artiest
Elvis Presley
LUISTERPLEK:
Elvis Aaron Presley (Tupelo (Mississippi), 8 januari 1935 – Memphis (Tennessee), 16 augustus 1977) was een Amerikaans zanger en acteur. Hij was een van de eerste zangers (na Frank Sinatra, Bing Crosby en Bill Haley) die een onverwoestbare schare gillende fans kon genereren. Hij werd tijdens zijn leven vaak gezien als de pionier van de rock-'n-rollmuziek, een eretitel die Elvis zelf betwistte.
Na zijn dood werd hij erkend als een Amerikaans icoon. Hij "veranderde" het landschap van de populaire muziek door countrymuziek, gospel en rhythm-and-blues te vermengen (alhoewel hij het genre niet heeft uitgevonden, is hij samen met Bill Haley verantwoordelijk voor de doorbraak ervan). Elvis heeft de rockabilly samen met Bill Haley beroemd gemaakt, en verwierf hiermee in zijn vroege jaren de bijnaam "The Hillbilly Cat From Memphis". Hij geldt als een van de populairste artiesten van de twintigste eeuw in Amerika. Zijn manager was Colonel Tom Parker, een Nederlander (uit Breda) van geboorte, die eigenlijk Dries van Kuijk heette.
Elvis Aron Presley was de zoon van Gladys Love Smith en Vernon Elvis Presley, en werd op 8 januari 1935 in de Amerikaanse plaats Tupelo (Mississippi) geboren. Hij was de helft van een tweeling, zijn broer Jesse Garon Presley kwam levenloos ter wereld.[Het gezin leefde een zeer armoedig bestaan. Later zou zijn tweede naam, Aron, worden veranderd in Aaron. Toen Elvis zijn naam wilde veranderen in Aaron, kwam hij erachter dat de instanties Aaron al gebruikten. Na Elvis' overlijden is door zijn vader dan ook Aaron gekozen voor de tweede naam op de grafsteen, omdat hij wist dat Elvis dit zo zou hebben gewild.
De omgeving waarin de Presleys leefden was zeer religieus en was van grote invloed tijdens de opvoeding van Elvis. Meerdere keren per week was het gezin te vinden in de kerkgemeenschap First Assembly of God, waar Elvis kennis maakte met de vele spirituals en gospelsongs waarbij de predikanten luidkeels en stampvoetend het woord van God predikten. Waarschijnlijk ging Elvis ook wel eens luisteren naar gospelmuziek bij een 'zwarte' kerk.
Toen hij tien was nam Elvis deel aan de allereerste muziekwedstrijd in z'n leven. Z'n ouders vonden dat hun jongen een gouden stem had en regelden voor hem een plaatsje op de kandidatenlijst. Ook de jury was gecharmeerd door het schuchtere jongetje met z'n veel te grote broek die foutloos het kinderliedje "Old Shep" van Red Foley bracht. Radio WELO was ter plaatse en bracht toen al rechtstreeks verslag uit van de zangwedstrijd. De radio-uitzending werd echter niet opgenomen.
Elvis kreeg op zijn elfde verjaardag een gitaar als verjaardagscadeau van zijn moeder, maar hij kon niet eens spelen. Hij wilde eerst een fiets of een geweer, maar zijn ouders konden alleen een gitaar betalen. Uiteindelijk kreeg de jonge Elvis dan les van zijn oom: uncle Vester, Vernons broer. Nog steeds is de Tupelo Hardware Company waar Gladys (zijn moeder) die gitaar kocht een drukbezochte toeristische trekpleister in Tupelo.
Elvis werkte na het eind van zijn schooltijd als bioscoopbediende en vrachtwagenchauffeur voor Crown electronics. In 1953 besloot hij om een plaatje te maken bij de (inmiddels legendarische) Sun Studio, waar iedereen voor vier dollar een liedje kon laten opnemen. Waarschijnlijk was deze opname bedoeld als cadeautje voor zijn moeder.
Elvis zong het nummer My Happiness en maakte hiermee zo'n indruk op de studiosecretaresse Marion Keisker, dat die onmiddellijk zijn naam noteerde. Volgens haar had Elvis iets bijzonders. Na veel aandringen van Keisker besloot Sun Records-eigenaar Sam Phillips Elvis uit te nodigen. Temeer omdat Phillips al tijden op zoek was naar een blanke zanger met een zwart geluid, Elvis leek aan die voorwaarden te voldoen. In juli 1954 nam Elvis bij Sun Records zijn eerste officiële plaat op. Dit nadat Elvis, Scotty en Bill uren aan ballads hadden gespendeerd zonder resultaat. Pas in de pauze zette het drietal grappend Arthur Cruddups 'That's All Right, Mama' in. Phillips schreeuwde vanuit de controlekamer dat de heren vooral door moesten gaan. Phillips had gevonden wat hij zocht.
De eerste radio-exposure van zijn eerste single That's All Right, Mama had zo'n impact, dat Elvis plaatselijk meteen een groot succes was. Met liveoptredens (in de regio) nam zijn populariteit alleen maar toe. Elvis' eerste 'echte' manager was Bob Neal. Gezegd moet worden dat Sunbaas Sam Phillips ook een verdekte manager bleef (voor die tijd managede Scotty Moore Elvis, hij fungeerde voornamelijk als wat we tegenwoordig 'road manager' zouden noemen). Neal en Phillips hadden al snel door dat Elvis' populariteit in zo'n rap tempo steeg dat het managen van deze ster een hele kluif was. Phillips zinspeelde op de verkoop van zijn artiest om op deze wijze artiesten als Johnny Cash en Roy Orbison te lanceren. Met een toenemende vraag naar professionalisme rondom het management werd Bob Neal al snel te licht bevonden. Dit onderkende ook ene Tom Parker, beter bekend als 'The Colonel', die Elvis kon overtuigen om hem als manager te nemen.
Het eerste wapenfeit van Elvis' nieuwe manager was om Elvis onder te brengen bij RCA Victor. Elvis ondertekende bij de invloedrijke muziekproducent Steve Sholes een platencontract voor .000, destijds een recordbedrag. Hiermee nam RCA ook de rechten voor alle Sun-opnamen over.
In januari 1956 trad hij voor het eerst op in een landelijke televisieshow, de Stage Show van Jimmy en Tommy Dorsey. Elvis zou daarna nog veelvuldig van het medium televisie gebruikmaken om zijn populariteit te behouden.
1rightarrow.png Zie Elvis Presley en televisie voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
In datzelfde jaar mocht hij zijn eerste gouden plaat in ontvangst nemen voor zijn eerste RCA-plaat, die nr. 1 stond in drie verschillende hitlijsten: Heartbreak Hotel. Nummers als Money Honey en I Got a Woman, oorspronkelijk van andere zangers, werden door Elvis uitgevoerd op een manier die de tieners van die tijd aansprak. Het werden allen rockklassiekers. Nummers als Love Me Tender, Hound Dog, Don't Be Cruel, All Shook Up, Teddy Bear, Jailhouse Rock waren zeer grote hits. Tot in 1958 nam hij de ene na de andere plaat op, in totaal 14, die allen ongehoord veel succes hadden.
Vooral Elvis' optredens deden veel stof opwaaien. Veel mensen vonden de snelle bekkenbewegingen waarmee hij zijn podiumoptredens begeleidde schandalig en immoreel. Hij werd al gauw 'Elvis the Pelvis' genoemd (pelvis=bekken), een bijnaam die Elvis zelf niet erg beviel. Zijn invloedrijke manager wist Elvis op onnavolgbare wijze te vermarkten. Colonel Parker zou later 'ontmaskerd' worden als de illegaal geëmigreerde Nederlander Dries van Kuijk.
Elvis Presley werd voor de eerste keer opgeroepen om zijn dienstplicht te vervullen op 20 december 1957. Hij was toen nog bezig met de film King Creole, en kreeg toestemming de film eerst af te maken. Uiteindelijk ging Elvis op 24 maart 1958 in dienst. Veel critici waren van mening dat de militaire dienst (1958 - 1960) een einde aan de carrière van Elvis zou maken. Elvis maakte het zichzelf niet makkelijk door, in plaats van gebruik te maken van zijn populariteit en allerlei makkelijke baantjes te vervullen, de gewone loopbaan van soldaat te doorlopen. Hij begon zijn dienstplicht in Fort Hood in Texas, waarna hij werd uitgezonden naar Duitsland. Hier heeft hij een tijdje gewoond met zijn familie (in Bad Nauheim). In die tijd maakte hij onder andere een uitstapje naar Parijs. Op de terugvlucht naar Amerika maakte het vliegtuig een tussenlanding in Schotland. Dit was de enige keer dat Elvis in Groot-Brittannië kwam.
Europese fans hebben Elvis nooit live zien optreden in Europa. Dit had mogelijk te maken met Colonel Tom Parker: deze had in het Amerikaanse leger op Hawaï gediend, en was zo zijn Nederlands staatsburgerschap kwijtgeraakt. Parker heeft nooit het Amerikaans staatsburgerschap aangevraagd en kon bij gebrek aan een paspoort dus niet naar het buitenland. Zijn gedachtengang was: zolang ik niet in aanraking kom met justitie en mijn belastingen betaal, zal er geen haan naar kraaien dat ik illegaal in de VS verblijf.
Ook Elvis heeft nooit gepoogd enig belastingvoordeel te behalen en heeft zijn leven lang het volle pond betaald. Wellicht was dit op aanraden van Parker, zodat deze ook indirect niet in diskrediet met de overheid zou raken. Daarnaast heeft Elvis, als 'redblooded American' het als zijn plicht gezien iets terug te doen voor zijn land. Ook om deze reden onderging hij de dienstplicht als ieder andere dienstplichtige, zonder voorkeursbehandeling.
In 1956 speelde Elvis de hoofdrol in zijn eerste film, Love Me Tender. In totaal speelde hij in 31 bioscoopfilms, waaronder Jailhouse Rock (1957). Daarna verschenen nog twee bioscoopvoorstellingen in het kader van een documentaire, namelijk: Elvis: That's The Way It Is en Elvis on tour.
Elvis beschikte over een redelijk acteertalent, hetgeen bleek uit zijn prestaties in de film King Creole (1958). Zowel Hollywood als de Colonel hadden andere plannen met Elvis' talent en bonden hem vast aan massieve contracten waardoor Elvis jaren aaneen enkel in aanmerking kwam voor jodelende, blije films zonder sterk karakter. De enige actrice van (later) formaat die voor Elvis' charmes viel was de jonge Ann-Margret.
In 1967 trouwde hij met Priscilla Ann Beaulieu, die hij in Duitsland had ontmoet tijdens zijn militaire dienst. Al begin jaren 60 kwam Priscilla naar Graceland om samen te wonen met Elvis, hetgeen uiteindelijk leidde tot hun huwelijk op 1 mei 1967. Precies negen maanden later werd hun enig kind geboren: dochter Lisa Marie. Het huwelijk zou standhouden tot 1973. Het stel groeide uit elkaar door Elvis' veelvuldige afwezigheid tijdens het maken van films en later de optredens. Priscilla kreeg een relatie met haar karateleraar. Elvis kon dit zeer moeizaam verwerken.
Lisa Marie (geboren op 1 februari 1968) zou later een kortstondig huwelijk hebben met Michael Jackson. De moeder van Priscilla Ann Beaulieu heette Anne Lillian Iversen.
In 1968 maakte hij een televisieshow voor NBC, die met kerst uitgezonden werd en alle kijkrecords verbrak. Deze show werd vanaf die tijd ook wel de comebackshow genoemd. Elvis trad er op met zijn oude muzikanten en was voor het grootste deel van de show gekleed in een zwartleren pak. Vanaf 1969 trad hij voornamelijk op in Las Vegas. Hiervan is de documentaire Elvis: That's The Way It Is (1970) gemaakt. Daarna ging Elvis weer op tournee in de VS. Hiervan werd de documentaire Elvis on tour (1972) gemaakt.
Priscilla maakte aan Elvis kenbaar dat zij hun relatie wilde beëindigen. Een scheiding was het gevolg. Hierna ging het langzaam bergafwaarts met de King of Rock and Roll. Ongezonde leef- en eetgewoontes, excessief pillengebruik, Elvis was bijzonder goed op de hoogte van de medicatie (uppers en downers) die hij tot zich nam. Hij had te kampen met vele lichamelijke beperkingen, ongemakken, ziektes en afwijkingen (welke mogelijk het gevolg waren van een jarenlange uitputtende levensstijl). De druk van het 'Elvis-zijn' en de stress van het artiestenleven sloopten zijn gezondheid.
In 1973 had hij nog één keer een primeur: het eerste live via een satelliet over de hele wereld uitgezonden concert, met de naam Aloha from Hawaii. Met deze show bereikte hij het grootste televisiepubliek dat hij ooit had: één tot anderhalf miljard mensen hebben deze show gezien, wat in 1973 een derde van de wereldbevolking was.
Elvis' vrouwelijke fans stonden erom bekend niet weg te willen gaan uit de zaal als Elvis zijn optreden had afgerond. De presentatoren zeiden dan "Ladies and gentlemen, Elvis has left the building" (Dames en heren, Elvis heeft het gebouw verlaten) dat tot zijn dood gebruikt werd als standaardzin na optredens en later uitgroeide tot gezegde om uit te drukken dat iets is afgerond of gestopt is.
Elvis bleef optredens in Las Vegas verzorgen en vloog dwars door de Verenigde Staten, in een hoog tempo met letterlijk honderden concerten per jaar. Tijdens deze concerten (totale carrière: ruim 1.100 concerten) droeg hij kostuums, zogenaamde jumpsuits, die waren afgeleid van een karatepak, voorzien van een hoge kraag en vaak een brede riem. Karate was iets wat hij leerde kennen in zijn diensttijd, Elvis nam die karatelessen zeer serieus en zou het ook nog gebruiken in latere concerten. De jumpsuits waren voorzien van motieven. De meeste kostuums, die overigens maar een- of tweemaal werden gedragen, kregen namen mee als Sundial of American Eagle suit.
Zijn optredens kenden hoogte- en dieptepunten, hetgeen bijvoorbeeld het drukke concertjaar 1976 duidelijk aantoonde: de concerten van de zomer van dat jaar getuigen van een weinig alerte Elvis: hij vergat zijn teksten en compenseerde dit met grappige uithalen en opmerkingen. Aan de andere kant worden de eindejaarsconcerten in Dallas en Pittsburgh tot de beste van zijn latere carrière gerekend. Het laatste optreden vond plaats op 26 juni 1977.
Elvis werd tijdens de concerten begeleid door een vaste band bestaande uit James Burton (gitaar), John Wilkinson (gitaar), Ronnie Tutt (drums), Glen Hardin (piano), Jerry Scheff (bas) en Charley Hodge (tweede stem), een oude vriend uit zijn diensttijd. Als achtergrondstemmen traden verder op Kathy Westmoreland, the Sweet Inspirations en J.D. Sumner Quartet, aangevuld met het Joe Guercio Orchestra. Een aantal van de bandleden is later de wereld rondgegaan met Elvis The Concert, dat ook een aantal keren in Nederland (2000, 2003 en 2005) met heel veel succes op de planken heeft gestaan. Voor deze concerten waren beelden uit "Elvis on Tour", "Elvis: That's The Way It Is" en "Aloha from Hawaii" aan elkaar geplakt tot één concert. Vervolgens was het geluid van de muzikanten verwijderd, zodat alleen de stem van Elvis overbleef. Tijdens Elvis the Concert werden de beelden van Elvis op grote schermen geprojecteerd en speelden de oorspronkelijke muzikanten mee. Tijdens een van deze concerten heeft dochter Lisa Marie Presley samen met haar vader Don't Cry Daddy gezongen.
In een hoog tempo vloog Elvis van staat naar staat en verzorgde tientallen shows per maand. Om zijn dag-nachtritme te controleren gebruikte hij veelvuldig "uppers" en "downers". Iets wat hij volgens intimi zoals zijn ex-vrouw al sinds zijn militaire tijd deed. Hij was volgens velen afhankelijk geworden van medicatie, voorgeschreven door zijn lijfarts, George Nichopoulos.
Kritische uitspraken van onder andere Sonny en Red West over zijn medicijngebruik (lijfwachten in juli 1976 door zijn vader Vernon ontslagen), auteurs van het boek Elvis: What Happened?, raakten Elvis erg diep: hij begreep niet dat zijn ex-personeel hem na al die jaren zo bruut kon afschilderen.
Elvis' gezondheid ging in zijn laatste levensjaar zienderogen achteruit, hij werd in korte tijd enkele malen opgenomen in het 'Baptist Memorial Hospital' te Memphis. Er verschenen om de haverklap speculatieve berichten in diverse media over zijn figuur en gezondheid. Elvis, zelf een groot eter, ging ondanks toenemende kwalen door met touren. Enkele tours werden gefilmd maar door de schokkende beelden van het ongezond en pafferig uitziende icoon niet officieel uitgebracht. De tours volgden elkaar in rap tempo op, toch vond hij tijd om met een groep vrienden in 1977 op vakantie te gaan naar Hawaï. Dit zou zijn laatste vakantie zijn. Elvis ging terug naar Graceland om zich voor te bereiden op een aanstaande tournee.
Elvis overleed op 16 augustus 1977 in Memphis. De officiële locatie volgens de overlijdensakte is het Baptist memorial Hospital te Memphis. Hij was hier gekomen nadat hij in de badkamer van zijn huis Graceland door zijn toenmalige verloofde Ginger Alden bewusteloos gevonden was. Aanwezigen stellen allen dat hij reeds overleden was voor de ambulance arriveerde. Desondanks is er tot in het ziekenhuis reanimatie toegepast. Elvis stierf officieel door een hartstilstand, maar na autopsie zou blijken dat zijn lichaam sporen van meerdere soorten pillen (poly-farmacy) bevatte.[23][24] Mogelijk was er sprake van een overdosis van door zijn arts voorgeschreven medicijnen. Elvis werd volgens de overlevering naakt en in foetushouding gevonden. Dit wordt tegengesproken door diverse leden van de Memphis Maffia waaronder Joe Esposito, die allen zeggen dat hij gekleed in nachtkleding omgekeerd op de grond gevonden werd.
Oorspronkelijk werd Elvis begraven in een familiemausoleum op Forest Hill Cemetery, maar na een kidnappoging werd zijn lichaam, en dat van zijn moeder, verplaatst naar zijn landgoed. Elvis' graf werd al snel een bedevaartsoord voor fans. In 1982 werd Graceland opengesteld voor publiek. Graceland is het meestbezochte woonhuis dat als museum fungeert in de VS, na het Witte Huis. Per jaar komen er meer dan 600.000 mensen op bezoek. Naast het huis, aan de andere kant van de 'Elvis Presley Boulevard', is een groot complex gebouwd, bestaande uit een hotel (Heartbreak Hotel), het Graceland-winkelcentrum, Graceland Plaza met winkels, een bioscoop en diverse tentoonstellingen waaronder Elvis' Automuseum. Bovendien zijn Elvis' privé-vliegtuigen Hound Dog II en Lisa Marie er te bewonderen. Er ontstond een cultus rond de overleden ster.
In 2006 is Graceland door de Amerikaanse overheid benoemd tot National Landmark. Dit gebeurt normaal gesproken alleen met huizen van (ex-)presidenten van de VS en overige gebouwen en locaties die een bepaalde culturele betekenis hebben voor de Amerikanen. De benoeming van Graceland is uniek doordat het het eerste privéwoonhuis is dat op de lijst van National Landmarks is terechtgekomen.
25 Jaar na zijn dood was de muziek van Elvis nog steeds in de belangstelling. Het destijds minder bekende nummer A little less conversation kreeg ten behoeve van een reclamespot een remix van de Nederlandse DJ Junkie XL (JXL) en in grote delen van de wereld stond dit nummer hoog in de hitlijsten. Een jaar later werd dit succes bevestigd met een bewerking van een ander minder bekend nummer: Rubberneckin'.
Op het moment van overlijden bezat Elvis een vermogen van 4,9 miljoen dollar. In 1993 was dat bedrag gegroeid tussen de 50 en 100 miljoen dollar.
In 2004 slaagde Elvis erin opnieuw de Britse hitlijsten te veroveren met de heruitgave van 17 hitsingles (aangevuld met de JXL-remix) die ook tijdens zijn leven reeds de hoogste plaats in de lijsten verwierven. Elvis bereikte opnieuw meermaals de top van de hitparade.
In 2005 werd Elvis door het Amerikaanse volk verkozen tot de top tien van de "Greatest Americans". Hij was de eerste niet-politicus in de rangschikking. Slechts Martin Luther King, zeven Amerikaanse presidenten (waaronder de Founding Fathers), en Elvis-fan Bill Clinton, moest hij laten voorgaan.
Vergeleken bij de Verenigde Staten en Groot-Brittannië was de populariteit van Elvis in Nederland niet buitengewoon groot. Ter illustratie: in de Verenigde Staten scoorde hij tussen 1956 en 1977 maar liefst 18 nummer één-hits, in Groot-Brittannië 17, maar in Nederland slechts 5, de laatste in 2002. Ook wisten de meeste elpees van Elvis in de jaren zeventig niet door te dringen tot de Nederlandse LP Top 50.
Tijdens zijn leven verkocht hij in totaal 500 miljoen platen. In de week na zijn dood kwamen daar nog eens 8 miljoen bij. Inmiddels worden totale verkopen geschat tussen de 1 tot 1,5 miljard platen wereldwijd. Elvis brak en houdt nog altijd een aantal records in de muziekindustrie:
* Hij had meer nummers in de hitparades dan enig andere artiest: 149.
* Hij stond langer nummer 1 in de hitlijsten dan wie ook: 81 weken.
* Hij had de meeste nummer 1-hits achter elkaar: 10.
* Hij verdiende meer gouden en platina platen dan welke andere artiest ook.
* Hij heeft een van de grootste aantal kijkers in de hele televisiegeschiedenis op zijn naam staan: 1 tot 1,5 miljard mensen hadden toegang tot zijn show "Aloha from Hawaii" in 1973 .
* Hij heeft de 1000e UK nummer 1-hit gehaald met het nummer "One Night" in 2005.
* Elvis Presley heeft van de internationale platenindustrie effectief een award “Artist of the Century” uitgereikt gekregen als bestverkopende artiest aller tijden. De award werd uitgereikt door de overkoepelende RIAA (Recording Industry Association of America), die niet aan één bepaalde artiest of aan één bepaald label verbonden is.
Echter, Elvis had in het verleden meer records op zijn naam staan. Dit heeft te maken met het feit dat veel van zijn records verbroken zijn door andere artiesten.
Bill Black was Elvis' bassist tussen 1954 en 1958. De staande bas waarop Bill de legendarische intro van het lied 'That's allright Mama' speelt, is inmiddels in bezit van Paul McCartney.
In datzelfde nummer deed ook zijn eerste gitarist Scotty Moore mee. Moore bleef aan tot 1968, net als D.J. Fontana (tot 1958 als onderdeel van Elvis Presley and the Blue Moon boys, daarna als ingehuurde sessiemuzikanten). Scotty Moore speelde met een elektrische jazzgitaar, zijn jazzy rock-'n-rollspeelstijl is nog steeds geroemd. Hij leeft nu (2009) nog steeds en treedt ook nog steeds op. Moore is in 2000 opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame, in 2009 zouden Black en Fontana volgen.
Vanaf augustus 1969 tot zijn dood trad Elvis op met de TCB-band (Takin' Care of Business), bestaand uit onder andere sologitarist James Burton en bassist Jerry Scheff. De band begeleidde Elvis Presley ook tijdens Aloha from Hawaii. De TCB-band, de originele begeleidingsband van Elvis in de jaren 70, treedt tot op heden nog steeds op. Waarschijnlijk is 2010 het laatste jaar dat Jerry Scheff, James Burton, Glenn Hardin, Ronny Tutt en Joe Guercio de wereld over toeren. Maar dit is al eerder verkondigd en de oude mannen rocken nog steeds.
(bron: Wikipedia)
http://www.elvis.com
GERELATEERD
Gepubliceerd op: 2011-05-20
Natuurlijk is vrijwel alles al gezegd over Elvis Presley maar nog steeds worden er cd's uitgebracht met zijn materiaal. Ook Sony komt nu met een compilatie van veertig songs verzameld op een dubbel-cd met de titel 'Elvis At The Movies'. Ik vind de insteek op zijn minst origineel. Van alle films waarin Elvis heeft gespeeld minimaal één nummer. En dat alles wordt hier bij elkaar gebracht. ... »
Tags: pop, cd recensie | 
Tell a friend
Gepubliceerd op: 2011-04-13
Een regenachtige dag in de lente, een middag vol heerlijke lome uren voor de boeg en het huis voor mezelf. Soepeltjes slokt mijn cd speler een dubbelalbum van Elvis naar binnen: het is de 50th Anniversary Legacy Edition. Het is niet niks. Net terug van diensttijd en dan alweer een album van dit kaliber neerzetten. De king of rock’n’roll zette met ‘Elvis Is Back’ namelijk een heel mooi album ... »
Tags: pop, cd recensie | Tell a friend
Gepubliceerd op: 2011-02-09
Zaterdag 12 februari in de voorverkoop
Elvis The Concert 2011 brengt op zondag 1 mei een compleet nieuwe show die exclusief te zien is in 013. De band: Duke Bardwell maakte deel uit van de TCB band die in de jaren zeventig Elvis begeleidde. Bobby Wood speelde met Elvis samen tijdens de legendarische Memphis sessies waar onder andere de hits "Suspi ... »
Tags: rock, persbericht | Tell a friend
Gepubliceerd op: 2010-02-27
Elvis: The Concert is een serie liveconcerten ter ere van Elvis Presley en deze begonnen in 1997. De laatste keer dat de productie in Nederland neerstreek was in 2005 in de Heineken Music HallOp 24 februari was een uitverkocht Ahoy weer aan de beurt.20 jaar na de dood van Elvis Presley in 1977 ontstond het idee om ‘The King’ nog eenmaal te laten optreden met zijn vaste begeleidin ... »
Tags: pop, rock, concertverslag | Tell a friend
AGENDA
Er zijn geen optredens gevonden in de agenda.
JOUW REACTIE
RSS
