2008 is een mijlpaal voor Joan Baez, viering van het 50 jaar geleden begon ze aan haar legendarische residency bij befaamde Club Boston 47. Ze blijft een muzikale kracht van de natuur waarvan de invloed is niet te overzien - marcheren op de frontlinie van de burgerrechtenbeweging met Martin Luther King Jr, inspirerende Vaclav Havel in zijn strijd voor een Tsjechische Republiek, zingen op de eerste Amnesty International tour en alleen deze jaar, stond samen met Nelson Mandela als de wereld vierde zijn 90ste verjaardag in het Londense Hyde Park. Ze bracht de Free Speech Movement in de schijnwerpers, nam de velden met Cesar Chavez, georganiseerd verzet tegen de oorlog in Zuidoost-Azië, dan veertig jaar later begroette de Dixie Chicks voor hun moed om de oorlog te protesteren. Haar vroegste opnames gevoed tal van traditionele ballades in de rots volkstaal, voordat ze unselfconsciously ingevoerd Bob Dylan om de wereld in 1963 en richt zich bewust op de songwriters, variërend van Woody Guthrie, Dylan, Phil Ochs, Richard Farina, en Tim Hardin, om Kris Kristofferson en Mickey Newbury, naar Dar Williams, Richard Shindell, Steve Earle en nog veel meer.

Als er ooit een nieuwe collectie van songs weerspiegelt de gedenkwaardige tijden waarin Joan vindt zichzelf deze dagen, en in haar eigen woorden, "spreekt tot de essentie van wie ik ben op dezelfde manier als de nummers die zijn de blijvende ruggengraat van mijn repertoire voor de afgelopen 50 jaar, "Day After Tomorrow is dat record, haar eerste nieuwe studioalbum in vijf jaar.

Thema's van hoop en thuiskomst weven door Day After Tomorrow. Andere nummers verkennen van de individuele en collectieve angst die het leven in oorlogstijd, te beginnen met de Tom Waits titelnummer, "Day After Tomorrow" (geïntroduceerd op zijn 2004 album Real Gone, en reprised als de emotionele afsluiter van Body Of War, de award- winnende documentaire 2007 van een verlamd oorlog in Irak rekruteren) en The Haunting "Scarlet Tide" (geschreven door Elvis Costello en T Bone Burnett voor de in 2003 Civil War film, Cold Mountain).

Day After Tomorrow, opgenomen in Nashville, is de eerste full-length album van Joan samenwerking met Steve Earle, die produceert, speelt gitaar en zingt harmonie. Earle is ook vertegenwoordigd door twee nieuwe composities: "Ik ben een zwerver," 's nachts geschreven voor een van de sessies, en het album opener, "God Is God' (die reeds een plaats verworven in concert van Joan sets, samen met Earle's overblijvende "Christmas In Washington" - "Dus kom terug Woody Guthrie / Kom terug naar ons nu ..."). Een derde Earle tune sluit het album in acapella vorm, "Jericho Road ', een nummer dat niet zou misstaan op een Staples Singers record (van de meeste recente album Earle's Washington Square Serenade, hoewel Joan is voorzichtig niet te karakteriseren als een "evangelie" tune.

Op twee nummers, Earle speelt het harmonium, een ongewone instrument met een merkwaardig unieke geluid: "Laatste Woorden Henry Russell's" door Diana Jones (een echte account op basis van een Amerikaanse mijnbouw ramp) en Austin, Texas stoere Eliza Gilkyson's "Requiem" van haar 2005 album, Paradise Hotel. "Requiem" is een van de twee nummers op Gilkyson Day After Tomorrow, samen met "Rose of Sharon" (van Eliza's Redemption Road van 1997). "Een juweeltje," zegt Joan, "zo'n lief liedje. Als ik niet anders weet, dan zou ik gewoon aangenomen dat het een oud Engels volksliedje."

Earle geassembleerd een eerste klas kern van Music City "A-Team" spelers Joan, elk een headliner in zijn eigen recht te begeleiden: gerespecteerde singer-songwriters en multi-instrumentalisten Tim O'Brien (die je toont op mandoline, viool, en bouzouki) en Darrell Scott (gitaar, dobro, banjolin, bouzouki), die veelvuldig op elkaars records; bassist extraordinaire Viktor Krauss; Nashville oudere staatsman Kenny Malone op drums en percussie, en af en toe een jingle van de tamboerijn door veteraan van het album opnemen ingenieur Ray Kennedy (lange tijd producer Steve Earle's).

Gastoptredens zijn beperkt tot twee zangers op Day After Tomorrow. Ray's vrouw, Siobhan Kennedy, zingt harmonie op "Maria", een christelijke allegorie geschreven door Patty Griffin voor haar Flaming Red album van 1998. (Het lied kreeg een eigen leven op de eerste concerten voor een Landmine Free World profiteren album in 2001, en vervolgens op Willie Nelson's Songs for Tsunami Relief profiteren album in 2005.) Britse singer / songwriter Thea Gilmore nam haar harmonie vocale in Liverpool voor "The Lower Road ', een van de nummers op haar album Liejacker mei 2008, haar tiende album in tien jaar - hoewel de song zijn weg naar Joan maanden vóór.

Joan Baez en Steve Earle Day After Tomorrow vormt nu (of vult) een trilogie van albums - met Steve Earle als een oer-verband - dat begon met 2003's Dark Chords On een Big Guitar, eerste nieuwe Joan's album van studio-opnames in zes jaar (op het moment), en follow-up van 2005 de Bowery Songs, haar eerste live-album in tien jaar (op het moment). Beide eerdere albums bracht Joan's geschiedenis van wederzijdse mentoring tot in het nieuwe millennium - de invoering van nieuwe samenwerkingen met jongere artiesten en songwriters, een kenmerk van haar opnames en optredens sinds ze voor het eerst opgevoerd op een podium.

Dark Chords On een Big Guitar is een frisse collectie van hedendaagse songwriters, wiens werk resoneert met Joan. De nummers werden getrokken uit de pennen van Ryan Adams, Greg Brown (twee nummers waaronder "Rexroth's Daughter", waarvan de tekst geeft het album de titel), Caitlin Cary, Joe Henry, Natalie Merchant, Josh Ritter en Gillian Welch & David Rawlings. Het album werd afgesloten met de definitieve versie van Joan van Steve Earle's "Christmas in Washington."

In augustus 2003, net voor de september uitgave van Dark Chords On een Big Guitar, was Joan uitgenodigd door Emmylou Harris (die Joan credits als primaire invloed) en Steve Earle bij hen te voegen in het Verenigd Koninkrijk voor twee concerten voor een landmijn Free World . Joan terug naar het Verenigd Koninkrijk in januari-februari 2004, voor een uitverkochte 16-rondleiding door de stad (met Ritter opening). De conclusie van dat bezoek viel samen met de vijfde jaarlijkse BBC2 Folk Awards, waar Joan Steve Earle gepresenteerd met de Lifetime Achievement Award - dezelfde eer kreeg ze toen de prijzen werden ingehuldigd in 2000. Joan en Steve samengevoegd dat de lente voor een Amerikaanse tournee.

Joan terug naar New York City in november 2004, voor twee nachten van de live-opname op de Bowery Ballroom in de Lower East Side, de vrijdag en zaterdag na Election Day. Het resulterende album, Bowery Songs, veroverde de boodschap van die noodlottige week, van haar openingstoespraak acapella zegening van de patriottische 'Finlandia', om de profetische en vertellen versies van Bob Dylan's "It's All Over Now, Baby Blue 'en Steve Earle's" Jerusalem , "van het album twee afsluitende tracks.

De geesten van Woody Guthrie en Bob Dylan werden gevoeld in heel Bowery Songs - Joan zingt al Woody's "Deportees (wrak in Los Gatos)" sinds de jaren 1960, maar dit was haar eerste live versie van het lied. Dylan's "Farewell, Angelina 'was de titel een bedrag van Joan's 1965 LP dat twee Guthrie liedjes en vier door Dylan, waarvan er een was" It's All Over Now, Baby Blue', een 'Bowery lied.' Opgenomen Joan zong ook "Zeven Vloeken," Dylan in 1963 de aanpassing van het Kind ballad "The Maid Freed van de galg" aka "Anathea" (en een prachtige herinnering aan ongeëvenaarde gitaar Joan's vaardigheden.)

Zoals op de vorige live-albums, Bowery Songs spanned hele carrière Joan's - van "Silver Dagger" (opening song van haar eerste solo LP, 1960), "Jackaroe" (voor het eerst hoorde op de 1963 zit er in Concert deel 2, later metamorfose door de Grateful Dead) , en "Joe Hill" (gezongen op Woodstock), door de eerbiedwaardige Ierse "Carrickfergus" (uit 1989 spreekt over dromen), en de liedjes uit 2003's Dark Chords On een Big Guitar. Er werd ook opgemerkt dat vier van de 'Bowery songs' die eerder werden niet opgenomen door Joan: "Finlandia", "Zeven Curses ',' Dink's Song 'en' Jerusalem '.

Bowery Songs herinnert ons eraan dat op cruciale momenten tijdens haar lange en legendarische carrière - dat wil zeggen, op cruciale momenten in de geschiedenis van Amerika in de afgelopen vijf decennia - Joan heeft opgenomen en uitgebracht live performance albums die hebben gediend als kritische barometers van onze tijd. Dus Bowery Songs werd gekaderd in een rijke traditie, het vastleggen van het werk van een kunstenaar wiens mooiste momenten vaak op het podium gebeurt.

In de zomer van 1958, Joan Baez Chandos, een 17-jarige middelbare school diploma te halen (door de huid van haar tanden) verhuisde met haar familie - haar ouders Albert en Joan, oudere zuster Pauline en jongere zusje Mimi - uit Palo Alto naar Boston . Ze reden cross-country met de Kingston Trio's "Tom Dooley" over de radio, een guilty pleasure van Joan's. Ze was een het invoeren van eerstejaars aan de Boston University School of Drama, waar ze werd omringd door een muzikale groep vrienden die een passie delen voor de volksmuziek.

Een prachtige sopraan, natuurlijke vibrato Joan's uitgeleend een strakke, nerveuze spanning om alles wat ze zong. Maar zelfs als een 18-jarige, op het podium die in de eerste Newport Folk Festival in 1959, haar repertoire terug te vinden een andere sensibiliteit van haar leeftijdsgenoten. In de traditionele liedjes die ze onder de knie, was er een erkenning van de menselijke conditie.

Nam ze haar eerste solo-LP voor Vanguard Records in de zomer van 1960, het begin van een productieve 14-album, 12-jarige samenwerking met het label. Haar vroegste records, met hun mix van traditionele ballads en blues, slaapliedjes, Carter Family songs, wevers en Woody Guthrie liedjes, cowboy tunes, etnische folk nietjes van de Amerikaanse en niet-Amerikaanse vintage, en nog veel meer - een sterke achterban gewonnen in de VS en in het buitenland.

Onder de liedjes die ze ingevoerd op haar vroegste albums die hun wegen zouden vinden in het repertoire van 60's rock getrouwen waren "House of the Rising Sun" (de Dieren), "John Riley" (The Byrds), "Babe, I'm Gonna Leave You "(Led Zeppelin)," Wat hebben zij gedaan met de regen "(The Searchers)," Jackaroe "(Grateful Dead), en" Long Black Veil "(de band), een paar te noemen. "Geordie", "House Carpenter" en "Matty Groves 'geïnspireerd een veelheid van Britse acts die hun oorsprong te herleiden tot Fairport Convention, Pentangle en Steeleye Span.

In 1963, Joan begon te toeren met Bob Dylan en de opnames van zijn songs, een band die kwam tot de folk muziek beweging symboliseren voor de komende twee jaar. Tegelijkertijd, Joan begon haar leven lang de rol van de invoering van liederen uit een scala van hedendaagse singer-songwriters te beginnen met Phil Ochs, Richard Farina, Leonard Cohen, Tim Hardin, Paul Simon, en anderen. Haar repertoire groeide uit tot liedjes van Jacques Brel, Lennon-McCartney, Johnny Cash en zijn collega's Nashville, en Zuid-Amerikaanse componisten Nascimento, Bonfa, Villa-Lobos, en anderen op te nemen.

Op een moment in de geschiedenis van ons land toen het werd niet veilig of modieuze, Joan zet zichzelf op de lijn ontelbare keren, en haar leven was het werk weerspiegeld in haar muziek. Ze zong over vrijheid en burgerrechten overal, van de ruggen van flatbed trucks in Mississippi om de stappen van het Lincoln Memorial in Rev Dr Martin Luther King's mars op Washington in 1963. In 1964, ze ingehouden 60% van haar inkomsten belastingen van het IRS naar militaire uitgaven protest, en nam deel aan de geboorte van de Free Speech Movement in Berkeley. Een jaar later is ze mede-oprichter van het Instituut voor de Studie van Geweldloosheid in de buurt van haar huis in Carmel Valley. In 1966, Joan Baez stond in de velden naast de Cesar Chavez en migrerende werknemers in de landbouw opvallend voor een eerlijk loon, en verzetten zich tegen de doodstraf in San Quentin tijdens een kerst nachtwake.

Het volgende jaar draaide ze haar aandacht op het ontwerp van verzetsbeweging. In 1968 nam ze een album van land-normen voor haar toenmalige echtgenoot David Harris. Hij werd later in hechtenis genomen door de Federale marshals in juli 1969 en gevangen gezet voor 20 maanden, voor het weigeren van inductie en het organiseren van ontwerp-verzet tegen de oorlog in Vietnam. Als de oorlog escaleerde, Joan reisde naar Hanoi met de VS gevestigde verbindingscomite en hielp Amnesty International op de West Coast.

In het kielzog van de Beatles, de definitie van folk muziek - een zanger met een akoestische gitaar - verbreed en bevrijd vele kunstenaars. Eerder dan na het pak in versterkte folk-rock, Joan drie opmerkelijke LPs opgenomen met klassieke instrumenten. Later, als de jaren '60 veranderde in de jaren '70, ze begon met het opnemen in Nashville. De "A-Team" van de zitting Nashville muzikanten ondersteund Joan op haar laatste vier LP's voor Vanguard Records (met inbegrip van haar grootste carrière single, een cover van de band "The Night Ze reden Old Dixie Down" in 1971) en haar eerste twee releases op A & M.

Binnen de context van deze albums en het naderende einde van de vijandelijkheden in Zuidoost-Azië, Joan draaide om het lijden van de mensen in Chili onder het bewind van Augusto Pinochet. Aan die mensen die ze wijdde haar eerste album geheel gezongen in het Spaans, een record dat Linda Ronstadt geïnspireerd, later in de jaren '80, om te beginnen met het opnemen van de Spaanse liedjes van haar erfgoed. Een van de liedjes Joan zong op dat album, "No Nos Moveran" (We Shall Not Be Moved) was verbannen uit het openbaar zingen in Spanje voor meer dan veertig jaar onder het bewind van Generalissimo Franco, en werd uitgesneden uit exemplaren van de LP verkocht er . Joan werd de eerste grote artiest te zingen openbaar gezongen toen ze optrad op een omstreden tv-optreden in Madrid in 1977, drie jaar na de dood van de dictator.

In 1975, self-Joan's geschreven "Diamonds & Rust 'werd de titelsong van een LP met liedjes van Jackson Browne, Janis Ian, John Prine, Stevie Wonder & Syreeta, Dickey Betts van de Allman Brothers Band - en Bob Dylan. Zijn Rolling Thunder revues van eind 1975 en '76 (en de daaruit voortvloeiende film Renaldo & Clara, uitgebracht in 1978) mede-starred Joan Baez.

In 1978, reisde ze naar Noord-Ierland en marcheerde met de Ierse Peace People, waarin wordt opgeroepen tot een einde aan het geweld. Ze verscheen op rally's namens de nucleaire bevriezen beweging, en uitgevoerd tijdens benefiet concerten naar Californië Proposition 6 (Briggs Initiative), wetgeving die openlijk homo zijn verbannen uit het onderwijs op openbare scholen te verslaan. Joan kreeg de American Civil Liberties Union Earl Warren Award voor haar inzet voor de mensenrechten en de burgerrechten vraagstukken en richtte Humanitas International Human Rights Committee, dat ze naar 13 jaar. Ze won de San Francisco Bay Area Music Award (bammy) award als beste vrouwelijke vocalist in 1978 en 1979, en een aantal film-en video-en live opnamen uitgebracht in Europa en de VS gedocumenteerd haar reizen en concerten in de jaren '80.

In 1983 trad ze op op de Grammy Awards uitzending voor het eerst (zang Bob Dylan's "Blowin 'in the Wind"). In de zomer van 1985, na opening van de Amerikaanse segment van de wereldwijde Live Aid uitzending, ze verscheen later op het nieuw leven ingeblazen Newport Folk Festival, de eerste bijeenkomst is er sinds 1969. In 1986, Joan toegetreden Peter Gabriel, Sting en anderen op Amnesty International Conspiracy of Hope tour, haar volgende album werd beïnvloed door de tour, als het erkend artiesten en groepen wier leven op zijn beurt beïnvloed werden door haar, met liederen van Gabriel, U2, Dire Straits, Johnny Clegg, en anderen. Later in 1986, werd ze echter gekozen om de People's Summit concert in IJsland te voeren op het moment van de historische ontmoeting tussen de Amerikaanse president Ronald Reagan en Sovjet-secretaris-generaal Mikhail Gorbatsjov. Joan van 1989 concert in Tsjecho-Slowakije werd bijgewoond door veel van dissidenten van dat land, met inbegrip van president Vaclav Havel, die haar aangehaald als een grote invloed in de zogenaamde Fluwelen Revolutie.

Na het bijwonen van een vroege Indigo Girls concert in 1990 (het jaar na hun major label debuut album), Joan samen met het duo en Mary Chapin Carpenter (als Four Voices) voor een reeks uitkeringen optredens. De ervaring versterkt Joan's geloof in de nieuwe generatie songwriters 'het vermogen om met haar te spreken. Toen haar album, Play Me Backwards, werd uitgebracht in 1992, aanbevolen liedjes van Carpenter, John Hiatt, John Stewart en anderen.

In 1993, Joan werd de eerste grote artiest die in Sarajevo uit te voeren sinds het uitbreken van de burgeroorlog als reisde ze naar het door oorlog verscheurde Bosnië-Herzegovina op uitnodiging van Refugees International. Het volgende jaar zong ze ter ere van Pete Seeger op het Kennedy Center Honors Gala in Washington, DC Ook in 1994, Joan en Janis Ian zong voor het Nationaal Gay and Lesbian Task Force Fight the Right fundraising evenement in San Francisco.

In 1995, Joan kreeg haar derde bammy als uitstaande Vrouwelijke Vocalist. verzorgende ondersteuning van Joan's van andere singer-songwriters kwam volledige cirkel met haar volgende album, Ring Them Bells. Dit idee van samenwerking mentoring werd uitgebreid in 1997's Gone van het gevaar, waar Joan werd geopenbaard als een bliksemafleider voor jong songwriting talent, met composities van Dar Williams, Sinead Lohan, Kerrville Music Festival nieuwkomer Betty Elders, Austin's de kredietnemers, en Richard Shindell ( die ging op die uitgebreid op tournee met Joan door de jaren heen).

In augustus 2001, Vanguard Records begonnen met de meest uitgebreide chronologische cd heruitgave programma ooit gewijd aan een artiest in de geschiedenis van het bedrijf. Uitgebreid edities (met bonus tracks, en onlangs in opdracht liner notes) werden uitgebracht van haar debuut solo-album van 1960, Joan Baez, en Joan Baez Vol. 2 (1961). De zes jaar durende campagne ging op elke originele LP ze, terwijl geregistreerd onder contract bij het label 1960 tot 1972 omvatten. In 2003, aangespoord door lood Vanguard, Universal Music Enterprises verzamelde Joan's zes volledige A & M albums 1972 tot 1976 in een mini-boxed set van vier cd's, ook met bonusmateriaal en uitgebreide liner notes.

De release van Dark Chords On een Big Guitar in september 2003 werd ondersteund met een 22-city Amerikaanse tournee. Op 3 oktober, Grammy Award-winnende klassieke gitarist Sharon Isbin presenteerde haar eerste optreden van "The Joan Baez Suite, opus 144". Geschreven voor Isbin door John Duarte en in opdracht van de Stichting Augustinus, het stuk aanbevolen liedjes uit vroegste dagen van Joan's in de volksmuziek.

In de nacht van 11 februari 2007, tijdens de 49e jaarlijkse Grammy Awards uitzending bekeken door meer dan een miljard mensen wereldwijd, werd aangekondigd dat Joan Baez had de zeer prestigieuze Lifetime Achievement Award ontvangen, de grootste eer dat de Recording Academy kan schenken. Op zijn beurt introduceerde zij de live uitvoering van "Not Ready To Make Nice" van Dark Horse genomineerden de Dixie Chicks. Het was een ironische moment, als Joan's 'leven' van activisme resoneerde in sync met het trio. Ze waren op de zwarte lijst per land radio en de Academie voor Country Music (ACM) wanneer zij de president en de dreigende oorlog in Irak terug maart 2003 bekritiseerd.

Meest recent, was Joan gezien door een miljard tv-kijkers over de hele wereld, staan centraal achter Nelson Mandela op de "46.664" 90e verjaardag vieren in zijn eer, in het Londense Hyde Park op 28 juni 2008.

"Ieder van ons zijn overlevenden," Joan Baez schreef, "maar hoe velen van ons overstijgen te overleven?" 50 jaar later, blijft ze aan te tonen hernieuwde vitaliteit en passie in haar concerten en records, en is comfortabeler dan ooit in haar eigen huid. In deze onrustige wereld, te parafraseren "Wings", zal ze altijd blijven zoeken "een plek waar ze kunnen me horen wanneer ik zing."

- Arthur Levy, juli 2008