NIEUWS
Gepubliceerd op: 2012-05-21
Rush keert terug met "Clockwork Angels". Het eerste studioalbum van het populaire roc ... »
Tags: rock, alternative, persbericht |
Tell a friend
Gepubliceerd op: 2012-05-21
Jazz in ’t Park zorgt van 6 t/m 9 september 2012 voor een fijne nazomer in Gent
... »
Tags: jazz, persbericht |
Tell a friend
Gepubliceerd op: 2012-05-18
Discolegende Donna Summer is donderdagmorgen op 63-jarige leeftijd in Florida overleden aan de ... »
Tags: pop, electronic, persbericht |
Tell a friend
RECENSIES
Gepubliceerd op: 2012-05-21
Genre: nederpop
Label: Warner
Release: 3 februari 2012
... »
Tags: nederlands, pop, cd recensie |
Tell a friend
Gepubliceerd op: 2012-05-18
Genre: pop/rockLabel: Dying Giraffe
Release: 13 apri ... »
Tags: rock, pop, alternative, cd recensie |
Tell a friend
Gepubliceerd op: 2012-05-16
Een leuk concept: nieuwe, opkomende bands eerder boeken dan de hitparades ze gevonden hebben. E ... »
Tags: verzamel, rock, pop, minimal, hip hop, folk, electronic, blues, alternative, concertverslag |
Tell a friend
ARTIESTEN
Met een Latin Grammy-nominatie op zak, grote publiekssuccessen op South By South West (Austin, Texas »
Stanley Clarke (Philadelphia, 30 juni 1951) is een Amerikaanse muzikant en componist. Hij is bekend »
De Moody Blues (voorheen The Moody Blues) is een Britse band die in de jaren 60 enkele grote hits »
artiest
Lindisfarne
Lindisfarne was een band uit Newcastle upon Tyne, uit met name de beginjaren zeventig. De groep heeft daarna net zoveel jaren niet als wel bestaan. Met het overlijden van Alan Hull in 1995 kwam er een eind aan de band. De band speelde een vrolijke variant van folkrock; af en toe met melancholie. Ze waren met name in Engeland en Duitsland populair.
Lindisfarne is ontstaat uit de plaatselijke band Downtown Faction, later omgedoopt tot Brethren. Helaas was die naam al aangenomen door een Amerikaanse band; uiteindelijk kwamen ze uit op Lindisfarne, naar het gelijknamige eiland. De oorspronkelijke bandleden:
* Alan Hull – zang, gitaar, piano;
* Simon Cowe (Jesmond Dene (nabij Newcastle); 1 april 1948) – gitaar, mandoline en banjo;
* (Lindsay) Ray Jackson (Wallsend; 12 december 1948)- mandoline, mondharmonica;
* Rod (Roderick Parry) Clements (North Shields; 17 november 1947) – basgitaar en viool;
* Ray (Raymond) Laidlaw (North Shields; 28 mei 1948).
Ze vallen al direct op in het clubcircuit en komen onder de aandacht van Tony Stratton-Smith van Charisma Records (1969). Hun eerste album Nicely out of Tune, waarop ook de singles Clear White Light en Lady Eleanor, verkoopt nauwelijks. Het album Nicely out of Tune is gekozen omdat ze nogal afwijkend van de toenmalige muzieksmaak. De liveconcerten gaan echter door en ze krijgen een grote schare fans in het Verenigd Koninkrijk.
Hun tweede album wordt geproduceerd door een man die wat meer gespecialiseerd is in hun muziek: Bob Johnston en het is een schot in de roos. In het Engelstalige gebied is het album heel populair en wordt goed verkocht, men haalt in 1971 de eerste plaats in de Engelse albumlijst. Ze worden dermate populair dat Laidlaw zelfs mee mag spelen op een album van Rod Stewart: Every Picture Tells a Story en de single daarvan Maggie May; hij wordt daar de man uit Lindisfarne genoemd, naam ontbreekt. Hun debuutalbum wordt opnieuw uitgegeven en surft mee op het net gewonnen succes (top 10 van de albumlijsten). Ze worden ook steeds meer bekend als liveband met een vaste schare fans. Volgens velen lijkt de stem van Alan Hull wel op die van Bob Dylan.
Bij het derde album Dingly Dell beginnen de problemen. Ook geproduceerd door Johnston, maar Lindisfarne is niet tevreden met het resultaat en mixt het album zelf opnieuw. In Engeland verkocht in een hardboard hoes; in de rest van de wereld in een gewone platenhoes. Het haalt nog wel de top-10 van de albumlijsten en de single All fall down is een Engelse top 40 hit, de tweede single (Court in the Act) verkocht niet of nauwelijks. Na een teleurstellende tour in Australië lopen de spanningen in de band op en Hull ontbindt Lindisfarne. Na wat heen en weer getrek mogen Hull en Jackson de naam Lindisfarne houden; de rest gaat door onder de naam Jack the Lad.
Men heeft nog overwogen Phil Collins van Genesis als drummer te vragen; Genesis was toen ook verbonden aan het platenlabel Charisma. MK2 was niet succesvol; de beide albums verkopen matig en ook de singles doen niets. In 1975 komt er een eind aan Lindisfarne. Voor hun vaste schare fans geeft Lindisfarne met Kerstmis nog jaarlijks concerten in de Newcastle Music Hall; altijd uitverkocht.
Harcourt en Jackson gaan naar Harcourt’s Heroes; Hull naar Radiator en maakt soloalbums.
De populariteit blijft door de concerten groot en in 1977 komt de band weer bij elkaar. Door hun bekendheid mogen ze via Phonogram Records een album opnemen: Back and Fourth (heen en weer); het wordt net als de daarvan afgehaalde single Run for home een onverwacht succes; zelfs in Nederland wordt de groep nu bekend bij het groter publiek en ook hier wordt Run for home een klein hitje. Het nummer gaat over het fijne gevoel thuis te zijn, na lange tournees. Het volgend album (News) verkoopt weer eens niet en Lindisfarne staat weer op straat, na het uitbrengen van een live album.
Na het succes van Back and Fourth zakt het in; Lindisfarne treedt af en toe op in wisselende samenstellingen en met wisselend succes. Er komen wel albums uit, maar Lindisfarne is ingehaald door de tijd en andere muziekstromingen. Ineens is er dan in begin jaren tachtig weer een album Sleepless Nights, dat redelijk verkoopt; ze staan in het voorprogramma van Bon Dylan en Santana bij een concert in St. James’ Park; thuisbasis van “hun” Newcastle United. Zo vlug als het kleine succes komt, zo is het ook weer weg. Ze blijven echter hardnekkig hun Kerstmis-concerten geven. 1990 nemen ze hun Fog on the Tyne opnieuw op met de dan Newcastle voetballer Paul Cascoigne en dat komt weer hoog in de Engelse hitlijst. Daarna is het eigenlijk afgelopen. Lindisfarne pruttelt nog wat door; er ontstaan opnieuw spanningen in de band. Als Hull, de motor achter de band, in 1995 komt te overlijden, komt de band helemaal op een laag pitje te staan. Uiteindelijk wordt op 1 november 2003 definitief de stekker eruit getrokken, na een overvol concert in het Newcastle Opera House; er wordt een Dvd van geperst, die alleen via internet wordt verkocht; de toepasselijke titel: Time gentlemen Please.
Diverse reďncarnaties van de band in diverse samenstellingen geven nog concerten; Clements b.v. met The Ghost of Electricity.
Op 19 november 2005 vindt er reünie plaats ter nagedachtenis aan Alan Hull; een keur aan plaatselijk bekende artiesten doet mee voor het goede doel: The North East Young Musicians Fund. Ook oudleden van Lindisfarne doen mee.
Lindisfarne was dermate populair, dat ze eigen tribute-band heeft: Lindisfarne Acoustic.
(bron: Wikipedia)
http://www.lindisfarne.de
GERELATEERD
Gepubliceerd op: 2011-02-04
Toen ik het album van Lindisfarne zag, dacht ik gelijk dat moet goede muziek zijn. Het doosje waar maar liefst vier cd’s in zitten lijkt althans heel wat te beloven. Sterker nog, wat de voorkant van dit hoesje je doet geloven is dat dit zomaar een soort Beatles-achtige band zou kunnen zijn. Of dit ook zo is….? Ik ben er maar eens goed voor gaan zitten en kom tot de volgende conclusie. ... »
Tags: pop, folk, country, cd recensie |
Tell a friend
AGENDA
Er zijn geen optredens gevonden in de agenda.
JOUW REACTIE