artiest
Paul Weller
LUISTERPLEK:
John William Weller (Paul Weller) (Woking (Surrey), 25 mei 1958) is een Britse muzikant en zanger.
Hij werd bekend met de bands The Jam en The Style Council, alvorens vanaf begin jaren negentig als solo-artiest aan het werk te gaan. Weller staat bekend als een van de meest geliefde en invloedrijke artiesten van Groot-Brittannië.
Weller groeit op als zoon van Ann (schoonmaakster) en John Weller (taxichauffeur, amateurbokser, bouwvakker); hoewel hij het niet breed heeft zetten z'n ouders alles op alles om hem te geven waar hij om vraagt. Als tiener ontdekt Weller de Beatles en raakt hij geïnteresseerd in de Modcultuur.
Op z'n veertiende richt Weller met schoolvriend Steve Brookes The Jam op. Het duo dankt z'n naam aan een opmerking van Wellers zes jaar jongere zusje Nicky ("Er is al een Bread, er is al een Marmalade, nu alleen nog een Jam"). Gitarist Dave Waller (die in augustus 1982 aan een overdosis drugs bezwijkt) en drummer Nigel Harris bieden versterking, en Weller Sr. wordt manager. In 1973 wordt Harris vervangen door Paul Buckler (6 december 1955) die om begrijpelijke redenen z'n naam in Rick verandert, en Waller maakt in 1974 plaats voor Bruce Foxton (1 september 1955). Als Steve Brookes een jaar later met ruzie de band verlaat en er geen vervanger wordt gevonden besluiten Weller, Foxton en Buckler om als trio verder te gaan.
In 1976 verhuist The Jam naar Londen waar de punkgolf net is uitgebroken en tekent een jaar later een contract bij Polydor. In 1977 verschijnen de albums "In The City" en het haastig opgenomen "This Is The Modern World" waarmee de positieve reacties op het debuut teniet worden gedaan. Weller heeft meer energie gestoken in zijn prille liefdesrelatie met Gill Price (die van hem een vegetariër maakt) dan in de band, en ook het teleurgesteld raken in punk (hoogverraad van The Clash en de Sex Pistols, meeloperij van bands die kort tevoren nog met lang haar en wijde pijpen rondliepen) heeft z'n creativiteit negatief beïnvloed.
Pas als de demo's voor een in 1978 op te nemen album worden afgekeurd en Weller tijdelijk naar Woking terugkeert krijgt hij weer inspiratie. Het resultaat daarvan is "All Mod Cons" dat in november uitkomt en als een meesterwerk wordt onthaald. Voorafgegaan door "Down In The Tube-station At Midnight" scoort The Jam gedurende 1979 in de Engelse hitlijsten met "Strange Town", "When You're Young" en het van het vierde album "Setting Sons" afkomstige "Eton Rifles" dat de eerste top 10 hit wordt.
In 1980 wint het drietal alle verkiesbare categorieën in de lezerspoll van de New Musical Express en worden de eerste nummer 1 hits gescoord met "Going Underground" en "Start". Dit nummer staat op het psychedelisch getinte album "Sound Affects". Weller acht de tijd rijp om wat terug te doen voor de maatschappij en dus sticht hij een uitgeverij voor dichtbundels (Riot Stories) en financiert hij een tijdschrift (Jamming). In het albumloze jaar 1981 maakt hij voor het jongerenprogramma Something Else een aflevering over het klassensysteem.
Na de zomerhit "Funeral Pyre" komt Weller dankzij de gehate New Romantics opnieuw in aanraking met de soulmuziek uit z'n jeugd en besluit om deze richting in te slaan. Het eerste resultaat daarvan is "Absolute Beginners" (vernoemd naar het in 1985 verfilmde boek van Colin MacInnes) waaraan blazers Steve Nichol (trompet) en Keith Thomas (sax) hun medewerking verlenen. Zij zijn ook aanwezig bij de wereldtournee ter promotie van het zesde album "The Gift" dat in maart 1982 uitkomt en net als de single "A Town Called Malice" een nummer 1 notering oplevert.
Weller had gehoopt het beste Jam-album af te leveren maar wordt tijdens de presentatie zwaar teleurgesteld. Het keurslijf van de band blijkt ongeschikt om zijn soulaspiraties te verwezenlijken, en tijdens een vakantie in Italië besluit Weller om The Jam op te heffen. Eigenlijk wil hij het pas bekend maken aan het eind van de najaarstournee, maar omdat er teveel mensen op de hoogte zijn (nog voordat Foxton en Buckler het te horen krijgen) en het doorlekt naar de pers stuurt Weller op 30 oktober een officiële persverklaring.
"Aan het eind van het jaar wordt The Jam opgeheven omdat ik van mening ben dat we alles hebben bereikt wat er te bereiken valt, zowel muzikaal als commercieel. Ik wil niet dat we een zielige vertoning worden zoals al die ouwelullenbands, ik wil waardig afscheid nemen. Wat wij (maar jullie ook) hebben opgebouwd staat ergens voor; eerlijkheid, passie, energie en jeugdigheid. Zo wil ik het houden en hopelijk dient het als voorbeeld voor aankomende bands".
In november verschijnt de afscheidssingle "Beat Surrender" die de vierde nummer 1 hit wordt en gaat in Glasgow de afscheidstournee van start. Begin december staat The Jam vijf avonden achtereen in de Wembley Arena en twee dagen na Guildford volgt op 11 december de (op het laatste moment ingelaste) finale in Brighton. Acht dagen later verschijnt het trio nog op de jaarlijkse Kerstborrel in de Fulham Greyhound maar daarna verbreekt Weller het contact met Buckler en Foxton.
Op 5 januari 1983 is Weller te gast bij Everything But The Girl met wie hij "Night & Day" en "English Rose" (geschreven in 1978) vertolkt. Vijf dagen later neemt Weller z'n eerste nummers op als The Style Council, een soul-jazz collectief dat hij met organist Mick Talbot (gastmuzikant op "Setting Sons") heeft opgericht. Het tweetal werkt met jonge muzikanten waarvan de 17-jarige drummer Steve White (en later ook zangeres Dee C. Lee) in vaste dienst wordt genomen.
Het mini-album Introducing The Style Council is een verzameling van de eerste vier singles (Speak Like A Child, Money Go Round, The Long Hot Summer en het oorspronkelijk met The Jam opgenomen A Solid Bond In Your Heart) en B-kantjes (o.a. The Party Chambers en Headstart For Happiness) en is in eerste instantie alleen in Nederland en Japan verkrijgbaar. Het officiële debuut is Cafe Bleu (1984) en levert de hits My Everchanging Moods en You're The Best Thing/Big Boss Groove op. Nog meer dan in zijn Jam-periode laat Weller zich van zijn sociale kant zien; zo verleent hij zijn medewerking aan Band Aid (ondanks dat er "veel opgeblazen ego's" rondlopen) en neemt hij voor de stakende mijnwerkers de als "Council Collective" uitgebrachte single Soul Deep op.
Op het tweede album Our Favourite Shop (1985) wordt er fel uitgehaald naar de Conservatieven, maar brengt Weller ook een eerbetoon aan Dave Waller (Man Of Great Promise). Walls Come Tumbling Down, Come To Milton Keynes, The Lodgers en Have You Ever Had It Blue (een nieuwe versie van het door Steve White geschreven With Everything To Lose) zetten de rij top 20 hits voort.
Our Favourite Shop is met een nummer 1 notering het succesvolste album van de Council, maar na Home & Abroad (Live) in 1986 en het ondertekenen van een miljoenencontract gaat het bergafwaarts. De eigentijdse soulplaat The Cost Of Loving (1987), de satirische film JerUSAlem en het door Debussy geïnspireerde Confessions Of A Pop Group (1988) worden door de pers neergesabeld en ook de fans haken massaal af (net als Steve White die vanwege het geringe aantal optredens in deze periode z'n eigen band heeft opgericht).
Om een deel van de onkosten te vergoeden brengt Polydor The Singular Adventures Of The Style Council uit, die het een stuk beter doet dan de laatste twee albums. Weller, inmiddels getrouwd met Dee en vader van een zoon (Nathaniel) raakt geïnteresseerd in house en wil de volgende plaat met deze muziek vullen. Het resultaat, Modernism: A New Decade wordt afgekeurd wegens gebrek aan hitpotentie. Op 4 juli 1989 is er een integrale uitvoering tijdens het afscheidsconcert van The Style Council in de Royal Albert Hall.
Met zijn steeds verwoedender pogingen om het Jam-imago af te schudden is Weller niet alleen zijn fans kwijtgeraakt maar ook zichzelf. Een terugkeer naar zijn roots is dus noodzakelijk. Hij luistert weer naar de muziek uit zijn jeugd maar ook naar artiesten die hij jarenlang heeft verafschuwd; "mannen met baarden" zoals Neil Young, Van Morrison en Steve Winwood in diens Traffic-periode.
Niet langer een geheelonthoudende vegetariër gaat hij weer liedjes schrijven op de akoestische gitaar en neemt hij Steve White weer in dienst. Vanaf november 1990 staan ze in kleine zalen als de Paul Weller Movement, en van de eerste optredens zijn alleen die in Londen uitverkocht. Het tekort aan solomateriaal wordt opgevuld met enkele Jam- en Council-nummers.
In 1991 verschijnt de eigen beheer-single Into Tomorrow met op de B-kant het van Modernism afkomstige That Spritual Thing. Weller is er zich van bewust dat geen enkele grote platenmaatschappij zich naar zijn voorwaarden zal schikken, maar als hij in november door Japan toert krijgt hij het zakgeld toegediend om er zijn eerste solo-album van op te nemen.
Voor de Europese markt tekent Weller bij Go! Discs, een onafhankelijke platenmaatschappij die hem wel die artistieke vrijheid gunt waar hij zo op gesteld is. Maar omdat PolyGram de distributeur is moet hij een flink percentage aan royalty's afstaan plus de rechten op de catalogi van The Jam en The Style Council. Op 31 augustus 1992 verschijnt zijn titelloze solodebuut, waarop de singles Uh-Hoh, Oh-Yeh en Above The Clouds te vinden zijn. De pers is Cost en Confessions echter niet vergeten.
Pas als Weller op 6 september 1993 zijn tweede album (Wild Wood) uitbrengt sluit Engeland hem opnieuw in de armen. Hij wint de Brit Award voor Beste Mannelijke Artiest, staat weer in uitverkochte zalen, brengt een live-album uit (Wild Wood) en wordt door de Britpopgeneratie tot Modfather verheven. Maar zoals hij op de B-kant van Above The Clouds zingt, Everything Has A Price To Pay; en het hernieuwde succes gaat ten koste van zijn huwelijk dat inmiddels ook een dochter (Leah) heeft voortgebracht.
Voorafgegaan door de singles Out Of The Sinking en The Changing Man verschijnt in 1995 het derde solo-album van Paul Weller. Op Stanley Road (vernoemd naar zijn inmiddels gesloopte jeugdadres) wordt hij bijgestaan door o.a. Steve Winwood, leden van het op sleeptouw genomen Ocean Colour Scene en Noel Gallagher (in ruil voor medewerking aan Oasis' What's The Story Morning Glory ?).
Het komt vanuit het niets op een en blijft een jaar lang in de albumlijsten. Wellers naam als solo-artiest is nu definitief gevestigd. Hij lijkt niets meer fout te kunnen doen totdat hij de aftrap van zijn festivaltournee verricht; als snordrager. Voer voor de roddelpagina van de NME. Maar tegen de tijd dat Weller op het Nederlandse Halfway Festival, en daarbij de single You Do Something To Me ten gehore brengt, staat is hij weer gladgeschoren. Voor het uit covers bestaande benefietalbum van Warchild (Help!) neemt Weller samen met Paul McCartney en Noel Gallagher het Beatles-nummer Come Together onder handen; ze doen dat als The Smokin' Mojo Filters.
Op 9 juni 1996 geeft Weller een openluchtconcert in Finsbury Park; zelf noemt hij het "A Lazy Sunday" (naar de hit van The Small Faces), maar de lovende pers heeft er een ander woord voor; "Modstock", naar de tweejaarlijkse reunieconcerten die Madness hier gedurende de jaren negentig geeft. In augustus scoort hij zijn eerste, en tot nu toe enige, solo top 5-hit met Peacock Suit. Dit nummer is een voorproefje van de in 1997 te verschijnen opvolger van Stanley Road.
Heavy Soul wordt nummer 2 in de albumlijsten, maar het succes van zijn voorganger wordt niet geëvenaard. En daar komt ook nog bij dat Go! Discs wordt overgenomen en opgeheven door PolyGram. Weller wordt bij Island ondergebracht aan wie hij twee albums moet leveren, te beginnen met het hitoverzicht Modern Classics (een knipoog naar Modernism dat alsnog is uitgebracht als onderdeel van een boxset). In 1999 doet Weller het wat rustiger aan en aan het eind van het jaar wordt Wild Wood, mede dankzij een bierreclame, opnieuw een hit.
Na het album Heliocentric (2000) mag Weller eindelijk vertrekken bij Island en tekent hij een contract bij Independiente, het nieuwe label van ex-Go! Discs-baas Andy MacDonald. Hij debuteert met Days Of Speed, het live-verslag van de akoestische solotournee uit 2001. Nieuw studiowerk verschijnt in 2002; op Illumination werkt Weller niet langer samen met Brendan Lynch en kruipt hij weer zelf achter de productietafel. Het levert hem dan wel een nummer 1 album op, maar Stanley Road blijft nog altijd ongeëvenaard. Om financiële redenen wordt besloten het contract te beëindigen, waardoor het rariteitenkabinet Fly On The Wall (2003) op Island verschijnt.
Weller tekent bij V2, het nieuwe label van ex-Virgin baas Richard Branson en neemt in 2004 een album met covers op. Hij doet dat in de Amsterdamse Studio 150 dat tevens de naamgever is voor deze verzameling. Studio 150 doet het een stuk beter dan voorgaande platen en levert o.a. de single Wishing On A Star (Rose Royce) op. Thinking Of You wordt het themanummer van Children In Need, de jaarlijkse BBC-inzamelingsactie voor kansarme kinderen.
In 2005 wordt het tienjarig jubileum van Stanley Road gevierd met een luxe heruitgave; later in het jaar verschijnt As Is Now waarmee Weller volgens de pers eindelijk een waardige opvolger voor zijn succesplaat heeft afgeleverd. Op 5 december, de dag waarop Weller een concert geeft in de Alexandra Palace, verschijnt de single Here's The Good News waaraan een Nederlands tintje kleeft; een van de B-kantjes heet Super Lekker Stoned.
In 2006 ontvangt Weller een oeuvreprijs tijdens de Brit Awards en geeft een mini-concert waarin ook A Town Called Malice voorbijkomt. As Is Now wordt opnieuw uitgebracht met toegevoegde live-opnamen. Deze komen echter niet van de Brits maar van de Ally Pally als voorproefje van het live-album Catch Flame. Weller heeft altijd geweigerd om Jam-, Council- en solonummers op een dezelfde verzamelaar te laten uitbrengen, maar Hit Parade vormt daar een uitzondering op.
2007; Weller verleent zijn medewerking aan een herdenkingsconcert voor Traffic-drummer Jim Capaldi en staat op 07-07-07 op Live Earth. Met vaste gitarist Steve Craddock (tevens OCS) begint hij aan een duotournee die ze op 14 september naar de Paradiso brengt. Op 29 oktober verschijnt een luxe heruitgave van Wild Wood. Het titelnummer is door zangeres Gabrielle gesampled voor haar single Why?, met medewerking van the man himself.
In mei 2008 verschijnt het dubbelalbum 22 Dreams; op z'n vijftigste is Weller nog even scherp als voorheen. In een interview met het maandblad MOJO geeft hij zijn ongezouten mening over Changing Man, de door muziekjournalist/gewezen jeugdvriend Paolo Hewitt gepende biografie ("Waarom deed ie dat nou ?"), de optredens van Bruce Foxton en Rick Buckler als From The Jam ("Ze moeten onmiddellijk stoppen met die circus-act") en reünies in het algemeen ("Al die bands die vroeger al niet te pruimen waren komen verdomme weer bij elkaar, alleen een reünie van het Romeinse Rijk ontbreekt er nog aan").
Voorjaar 2009 verliest Weller zijn vader die meer dan 30 jaar z'n manager is geweest. Zijn nieuwe album zal een bijdrage van Bruce Foxton bevatten.
(bron: Wikipedia)
http://www.paulweller.com
GERELATEERD
Gepubliceerd op: 2010-05-16
In de grote zaal van de Effenaar klinkt eerst het optreden van Operator Six. We zijn van Paul Weller gewend dat hij echte talenten in zijn voorprogamma heeft staan en vanavond is dat ook weer zo. Het zou ons niets verbazen binnen enkele jaren meer te horen van deze band, vooral de rauwe stem van de zanger maakt indruk net zoals de prestaties van de drummer.Na het voorprogr ... »
Tags: rock, pop, alternative, concertverslag | 
Tell a friend
Gepubliceerd op: 2010-04-14
Nog geen twee jaar na het verschijnen van ’22 Dreams’ brengt Weller alweer een nieuw album uit Het is zijn tiende soloalbum. Ik hoopte dat het wat meer rock ‘n’ roll zou zijn dan ’22 Dreams’, want dat album viel bij mij niet echt in de smaak (alhoewel menigeen het met dit laatste zeker niet eens zal zijn). En inderdaad! Vanaf het eerste nummer ‘Moonshine’ zit het tempo er goed in en da ... »
Tags: pop, rock, cd recensie | Tell a friend
Gepubliceerd op: 2010-02-28
De muziek van Paul Weller bestrijkt drie decennia. En op elk decennium heeft de ‘Modfather’ zijn stempel gedrukt. Of het nu met de New Wave-muziek van zijn band The Jam is in de jaren zeventig, het typische soul-geluid van The Style Council in de jaren tachtig of zijn schitterende popliedjes uit de jaren negentig, zijn composities staan nog steeds als een huis. Da’s ook niet vreemd als je tijde ... »
Tags: alternative, pop, rock, persbericht | Tell a friend
AGENDA
Er zijn geen optredens gevonden in de agenda.
JOUW REACTIE
RSS
