Hij woont nog in het ouderlijk huis in Brooklyn, New York, maar zijn muziek zoekt altijd de Afrikaanse ritmes op. “In Afrika is het allemaal begonnen”, vertelde hij ooit. De meer dan twee meter grote Randy Weston is nog steeds een imposante figuur achter de piano. Hij maakte de opkomst van de bebop mee en kreeg goede raad van oude meesters als Eubie Blake en Willie ‘The Lion’ Smith. In 1955 debuteerde hij op Riverside. Later haalde hij vooral de banden met Afrika aan, zocht er de wortels van de jazz op. Hij schreef diverse composities die tot standards uitgroeiden zoals ‘Hi Fly’, ‘Little Niles’, ‘Blue Moses’, ‘The Healers’. Weston maakte een nieuwe synthese van Afrikaanse elementen met jazztechnieken. Zijn sound is weelderig als die van Duke Ellington en ritmisch als die van Thelonious Monk.

Weston heeft een indrukwekkende carrière achter de rug. Zijn verhaal is net vastgelegd in een biografie: ‘African Rhythms’. Nat King Cole, Duke Ellington, Count Basie en zeker Thelonious Monk waren van grote invloed. In de vroege jaren vijftig vormde hij zijn eigen trio en werd hij vrij vlug opgemerkt. Hij creëerde een eigen stijl: percussieachtig, sterk ritmisch, maar soms ook met een fluwelen toets, is hij in staat heel wat emoties en stemmingen op te roepen. In de jaren zestig begon hij meer Afrikaanse elementen te verwerken zoals op de suite ‘Uhuru, Africa’ en ‘Highlife: Music from The New African Nations’.

Na een reis door Afrika met een Amerikaanse delegatie besloot hij zich in Tanger, in Marokko te vestigen, waar hij een African Rhythms Club runde. Begin van de jaren negentig maakte hij een soort comeback met het dubbelalbum ‘The Spirits of Our Ancestors.’ Het ene album na het andere volgde en hij werkte samen met gasten als Dizzy Gillespie en Pharaoh Sanders.

Dit keer zet hij een hommage op aan een wat vergeten figuur en pionier van de Afro-Amerikaanse muziek: James Europe Reese. Weston werkte in de jaren veertig met muzikant Lucky Roberts die hem vertelde over James Europe Reese en zijn betekenis voor de Afro-Amerikaanse muziek. Weston zou dat nooit vergeten en zelfs de plekken bezoeken in Frankrijk waar Reese en zijn band optraden tijdens de eerste wereldoorlog.

Reese (1881 – 1919) belandde al heel jong in zwarte Broadwayproducties waarvoor hij muziek schreef en dirigeerde. Hij lag mee aan de basis van de ontwikkeling van populaire dansvormen als de foxtrot. In 1910 riep hij The Clef Club in het leven, met het oog op promoten van Afro-Amerikaanse musici. Tijdens de shows speelden ze marsmuziek, traditionele spirituals, licht klassiek, pop, ragtime en veel songs van zwarte componisten.

Tijdens de eerste wereldoorlog vervoegde Reese het leger. Hij kwam bij ‘New York’s Negro regiment’ terecht, een machinegeweereenheid. Maar een kolonel kende James Reese zijn muzikale vaardigheden en vroeg hem een brassband samen te stellen. Europe kon heel wat knappe muzikanten rond zich verzamelen, zoals Eubie Blake en Noble Sissle. In januari 1918 scheepte de band in naar Brest, Frankrijk. Ze moesten er overal optreden om de troepen en de burgers op te monteren. Europe kwam ongelukkig aan zijn einde, toen een verwarde muzikant hem neerstak.

fotograaf: Jos Knaepen