Toch was al veel eerder duidelijk dat het Renske Taminiau aan lef en beweging niet ontbreekt. Tijdens haar studie medicijnen besluit ze niet te kiezen voor een zeker bestaan als arts maar voor de Engelse betekenis van het woord ‘arts’. Voor haar geen gespreid bed maar een onzeker bestaan als muzikant en kunstenaar. Gewoon, omdat ze weet dat het leven te kort is om haar tijd te verdoen. Dat leerde ze al jong. “Mijn vader is orthopedisch chirurg en toen ik een jaar of elf was liep ik met hem mee op zijn ronde. Ik zag er mensen die snel zouden sterven. Toen wist ik: je moet je dromen najagen voor je geen tijd meer hebt. Een wijze les, maar het legde ook een druk op me.”

Nadat ze stopt met haar studie geneeskunde wordt ze toegelaten tot het conservatorium waar ze kiest voor de richting jazz. En daarnaast gaat ze schilderen -Renskes creativiteit beperkt zich niet tot muziek alleen, kijk maar naar het fraaie cd-boekje.

Op haar debuut ‘Waiting To Be Told’ is de jazzsound nog duidelijk te horen. De plaat werd goed ontvangen, om een talent als Taminiau kan niemand heen. Zo schrijft Het Parool dat ‘hier iemand een duidelijk universum heeft geprobeerd te creëren.’ En dat het een voorbeeldig album is, maar dat het ‘wat spannender had gekund.’

En kijk, laat dat nou precies zijn wat Renske zelf ook vond. Ze is met recht trots op haar debuut, maar de schop die ze zichzelf voor haar tweede album onder haar eigen kont gaf heeft alles te maken met nog meer lef tonen. Met Move Me wilde ze een album maken dat spannend en onvoorspelbaar was. En het moesten stuk voor stuk nummers zijn waar ze zelf graag naar zou luisteren.  En ook al werkte ze opnieuw samen met geweldige muzikanten zoals Ruben Hein, met wie ze op deze plaat het liefdesduet ‘To Have and To Hold’ zingt, dit keer doet ze precies en alleen wat haar zelf het mooiste en beste lijkt. “Ik ben van nature een pleaser. Bij mijn debuut verwachtten mensen een jazzalbum van me. Dus ik had het gevoel dat ik dat moest maken. Ik werk met de beste muzikanten en stond altijd helemaal open voor al hun goeie ideeen. Maar we waren wel een hoop kapiteins op een schip. Ik heb daarom besloten meer in het zadel te gaan zitten Nu wil ik volledig trouw blijven aan mezelf, een eigen visie ontwikkelen. Dat is hopelijk gelukt, al is het een proces dat nooit stopt.”

Move Me is een toegankelijk album geworden. Een plaat waarin de liefhebbers van haar debuut Renske zeker nog zullen herkennen. Er is nog steeds die prachtige warme troostrijke stem die in de verte doet denken aan die van eigenzinnige zangeressen als Joan as Policewoman, Feist en Catpower. Het is in ieder geval een stem die duidelijk toebehoort aan een vrouw met grootse dromen. Wel wordt duidelijk dat Renske inderdaad een grote stap heeft gezet. Dat ze zichzelf echt durft te laten zien, in al haar kleurrijke gedaantes. Dat ze nergens meer voor terugdeinst. Een Franse chanson over de stad van de liefde, ja, dat doet ze gewoon in ‘Paris’. Onverwachte wendingen, ze zijn er dit keer volop, zoals in een nummer als ‘Move Me’ dat klein en kalm begint maar al snel over gaat in een rijk georkestreerd avontuur. Move Me is niet alleen een spannender album, maar ook bij vlagen zelfs mystiek, zoals in het prachtige ‘NY Sirens’, dat ze samen zingt met Leah Siegel, de New Yorkse zangeres die ze ontmoette tijdens een uitwisselingsproject. Werkelijk elke zeeman zal voor de bezwerende zang van deze sirenes bezwijken.

Renske Taminiau deinst er ook geen moment voor terug om haar meest persoonlijke gevoelens te delen, zoals in ‘To You We Sing’, het nummer dat ze op haar eigen bruiloft-ceremonie  zong als een ode aan  de overleden moeder van haar man.  En in het betoverende muzikale sprookje ‘Luna’ stroomt de liefde voor haar nichtje voor wie ze het schreef, het dochtertje van haar tweelingzus Caat.

Maar wat Renske Taminiau boven alles doet is aansporen tot beweging. Want verder moet het. Bewuster en met aandacht. Echter. En dieper. En ook de boodschap van het fraaie soulvolle ‘I Told You So’ dringt door tot in de vezels. Ze schreef het voor haar man die zich opgesloten voelde in zijn baan bij een grote international. Hij kon zijn persoonlijke idealen niet verenigen met die van het bedrijf. Nu werkt hij bij een bedrijf waar hij dat wel kan.

Kijk, dat is nou de overtuigingskracht van Renske Taminiau. Dus luister naar haar album en tegelijkertijd naar je eigen dromen. De uitkomst zal niets dan goeds zijn.

Band:

Renske Taminiau  – composer, vocals,

Lucas Dols – double bass

Jaco Benckhuijsen – piano, würlitzer, glockenspiel, Phillicorda

Gijs Batelaan – guitar

Floris van der Vlugt – saxophone

Bobby Petrov – drums