The Death Letters / Effenaar, Eindhoven / 7 november 2009

_12-11-2009

The Death Letters, de grootste rockbelofte van het moment. Genaamd naar het nummer van Son House. Vele malen gecoverd, waarvan de meest bekende versie van The White Stripes is, wiens invloed ook duidelijk bij deze jongens te horen is.

Dat het kon; met zijn tweeën een bandje beginnen waarin de één gitaar speelt en de ander drumt, waarbij de drummer niet eens goed hoeft te zijn, dat wisten we al. Maar deze drummer kan er wel echt wat van. Hier op het podium stonden twee enorme talenten. Na een briljante intro van “eftelingmuziek” kwam het duo het podium op. De drummer Victor Brandt, zoals het drummers betaamd, heel relaxed, en de zanger/gitarist Jordi 'Duende' Ariza Lora, zoals dat een zanger/gitarist betaamd met een enorme dosis energie. Zo ging dat het hele concert door, Victor tikte met zijn drumstokken tegen elkaar en bij de laatste tik klonk het alsof er een bom ontploft, Duende ging ook helemaal los op het podium en vloog alle kanten op. Niet dat dat enige afbreuk doet aan zijn ongelofelijke gitaarspel en solo’s. Niet dat het alleen maar herrie is, de nummers hebben wel degelijk een prachtige opbouw, waarin de blues, die de jongens zo beïnvloed heeft, duidelijk terugkomt.

Er werd halverwege de enorm energieke punk/rock muziek even afgewisseld met een rustiger nummer, “Calling out the rain”. Het bracht even rust en een diepere laag, waarbij ook hun muzikaal talent weer goed hoorbaar werd. Maar niet te lang gedraald, de energie werd er direct weer ingegooid en we werden om de oren geslagen met een ontploffing van energie en magistraal geluid. Van bluesy gitaar slides tot harde drumritmes, alles kwam het podium over gestuiterd. Wat ook aan de fijne sfeer bijdroeg, was de non-verbale communicatie tussen de twee jongens . Het zorgde bij mij regelmatig voor een waarderende glimlach.

Er was eigenlijk maar één minpuntje aan het hele concert (tja, officieel ben ik natuurlijk criticus, dus als ik kritiek heb moet ik die ook uiten), de belichting. Die was wel zo slecht gedaan. Het was misschien een poging tot underground, maar het irriteerde alleen maar. Een artiest moet wel zichtbaar zijn. Volgende keer iemand anders laten doen.

Zoals ze gekomen waren gingen ze ook weer, met het laatste nummer (of niet, zoals Duende al 3 nummers eerder ook zei), het briljant opgebouwde “Schyzophrenic”, één van mijn persoonlijke favorieten. Vanuit een heerlijk groezelig blues geluid naar een ware vulkanische uitbarsting van punkrock. Terijwl Duende van het podium afliep, gaf hij zijn gitaar aan een meisje in het publiek, haar avond kon niet meer stuk. Duende en Victor zijn bij deze uitgeroepen tot rockgoden.

(tekst: Abigail de Munnik / Mpodia; foto: Yorick de Munnik / Mpodia)

ARTIEST

The Death Letters

... »

VIDEO

Tip de redactie met een youtube video die bij dit artikel past. Embed code:

FOTO'S OP FLICKR

Voeg zelf foto's toe via Flickr! Tag je foto met mpodia1005 en hij wordt automatisch hier ingeladen.
(De foto moet publiek toegankelijk zijn en beschikbaar zijn via de Flickr zoekfunctie)

---

JOUW REACTIE

---

ZELF PUBLICEREN

Mpodia nodigt u uit om uw eigen concertverslag in te sturen, klik daartoe door naar zelf publiceren.