Eric Clapton & Steve Winwood / Gelredome, Arnhem / 30 mei 2010

_{Door: tekst: Cor Agterberg / foto: Rob Herstel -30-05-2010}

Blind Faith heb ik nooit live zien optreden, maar nu had ik het geluk om het hart van deze supergroep aan het werk te zien. Voor aanvang, vier uur in de rij, om maar verzekerd te zijn van een mooie plaatsje vooraan; en het moet gezegd, het wachten is beloond, een staanplaats pal voor het podium.

Clapton en Winwood, twee grootheden die hun sporen (al meer dan veertig jaar) in de hedendaagse popmuziek verdiend hebben! Na de legendarische Yardbirds en de talenten kweekvijver van John Mayall, vormde Eric Clapton met Jack Bruce en Ginger Baker het supertrio Cream, waarmee muzikale grenzen werden overschreden. Blind Faith, met onder andere Steve Winwood was het volgende station, daarna Derek and the Dominos en een lange solo carriere.
 En dan Steve Winwood. Bij de Spencer Davis Group bleek al snel zijn talent. Sloeg zijn vleugels uit en vormde zijn eigen band Traffic, een logisch en natuurlijk vervolg. Met, zoals reeds opgemerkt Blind Faith als korte intermezzo. Na Traffic resteerde voor multi-instrumentalist Winwood alleen nog de solo carriere.

Hoewel gelijkgestemd hebben de twee vrienden niet vaak samengespeeld. Het “Together Project” waarmee de twee nu het Europese continent doorkruisen, is een fantastische initiatief.
Men zegt wel eens: “Goede wijn behoeft geen krans”, maar hier geldt zeker ook: hoe ouder de wijn des te beter ze is. Ze klinken beter dan ooit.

Steve's zang, orgel en gitaar zijn meesterlijk, als altijd scherp en recht op het doel af, niet ongebruikelijk voor hem. Misschien (hoewel, ik weet het eigenlijk wel zeker) geïnspireerd door zijn vriend en muzikaal genius, Eric Clapton. Eric’s spel is fenomenaal en bliksemsnel.
Dit concert voert je terug naar het beste van eind jaren zestig en zeventig; klassiekers,
zoals ze niet meer worden gemaakt. “Well Allright”, “Georgia”, “Can 't Find My Way Home”, “After Midnight” en “Cocaine”. Indrukwekend is de langdurige solo van Clapton in het nummer “Voodoo Chile” van Jimi Hendrix van 15 minuten. Kortom, teveel om te noemen, alle registers worden opengetrokken.

Op het podium worden ze bijgestaan door klassemuzikanten: Chris Stainton op keyboards, Willie Weeks op bas en Steve Gadd op drums. Voor de volledigheid zij vermeld dat Michelle John en Sharon White de background vocals verzorgen.

Blues of geen blues, hedendaagse rock of rock met een nostalgisch tintje, het maakt
allemaal niet uit wat deze heren ons presenteren. Dit is grote klasse. Het publiek is uitzinnig. Vooraan, zo vlak voor het podium is de geluidskwaliteit subliem. Dit is puur genieten, van de eerste tot de laatste noot. Naast de oude garde, de hardcore fans van vroeger, viel de aanwezigheid van veel jongeren op. Het bewijst maar al te meer dat deze mannen nog jaren mee kunnen. Jammer dat het na tweeënhalf uur, inclusief toegift, over was!

ARTIEST

Eric Clapton

... »

VIDEO

Tip de redactie met een youtube video die bij dit artikel past. Embed code:

FOTO'S OP FLICKR

Voeg zelf foto's toe via Flickr! Tag je foto met mpodia1518 en hij wordt automatisch hier ingeladen.
(De foto moet publiek toegankelijk zijn en beschikbaar zijn via de Flickr zoekfunctie)

---

JOUW REACTIE

---

ZELF PUBLICEREN

Mpodia nodigt u uit om uw eigen concertverslag in te sturen, klik daartoe door naar zelf publiceren.