In Leiden sprak ik een jongeman aan, en vroeg hem naar de locatie van de Marekerk. “Je gaat naar Eric Vloeimans”: zei hij. Hij vertelde verder dat hij fan is van Eric. GateCrash bijvoorbeeld erg goed vindt. Maar ook “Horn please!”  kon zijn goedkeuring ruimschoots wegdragen. Ik was dus zeer benieuwd wat me te wachten stond.

De achtkantige kerk is gekozen voor het project “Horn please!”dat Vloeimans card blance mocht ontwikkelen omdat hij de Zuid-Hollandse oeuvre-onderscheiding Gezichtsbepalend 2010 heeft gekregen. “De poet is binnen, dus we kunnen het groots aanpakken” was de boodschap van Vloeimans. De  locatie op zichzelf is al een lust voor het oog. Nu het oor nog.

De akoestiek is geweldig natuurlijk in zo’n kerk. Bovendien staan er 8 enorme zuilen in de gehoorzaal, waaraan aan elk geluidweergevers waren gemonteerd. Iedereen kon dus volop van de muziek genieten. En het was druk.  Er is veel belangstelling voor “Horn please!” dat staat in het teken van improvisatie. 

Vanuit de zitbanken en stoelen gezien, links: het Rotterdams Jongenskoor. Voor hen is dit project een uitdaging. Ze ontmoeten op deze manier andere muziekstijlen waarop ze moeten improviseren. En het lukt buitengewoon goed. De hemelse stemmetjes staan onder leiding van dirigent Carlo Balemans. Hij neemt ook de eerste compositie voor zijn rekening “Connect please”. 

Op het hoofdpodium, de kansel als het ware, staat Vloeimans met trompet. Omringd door “Xenophonia”. Dit is een trio uit de Balkan dat bestaat uit gitarist Damir Imamović, percussionist Bachar Khalifé uit Libanon  en  Bojan Zulfikarpašić  (Bojan Z) op vleugel en Rhodes.  Dat Vloeimans zelf een meester is in improviseren hoor je dan ook. Het is alsof hij al jaren samenspeelt met dit trio. Damir is niet alleen gitarist maar ook een verdienstelijk zanger. Het nummer “Kafe” dat hij zingt onder begeleiding van Bojan Z op vleugel klinkt tamelijk stichtelijk, maar wel aangrijpend. Zoals Vloeimans het uitdrukt: “waar gaat het over?, maar het ontroerd me wel.” Daarna vervolgt hij met “relevante” informatie over koffiezetten. Damir schijnt heerlijke koffie te zetten. Humor was dus ook een onderdeel van de avond. 

Nog een belangrijke speler deze avond is Martin Fondse. Hij schreef enkele stukken en arrangeerden ook de nieuwe composities van Vloeimans. Met zijn vibrandoneon aangeschaft in Stadskanaal,  staat ook hij in het middelpunt van de belangstelling.  Het is een instrument, vergelijkbaar met een accordeon en harmonica. Het wordt gespeeld door het blazen van lucht door een mondstuk, en dan met toetsenbord. Zijn uitvoering maakt de muziek  romantisch en sfeervol. 

Over de titel Horn please! verklaart Vloeimans, dat het is afgeleid van een tournee door India. Het verkeer is een enorme puinzooi. Iedereen wordt daar uitgenodigd te toeteren. Verschillende vrachtwagens hebben op de achterklep schilderingen met Horn please! Toeteren  a. u. b.! Dit inspireerd Martin Fondse. Hierop volgt “The Art of Honking”. Om het nummer niet “Kunst Van Het Toeteren” te noemen,  dan maar in het Engels.  Mooie compositie waar het Rotterdams Jongenskoor een goede inbreng heeft door geluiden van pratende en lachende mensen en verkeer, een straatbeeld na te bootsen. Heel kunstig gedaan.