Er staat de kinderen weer een bruisend theaterseizoen van Studio 100 te wachten! Zo kunnen ze h ... »
Tags: theater, kind, persbericht | 
Tell a friend
Rush keert terug met "Clockwork Angels". Het eerste studioalbum van het populaire roc ... »
Tags: rock, alternative, persbericht | Tell a friend
Jazz in ’t Park zorgt van 6 t/m 9 september 2012 voor een fijne nazomer in Gent ... »
Tags: jazz, persbericht | Tell a friend
Genre: folk/pop Label: Munich Release: 1 mei 2012 Sco ... »
Tags: pop, alternative, cd recensie | Tell a friend
Twintig jaar geleden trad Laura Pausini in Nederland op als jong Italiaans meisje. In die tijd ... »
Tags: pop, concertverslag | Tell a friend
Genre: nederpop Label: Warner Release: 3 februari 2012 ... »
Tags: nederlands, pop, cd recensie | Tell a friend
Janelle Monáe (born December 1, 1985 in Kansas City as Janelle Monáe Robinson) is a Grammy-nominated »
Mike Skinner (West Heath, 27 november 1978), beter bekend als The Streets, is een Brits rapper en mu »
The majority of his debut album was recorded in a spare room in a flat in Barcelona, Spain and only »
Als geen enkel theatergezelschap je acteertalenten weet te waarderen, zit er niets anders op dan je eigen theaterproducties te maken. Dat is precies wat Pip Utton gedaan heeft. Is hij eigenwijs, of heeft hij terecht doorzettingsvermogen getoond? Zijn inzet heeft hem in ieder geval voornamelijk voorstellingen in Nederland en België opgeleverd.
Een uur lang geboeid naar één man kijken is niet alleen een uitdaging voor de acteur, maar ook voor de toeschouwers. Aan de inleving van Pip in Quasimodo ligt het in ieder geval niet. Met slechts een minimum aan decor weet hij zich overtuigend te richten tot zijn “tegenspeelster”, tot de stad Parijs, tot zijn herinneringen en tot ons, het publiek. Het verhaal wat Quasimodo ons vertelt ontwikkelt zich op een boeiende wijze, waarbij herinneringen, gevoelens, beschuldigingen en overdenkingen elkaar met een scala aan emoties afwisselen.
Helaas is het zo dat, net op het moment dat ik opga in het verhaal, een volgende fase in de vertelling aanbreekt, waarbij ik me opnieuw begin af te vragen of ik hier nog wel in geloof. Hoewel het een goede manier is om aanspraak te maken op het medeleven van het publiek, voel ik me totaal niet aangesproken wanneer hij ons in de rol van de Parijzenaars (die hem haten) probeert te duwen. Daarbij toont de ietwat kinderlijke Quasimodo voortdurend een overdreven emotie, krankzinnig vrolijk, woest, of diep triest. Mogelijk is dit een maskering van het verfijnde acteertalent waar het Pip Utton toch misschien aan ontbreekt.
Gelukkig past het ongebalanceerde gedrag wel heel goed bij het personage van de eenzame, dove en verminkte klokkenluider, die in al zijn emotie wel duidelijk een aantal moderne, sociale vraagstukken weet te verwoorden. Wat maakt iemand lelijk, of mooi? Wanneer mag je het recht in eigen handen nemen? Is God de veroorzaker van het lijden wat mensen overkomt? Verder dan vragen komt het natuurlijk niet, maar toeschouwers zullen zich goed begrepen kunnen voelen door dit personage.
Vooral wanneer je geen poëtische hoogstandjes verwacht, maar naar een boeiend verhaal wilt luisteren, is ‘Hunchback’ een goede voorstelling.
RSS
