De grote zaal van het Theater zit afgeladen vol met bezoekers vanuit het hele land, vanuit Friesland tot en met Brabant. Zij spreken vol lof over de bejaarde artiest: Al Jarreau. Als jong kind vond ik hem vreemd. Nu, jaren later zie ook ik wat een groot kunstenaar hij is. Deze vrolijke man van in de zeventig met een muzikale natuur is ongekunsteld, compleet zichzelf, en geeft nog een energieke performance.

Het podium van de grote zaal is gevuld met het Metropole Orkest. Er is nog net een klein paadje over voor Jarreau om een beetje heen en weer te lopen. Erg sterk op de benen staat hij niet meer. Bijna onafgebroken zoekt hij ondersteuning bij het hekje van de dirigent. Ondanks dat hij vorig jaar behoorlijk ziek is geweest ontbreekt de humor niet. Zijn gehoorapparaatje zit niet goed, en dat corrigeert hij en face.  “Heeft u al een gehoorapparaatje? Nee, dan komt dat nog” grapt hij.

In het begin toont hij veel interesse en waardering voor het Metropole Orkest. Jarreau staat met zijn rug naar het publiek en zijn gezicht naar het orkest gericht. "Funky stringplayers" noemt hij de strijkers van het orkest. De waardering voor het Metropole Orkest is terecht. Wat een power. Geen bombastische geluidswal, maar subtiel en met solistische details. Ze spelen moeiteloos ritmische nummers zoals "Scoot'cha Bootie", "Aqua De Beber" en "Spider". (zie bij de foto’s de playlist) De arrangementen zijn diep en volledig uitgebalanceerd. Ze worden zonder verstoringen of oneffenheden gebracht. Details worden verlicht door solopartijen van de saxofonist en de gitarist. In het gezelschap zitten wat markante types, wat het voor het oog ook leuk maakt. Daarnaast een aantrekkelijk achtergrond koortje dat bestaat uit twee zangeressen en een zanger. 

De dirigent vanavond is de zeer bekwame Vince Mendoza. Gekenmerkt door duidelijke aanwijzingen en goede timing, maar niet te nadrukkelijk aanwezig. Plotseling reageert er een vrouw uit het publiek op Jarreau. Hij reageert terug, en roept haar naar het podium. "Jolanda" is haar naam. Ze kussen elkaar, het is een leuk tafereeltje. Mendoza komt van zijn platform af in de richting van Jarreau, met andere woorden: “Dit moet niet te lang duren.” Jarreau geniet echter van de spontane genegenheid, en gaat twee minuten uit zijn dak met een terplekke geïmproviseerd liedje voor Jolanda. Jarreau is spontaan, zijn bewegingen zijn apart maar echt.

Al Jarreau is ooit begonnen met een eigen stijl, en dat bezit hij nog steeds.

www.aljarreau.com

www.metropoleorkest.nl