Herman van Veen / Markant, Uden / 9 april 2011

_{Door: Nick v/d Aa -11-04-2011}

Voor het eerst ga ik naar Herman van Veen. Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat het zijn stem is die mijn vroege jeugd heeft ingekleurd. Van Alfred J. Kwak op de televisie, via ‘Kinderen Voor Kinderen’ op video en cassettes, tot het zelfstandig aanschaffen van compact discs. Op mijn zevenentwintigste zit ik gewapend met mijn camera in Markant in Uden en ben ik naar schatting nog de jongste bezoeker.

Herman doet geen best of shows. Hoeft hij ook niet. Begeleid door zijn vaste collega’s brengt hij een sterk muzikaal programma, afgewisseld met toneel en cabaret. Die formule werkte in 1965 en die werkt nog steeds. Al zijn Van Veen’s moppen wel aan de gedateerde kant. Onbewuste of misschien wel bewuste keuze van de maker zelf, want op mij na vindt iedereen het reuze grappig. Ik hou het hier op een generatiekloof, aangezien ik Toon Hermans en Wim Kan ook niet om te lachen vind. Leuke moppen of niet, zelfs voor mij staat het een mooi programma niet in de weg!

Vroeg in de show brengt Van Veen een hommage aan een groot persoon die helaas niet meer onder ons is. Overal wordt Ramses gefluisterd. En inderdaad: een vertolking van het mooie ‘Laat Me’ schalt krachtig door de zaal. Nog mooier wanneer Herman’s stem net over de microfoon heen glijdt en onversterkt de oren bereikt. Heel subtiel zijn er talloze verwijzingen naar het inspirerende leven van Shaffy. De rode draad door de show is het verhaal van Johnny; een Amsterdammer die door het lot in de psychiatrie terecht is gekomen en langzaam dement wordt. Hij geniet van zijn sigaretten, drank en Herman’s bezoekjes wanneer hij liedjes voor hem zingt. Voorzichtig zeg ik dat die symboliek in Uden sommige zal zijn ontgaan, maar dat zal ongetwijfeld anders zijn als Van Veen twee maanden lang in een uitverkocht Carré speelt.

De voorstelling is veelzijdig en levendig. Vijfenveertig intensieve jaren ervaring houden iedereen bij de les zonder dat het ook maar ergens inzakt. Van Veen zingt, lacht, danst, grapt en bewondert. Visueel ondersteund door vallende bekertjes en pingpongballetjes en het geluid van een paar honderd wrijvende handen wordt steeds de neerslag weergegeven. Tijdens dit ‘kloteweer’ worden ouderdom en dementie afgewisseld met traditionele kinderliedjes. Jeugd en dood. Een lach en een traan. Herman wil ons dan doen voorkomen dat hij de clown is die enkel wil vermaken; in werkelijkheid vat hij het leven samen in twee en een half uur. Of zoals hijzelf zei: “In wezen is het leven niets anders dan een hoop gedoe periode tussen twee periodes van bedplassen.”

MEER FOTO'S

           

VIDEO

Tip de redactie met een youtube video die bij dit artikel past. Embed code:

FOTO'S OP FLICKR

Voeg zelf foto's toe via Flickr! Tag je foto met mpodia2812 en hij wordt automatisch hier ingeladen.
(De foto moet publiek toegankelijk zijn en beschikbaar zijn via de Flickr zoekfunctie)

---

JOUW REACTIE

---

ZELF PUBLICEREN

Mpodia nodigt u uit om uw eigen concertverslag in te sturen, klik daartoe door naar zelf publiceren.