Rosa Ensemble / Museum Speelklok / 11 september 2011

_{Door: Peter van Belkom -12-09-2011}

Op 11 september, een ongure zondagmiddag, staat het Museum Speelklok in Utrecht in het teken van de afsluiting van de eerste Gaudeamus Muziekweek in Utrecht en de uitreiking van de Gaudeamus Prize. De Gaudeamus Prize is een zeer prestigieuze, internationale (geld)prijs voor veelbelovende hedendaagse componisten. Deze prijs is bijvoorbeeld in eerdere edities gewonnen door Michel van der Aa en wat verder terug in de tijd door Louis Andriessen, Otto Ketting en Peter Schat.

Voor we te horen krijgen wie aan de haal zal gaan met deze CV-booster, worden we getrakteerd op een optreden van het Rosa Ensemble. Het Rosa Ensemble weet het publiek altijd weer te verrassen met een onconventioneel, multidisciplinair optreden en past mede hierom uitstekend bij de doelstellingen van de organisatie van de Gaudeamus Muziekweek. Na een week gevuld met baanbrekende performances is het natuurlijk moeilijk om dit te overtreffen. Het ensemble haalt met ‘Götterfunken’ dan ook van alles uit de kast om het publiek te imponeren.

‘Götterfunken’ is een verhaal over de fietsreis van Wilbert Bulsink (componist) en Geert Glas (illustrator) naar Istanbul en nog een beetje verder. Natuurlijk stuiten ze tijdens de reis op de nodige taalbarrières; ze kunnen de plaatsnaambordjes en menukaarten helemaal niet lezen. Naarmate de reis zich vordert raken ze zelfs ziek en lopen de onderlinge spanningen op. Het verhaal wordt middels muziek en geprojecteerde illustraties uitgebeeld.

Je zou zeggen dat dit plot vraagt om een heel narratieve aanpak; je moet alle verhaallijnen subtiel aan de man weten te brengen. In deze uitvoering door het Rosa Ensemble ontbreekt een centrale narratief. Hetgeen dat de samenstelling vorm geeft –en dus tegelijkertijd het enige houvast van het publiek is- is het gegeven dat er twee mensen door Europa aan het fietsen zijn. Het zijn allemaal min of meer losstaande fragmenten die de luisteraar continu de uitdaging bieden om zijn verbeelding te gebruiken en cohesie te vormen. Dit, in combinatie met een paar klassieke stijlcitaten (o.a. Bach en Reich), zet mij er toe aan om deze uitvoering in de postmoderne hoek neer te zetten, al is het moeilijk om het in een hokje te stoppen. Aan het eind van de voorstelling wordt de vraag ‘Wat heeft die twee jongens nu eigenlijk bezield om aan zo’n reis te beginnen?’ geponeerd. Hierop komen verschillende antwoorden, variërend van ‘ze wilden gewoon op vakantie’ tot ‘onvervalst haantjesgedrag’. Eén van de reizigers zelf antwoordt hierop: ‘dat is allemaal wel waar’. Iedereen heeft dus een eigen beeld opgebouwd van de mogelijke motieven en ze blijken allemaal waar te zijn. Ook dit is typisch voor de postmoderne stroming: zij mijden mogelijke monopolisering/centralisering van de waarheid en zetten hier een veel individuelere benadering tegenover.
Door deze aanpak komen de details ook goed aan het licht. De reizigers snakken naar water en hebben er moeite mee om eten te bestellen in een restaurant waar weinig mensen Engels kunnen spreken. Het verwerken van dit kleine reisleed in de voorstelling geeft het geheel een heel oprechte sfeer. Nergens komt het gemaakt of gekunsteld over. Misschien komt dit ook wel door de spontaniteit en bruisende creativiteit die van het ensemble afspringt. De musici gaan op een gegeven moment de dansvloer op terwijl er opzwepende dansmuziek uit de speakers schalt. Ze klappen in hun handen. Niks is te gek. Dogma’s worden doorbroken. Dit spreekt ook een jongere generatie aan. De zaal zit dan ook goed gevuld met (internationale) studenten. Het communicatieve van de popmuziek komt samen met het tonenmateriaal uit de hedendaagse muziek.

Een nadeeltje aan deze non-lineaire vertelwijze is dat je heel erg bij de pinken moet zijn om alles dat op het toneel gebeurt in de gaten te blijven houden. Zo kan ik me voorstellen dat een bezoek aan deze voorstelling net iets teveel van het goede is als je een hectische dag achter de rug hebt. Of als je gewoon voor de ontspanning naar een concert wilt. Deze muziek grijpt je bij de lurven.

Na deze enerverende voorstelling komt Aleid Wolfsen aan het woord om de Gaudeamus Prize officieel uit te rijken in een erbarmelijk slecht Engels. Nadat de prijswinnaar bekend is, Yoshiaki Onishi, gaat iedereen over tot de borrel. Pluspunt voor de gezonde hapjes: olijfjes met rode bieten en worteltjes.

MEER FOTO'S

         

ARTIEST

Rosa Ensemble

The Rosa Ensemble operates in between: in between composed and improvised, in between music and theatre, in between light and serious, in between acoustic and electronic, traditional and experimental, classical and popular. Rosa is constantly on the move and produces music, theatre, perf ... »

VIDEO

Tip de redactie met een youtube video die bij dit artikel past. Embed code:

FOTO'S OP FLICKR

Voeg zelf foto's toe via Flickr! Tag je foto met mpodia3711 en hij wordt automatisch hier ingeladen.
(De foto moet publiek toegankelijk zijn en beschikbaar zijn via de Flickr zoekfunctie)

---

JOUW REACTIE

---

ZELF PUBLICEREN

Mpodia nodigt u uit om uw eigen concertverslag in te sturen, klik daartoe door naar zelf publiceren.