Vanwege het Tuna Festival dat ook in Eindhoven plaatsvindt, trekt Mayra Andrade minder bezoekers dan verwacht. Dit is jammer en dat geeft zij zelf ook te kennen, door te vragen wat er aan de hand is in de stad. Desalniettemin begint deze 26-jarige Kaapverdische haar performance met hart en ziel. 

Het podium oogt leeg en de belichting is in eerste instantie ook sober. Later komt daar verandering in en wordt het veel gevarieerder met warme kleuren. Er passeren vijftien bekende nummers van haar albums ‘Navega’ en’ Storia’ en Sudio 105’. Het temperament, de wiegende  dansbeweging en de interactie met het publiek ondersteunen het emotionele karakter van deze nummers. 

Gaandeweg gebeuren er wat grappige dingetjes waardoor het publiek erg betrokken raakt en het concert intiem wordt. Zo legt Andrade uit dat een opgetogen lied gaat over een jongen die wordt gedumpt door zijn liefje. In plaats van eenzaam te worden, komt de jongen al snel veel andere leuke meisjes tegen. Je verliest er één, maar krijgt er tien voor terug, een spreekwoord afkomstig uit Kaapverdië. Nu vraagt ze aan het publiek of er een soortgelijk spreekwoord is in het Nederlands? Plotseling staat er een man bij het podium die zegt: ‘Er zijn meer vissen in de zee’. Zelfs zijn vrienden vinden dat dit nergens op slaat, maar de uitdaging staat: is er een Nederlands spreekwoord met een vergelijkbare strekking? Mayra gaat terug het podium op en herhaalt nog een paar keer in gebroken Nederlands ‘Er zijn meer vissen in de zee’.

Het nummer ‘Michelle’ van de Beatles dat op ‘Studio 105’ staat zingt Andrade met veel ontroering. Daarna ‘Comme S’il Epleuvait’ het enige nummer dat ze in het Frans zingt. Hiermee krijgt ze vat op het publiek, in die zin dat het publiek mee gaat doen. Met de laatste song voor de geplande Bis ‘Nha Damancha’ krijgt ze het publiek helemaal mee, met een speciaal ‘la lala lala’. Enthousiast als we zijn applaudisseren we de band nog een keer het podium op, om met nog meer passie de nummers ‘Lua’ en ‘Lapido Na Bô’ te spelen.