Een directe aanleiding van het concert van afgelopen zondag vormt de nieuwe cd-release van Voces Intimae, bestaande uit Riccardo Cecchetti (fortepiano), Luigi De Filippi (viool) en Sandro Meo (cello), waarop het eerste en derde pianotrio van Robert Schumann (1810-1856) te vinden zijn. Dit is een bijzondere cd en een bijzonder concert. De muzikanten spelen allemaal op authentieke instrumenten en proberen hiermee de muziek zo dicht mogelijk bij de klankbeleving van Schumann te brengen. De viool (een A. Mariani) komt zelfs uit 1648. Het is een bijzonder bevredigende gedachte dat deze instrumenten de tand des tijds hebben doorstaan.

De muzikanten beginnen na een kort afstemmomentje met volle overtuiging aan het derde pianotrio, zonder ook maar één momentje van aarzeling te tonen. Dit is indrukwekkend, omdat ze al vanaf het begin elkaar naadloos aanvoelen; de eerste momenten sleuren het publiek al met de haren mee. Dit doen de muzikanten niet door heel bombastisch of robuust te gaan spelen. Juist door de relatieve fragiliteit (in positieve zin) van het spel zit het publiek al snel op het puntje van de stoel. De complementaire motiefjes krijgen in de handen van deze muzikanten een heel pregnante betekenis. Door een uiterst dynamisch samenspel worden de functies van de afzonderlijke instrumenten op een geraffineerde wijze verwezenlijkt. Zelfs in de pizzicatogedeeltes blijft de uitvoering als een blok overeind staan. De linkerhand van de piano en de cello hebben veel overeenkomstige passages. Het zangerige timbre van de cello vormt een perfecte aanvulling op het frisse geluid van de fortepiano.

Na de pauze verliest het spel een deel van de tensie van voor de pauze. Dit is ook te merken aan de gedragingen van het publiek; er wordt vaker gekucht (op zich zelf al knap irritant) en mensen wiebelen een beetje ongemakkelijk op de stoelen. Dit is niet te wijten aan het gebrek aan kwaliteit van wat er op het podium gebeurt (in tegendeel), maar eerder aan het contrast met het gedeelte voor de pauze. Gelukkig wordt dit kleine euvel meer dan ruimschoots goed gemaakt door een zeer overtuigende vertolking van het laatste (vierde) deel van het eerste pianotrio.

Aansluitend vindt de cd-presentatie plaats en is er gelegenheid om de muzikanten te spreken en te feliciteren. Dit gezellig samenzijn maakt duidelijk dat de personen die zonet nog op het podium stonden ook nog gewoon in zijn voor een babbeltje. Hun persoonlijkheden zijn net zo warm en dynamisch als hun spel.

foto's: Bob Wuisman