Gitarist Mike Stern (Boston, 1953) speelde niet eerder in LantarenVenster. Voor de gelegenheid is de zaal aangepast aan muziek én publiek. Slechts de achterste vier rijen van de tribune zijn in gebruik. De andere rijen zijn op ingenieuze wijze in elkaar geschoven, zodat er extra veel staanplaatsen ontstaan. Bovendien is de bar in de zaal open.

Stern toont zich een extreem energiek performer met een jongensachtige branie. Voor aanvang bekijkt hij eerst eens rustig zijn publiek. Zij staan zo dicht tegen het podium dat men de gitarist gemakkelijk zou kunnen aanraken. Nadat hij het podium heeft geroemd, gaat hij direct al met een bijzondere virtuositeit van start. Vanaf de eerste noot is duidelijk dat dit een bijzonder concert zal worden. Stern soleert vele minuten achtereen, zonder een momentje rust. Daarin wordt hij ondersteund door het razend strakke drumwerk van Dave Weckl. De drummer verbruikt tijdens het optreden heel wat calorieënt! Hij heeft een grote drumkit bij zich met een prachtig klinkende bassdrum. Het applaus dat hij ontvangt nadat hij aan de zaal is voorgesteld, is dan ook luider dan bij de rest van de musici. 

Saxofonist Bob Malach wacht op zijn kruk tot hij mag soleren. Maar als hij eenmaal de beurt krijgt, is hij energiek en swingend. Hij is ook van 1953 en hij is net zo onstuitbaar als zijn werkgever.

Sterns muziek kan gekenschetst worden als pure jazzrock en fusion. Maar het leuke van het optreden is dat er binnen die fusion ook weer sprake is van fusie. De rock-licks van Mike Stern worden door Bob Malach beantwoord met jazz. De gitarist gebruikt opvallend weinig effecten en heeft maar één gitaar bij zich. Daarnaast kiest hij nooit voor de gemakkelijke weg. Hij reageert tijdens het concert op iedere amateurfotograaf die zijn of haar camera op hem richt. Met een allerliefste blik, en soms een gekke grimas, beloont hij hun enthousiasme. 

Soms is zijn gitaarspel zo fragiel dat het lijkt of zijn snaren van glas zijn. Naarmate het optreden vordert, verandert echter ook de intensiteit van de muziek.  Op het eind klinken er zelfs hardrockinvloeden in de muziek door; waarschijnlijk luider dan de wet toelaat. Er is geen sprake van permanent geëtaleer van virtuositeit, maar wel van een forse dosis speelplezier. Drie toegiften worden gegeven zonder dat het publiek daar om moet smeken. Na afloop rent Stern met zijn armen in de lucht de foyer in en met een hoge stem roept hij: “CD! CD!”. Daarna signeert hij heel wat cd’s en gaat hij bereidwillig met zijn fans op de foto.