The Wombats / Tivoli / 21 november 2011

_{Door: Journalist Ben Barenkamp & fotograaf Kelly Leeuwis -24-11-2011}

Na het uitkomen van zijn succesvolle debuutalbum in 2007 (Guide To Love, Loss And Desperation) heeft het een tijdje geduurd voordat The Wombats met een vervolg komt. In april komt de band eindelijk met het langverwachte This Modern Glitch op de proppen. Na eerdere optredens van hun clubtour in Het Paard van Troje en Paradiso, slaat de driekoppige band als laatste club in Nederland een uitverkocht Tivoli aan, om vervolgens hun Luxemburgse en Duiste fans te bekoren.

De opwarmer van vanavond is de Engelse britpopband ‘Viva Brother’. Met hun niet zo vernieuwende muziek (denk aan Blur en Oasis) hoopt het viertal Europa te veroveren. Maar gelukkig gaan kwaliteit en vernieuwing niet per definitie hand in hand en blijkt de band muziek te maken die uitstekend in elkaar zit. Met hun enthousiasme en leuke deuntjes weten ze het publiek al een beetje los te krijgen voor de headliner van vanavond.

The Wombats start zijn optreden sterk met een hit van zijn nieuwe album. Bij het horen van de eerste klanken van ‘Our Perfect Disease’ is het gemixte publiek namelijk direct om. Vooraan het podium staan zestienjarige jongens en meisjes die hun best doen de longen uit hun fragiele lijfjes te gillen en wat meer achterin de zaal staan de 3FM-dertigers lekker mee te hupsen. Na een andere hit van het eerste album, ‘Patricia the Stripper’, is er ruimte voor het nieuwe geluid van The Wombats. Waar de elektrische deuntjes al eerder licht te horen waren, voeren ze bij de populaire nummers ‘Techno Fan’ en ‘Tokyo’ duidelijk de boventoon. Beide nummers zijn te kwalificeren als echte ‘Wombat songs’ met een nieuw sausje. De nummers steken niet bijster moeilijk in elkaar, het lijkt er op dat ieder willekeurige fan de melodie binnen een kwartiertje onder de knie kan hebben. Maar of de luisteraar dat een probleem vindt, valt te betwijfelen. Het gaat er vooral om dat het vrolijk en catchy is.

Dat de band goed is in het schrijven van catchy nummers met een hoog meezinggehalte, blijkt ook wel uit het optreden: het publiek zingt alle nummers van A tot Z mee en mocht je een nummer niet kennen, dan kost het je vrij weinig moeite om het nummer alsnog mee te kunnen zingen.
De band speelt een combinatie van hits van hun debuutalbum en nieuwe nummers, door deze afwisseling merk je als luisteraar dat de albums wel erg veel op elkaar lijken. Voor de fans is dat uiteraard geen probleem, die lijken alleen maar meer van hetzelfde te willen. Maar het is jammer dat de band (nog geen) groei lijkt te hebben doorgemaakt. Ondanks dat, zorgt het succesnummer ‘Kill The Director’ dankzij de herkenbaarheid, voor een nog grotere samenhorigheid bij het publiek.

Tijdens het concert zorgt de Noorse bassist Tord Øverland-Knudsen, die bekend staat om zijn voetenwerk, met zijn enthousiasme en zijn energie dat het publiek na het openingsnummer in extase tot aan het laatste nummer blijft. Naast de veel rustigere zanger Murph' (Matthew Murphy) lijkt dit af en toe wel iets te veel van het goede, maar het publiek maalt daar niet om. In combinatie met de nuchtere, sarcastische opmerkingen van drummer Dan Haggis, weet het trio het publiek goed te amuseren. De lange toegift van het enerverende optreden wordt afgesloten met wellicht wel het beste nummer van The Wombats: ‘Let's Dance To Joy Division’, de hit song van het eerste album.

MEER FOTO'S

             

VIDEO

FOTO'S OP FLICKR

Voeg zelf foto's toe via Flickr! Tag je foto met mpodia4058 en hij wordt automatisch hier ingeladen.
(De foto moet publiek toegankelijk zijn en beschikbaar zijn via de Flickr zoekfunctie)

---

JOUW REACTIE

---

ZELF PUBLICEREN

Mpodia nodigt u uit om uw eigen concertverslag in te sturen, klik daartoe door naar zelf publiceren.