Liza Ferschtman & Trio Mondrian / Het Concertgebouw / 24 november 2011

_{Door: Peter van Belkom -26-11-2011}

De naam van Liza Ferschtman is niet uitsluitend bekend bij een handjevol liefhebbers van klassieke muziek. Ze is al lang en breed doorgebroken in dit wereldje en haar naamsbekendheid is dan ook niet gering. Critici omschrijven haar maar al te graag als ‘temperamentvol’ en ‘vol met passie’, wegens het internationale bloed dat door haar aderen stroomt. Al is ze zelf in Nederland geboren. Ferschtman is deze dooddoeners zat en probeert dan ook steevast deze vooroordelen te ontkrachten. Maar vanavond niet. Vanavond gaat ze op zoek naar haar roots; de terugkerende factor in deze voorstelling is folkloristische muziek in alle toonaarden.

Het concert opent met het spektakelstuk ‘Zigeunerweisen’ van Pablo Sarasate. Interessante keus, want dit stuk is al ettelijke malen –op een al dan niet muzikaal verantwoorde wijze- opgevoerd. Het stuk scoort wel altijd goed bij het publiek en zo is dat niet anders bij dit concert. Mede doordat deze uitvoering gecombineerd wordt met een traditionele dans van twee folkloristisch uitgedoste dansers. Communicatief gezien allemaal heel erg sterk, maar muzikaal gezien laat Ferschtman af en toe wat (kleine) steekjes vallen. Het samenspel met de pianist (van het Trio Mondrian) is niet perfect, maar dit wordt misschien veroorzaakt doordat Liza Ferschtman niet de hele tijd op het podium te vinden is, maar ook door de zaal rondloopt. Zo erg is dit nu dus ook weer niet; bij het eerste stuk lijkt de performance het te winnen van de muzikaliteit. En de performance is goed.

Na dit stuk vervolgde dit kwartet (de twee dansers, Ferschtman en de pianist) het concert met 6 liederen van Manuel de Falla. Het is een hele verademing dat Ferschtman na de opening met een overbekend showstuk de diepte induikt met wat obscuurdere muziek. Pas bij dit stuk komt de diepgang opborrelen. Het spel van Ferschtman is heel intens en passievol. Soms zelfs met iets te veel passie, zodat de interpretaties van de pianist en Ferschtman niet op alle momenten op één lijn staan. De zangerige en intense interpretatie contrasteert wel eens met de zachtere interpretatie van de pianist.

Vervolgens worden we aangenaam verrast door een transformatie op het podium. Ferschtman verlaat het podium tijdelijk om ruimte te maken voor de andere twee muzikanten van het Trio Mondrian. Dit is het hoogtepunt van de avond. Het trio brengt ons een magnifieke uitvoering van de finale van het 2e pianotrio van Shostakovich. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld. Vooral de violist houdt er interessante interpretaties van Shostakovich op na. Shostakovich wordt vaak op een bijna mathematische wijze gespeeld. Iets dat geen recht doet aan de expressiviteit die in de muziek gelegen is. Dit heeft vooral de violist heel goed door. Door zijn intense vertolking van het stuk tilt hij de hele uitvoering naar een hoger plan.

De voorstelling wordt afgesloten met twee stukken. De duetten van Bohuslav Martinů (waarbij Ferschtman de vioolpartij vertolkt) sprankelen iets minder en hebben iets monotoons. In de grande finale wordt het laatste deel van het 1e pianokwartet van Brahms opgevoerd. Hoewel de spanning niet vast wordt gehouden in het hele stuk, is de uitvoering bij vlagen briljant.
Kortom: een geslaagd concert waarin het communicatieve met het diepgaande gecombineerd wordt. Aantrekkelijk voor de leek, maar ook zeker niet oninteressant voor de ingewijde. Dit concert zal veel beginnende concertbezoekers stimuleren om zich nog verder te verdiepen in de wereld van de klassieke muziek.

MEER FOTO'S

   

VIDEO

Tip de redactie met een youtube video die bij dit artikel past. Embed code:

FOTO'S OP FLICKR

Voeg zelf foto's toe via Flickr! Tag je foto met mpodia4063 en hij wordt automatisch hier ingeladen.
(De foto moet publiek toegankelijk zijn en beschikbaar zijn via de Flickr zoekfunctie)

---

JOUW REACTIE

---

ZELF PUBLICEREN

Mpodia nodigt u uit om uw eigen concertverslag in te sturen, klik daartoe door naar zelf publiceren.