Gewend George Duke te zien in een megahal op een festival als North Sea Jazz

keek ik uit naar dit optreden in Lantaren Venster in Rotterdam met een logischerwijs meer intieme sfeer.

Wie George Duke is behoeft nauwelijks meer toelichting. In de jaren zeventig voor het eerst in de spotlights in de toenmalige band van Frank Zappa heeft hij sindsdien naam gemaakt als pianist, componist en producer die klassieke platen heeft geschonken als "Brazillian love affair" (1980) en b.v. mijn persoonlijke favoriet "I love the blues, she heard my cry" (1975). Ik raad ook zeker zijn vrij recente c.d. "Dukey Treats" (2008) aan, omdat hij daarop naast soulvol vocaal werk ook terug gaat naar zijn oude jazzrock invloeden maar ook de pure funk laat horen die we van hem kennen.

Het begin van het concert doet gelijk vermoeden dat we een swingende avond tegemoet gaan. Bassist Michael Manson laat er geen twijfel over bestaan dat de basgitaar een belangrijke rol zal spelen en dat hij en George de twee frontmannen zijn.

Het repertoir behelst alle stijlen die we van George kennen en dat betekent ook dat we halverwege de set door wat softe ballads heen moeten terwijl George niet optimaal bij stem lijkt.

Gelukkig is er hierna alleen maar een opgaande lijn met als een van de hoogtepunten de nummers die hij voor Miles Davis geschreven heeft voor de platen "Tutu" en "Amandla". Dit wordt voorafgegaan door een hele leuke anekdote waarbij George een mooie imitatie geeft van Miles's stem (altijd dankbaar om te doen), die beschrijft hoe de "samenwerking" tot stand kwam.

Ik vergeet bijna iets te melden over het spel van George Duke maar dat komt misschien omdat zijn spel zo vanzelfsprekend is. Hij speelt altijd feilloos. Funky op zijn synthesisers en, vooral tijdens solo's, lyrisch en vol jazz op de vleugel.

Bassist Manson mag overigens niet helemaal alleen de rol van motor van de band opeisen want drummer Gordon Cambell doet ook een duit in het zakje, maar hij valt toch vooral op in zijn spectaculaire drumsolo's.

Het optreden eindigd in een feestje. Maar wacht, er is nog de toegift.

Nu gaan echt alle remmen los en laat George Duke zich van zijn pure funk kant zien.

George Duke als George Clinton met echte P-funk in de beste traditie, en zelfs het weigeren van zijn draagbare keyboard mag de pret niet drukken.

Het is nu pas dat ik 'oudgediende' gitarist Jeff Lee Johnson, die het hele optreden een beetje afzijdig overkomt, op zijn echte waarde schat. Fantastisch smaakvol hoe hij de muziek inkleurt met aanzwellende akkoorden en swingende rifjes.

Een avond die mede door de humorvolle manier van presenteren door 

George Duke, de lekkere band en de graag gehoorde klassiekers een heel goed 

gevoel achterlaat.