Het Klokgebouw in Eindhoven staat dit weekend centraal voor muziekliefhebbers tot over onze grenzen. Hoewel New York hardcore fans dit jaar op deze plek niet terecht kunnen voor de Persistence tour, is er uiteraard wel het fantastische Speedfest wat punkers en rockabilly’s uit heel Nederland en omstreken naar Brabant doet stromen. Normaal gesproken twee geschikte formules, mede dankzij een zeer specifieke doelgroep. Dat is anders als ‘Play It Again Sam’ hun eerste ‘Pias Nites’ organiseert, want wanneer je de distributie doet van meer dan honderd internationale artiesten in alle genres kun je verwachten dat Pias Nites de muzikale breedte in gaat.

Pete Philly krijgt de lastige taak om de spits af te bijten. De zaal vult zich al snel als hij stipt om half acht het podium opkomt en zich enthousiast tot de bezoekers wendt. Philly heeft er zin in en rapt vlot alle nummers aan elkaar en waagt zich zelfs, zij het wel vroeg, aan wat publiekparticipatie. De 95 dB’s dreunen in het halfgevulde Klokgebouw dan wel behoorlijk door; het weerhoudt de band er niet van om de groove er goed in te houden terwijl Philly eens te meer bewijst dat hij behalve rapper ook een zanger van formaat is. 

Balthazar is eigenwijs, alternatief en muzikaal. Kortom: Vlaams. En het wordt tijd dat ze hier de deur in komen trappen, want Nederland zit verlegen om creativiteit. Meegereisde zuiderburen betonen hun support in de eerste rijen als opener ‘Blues For Rosann’ droog wordt ingezet. De Belgische leerschool zit verstopt in iedere noot. De nummers op ‘Applause’ klinken live precies zoals op de plaat. Niet veel meer, zeker niet minder. Het is onmiskenbaar: Balthazar heeft Vlaamse klasse.

En als je het over Vlaamse klasse hebt dan heb je het over dEUS. Met een vers album dat goed is ontvangen en een goedgeluimde Tom Barman rockt dEUS vanavond de sterren van de hemel. ’Keep You Close’ en ‘The Architect’ komen goed uit de verf, maar het vonkt pas bij de klassieker ‘Instant Street’ waar de climax tot grote hoogte wordt gebracht. Andere gouwe ouwen als ‘Suds & Soda’ worden gespeeld alsof ze jaren op de setlist ontbraken en het felle gitaarwerk van Pawlowski doet veel bezoekers af en toe even op de tenen staan. dEUS leek misschien even weg te zijn, maar ze zijn terug en dat ze er zin in hebben is zeker. 

Verrassend goed is Crystal Fighters die het begrip eclectisch een nieuwe betekenis geven. Berbers die rave maken. Adiemus met dynamiet in hun kont. Van metal tot dance, naar punk via wereldmuziek weer terug. En als je denkt dat de plaat te flauw is en dat die suffe hit ‘Plage’ je de nek uitkomt dan was je er waarschijnlijk niet bij, want live is Crystal Fighters niets anders dan een geweld van synths, doom gitaren en jungle drums. De verdwaasde zanger Sebastian Pringle steelt in het Klokgebouw de show door over het podium te struikelen met trommels en gitaartjes, dansend alsof er pure acid door zijn aderen stroomt. Hij maakt nog even gauw kenbaar het geweldig te vinden om met ons kerstmis te vieren en de belofte volgend jaar terug te komen valt in goede aarde. Heftig!

Vergeleken met wat er zojuist is gebeurd valt het statische Vitalic een beetje in het niet. Hij doet wat hij overal doet en daar neemt men wel genoegen mee; zijn laptop uitpakken, iTunes starten en Vitalic albums draaien. Mooi om even op te dansen, maar het publiek wat hier vanavond voor wat diepgang kwam is al op zoek naar de jassen. Daar verandert zelfs Boemklatsch niet veel meer aan, maar de heren weten een prima afterparty te verzorgen. 

De prijs van 32,50 voor een ticket is gerechtvaardigd, zeker voor degene die hoofdzakelijk dEUS willen zien. Niemand hoeft zich dus bekocht te voelen. Toch is Pias Nites te veel een allegaartje om de tent helemaal te vullen en ontbreekt het vanavond aan dusdanig veel gangmakers die het feest eigenlijk compleet hadden moeten maken. 

Het vertier in het half uur ombouwtijd na iedere act wordt gezocht in drank, een broodje worst en nog maar een keer naar het cd standje wandelen. Tel daar een uiterst matig verzorgde VIP area, zwak straattheater (dat eerder dit jaar ook op Lowlands te zien was) bij op en je komt tot de conclusie dat hier meer had moeten gebeuren om aan de verwachtingen van het publiek, dat meer en meer verwend wordt, te voldoen. Maar ondanks dat Pias zich een beetje in vingers snijdt met de diversiteit in het programma is hier met wat extra aankleding, spektakel en verfijning nog veel te halen voor volgend jaar.