Haldern Pop Festival 2009

_19-08-2009

Je ziet er maanden naar uit en voor je het weet zit het er alweer op. Haldern 2009 was vertrouwd gezellig, snikheet en veel te kort. Abigail de Munnik en Dave Niessen waren erbij.

Donderdag

In tegenstelling tot vorig jaar, startte Haldern Pop dit jaar in de spiegeltent. Geen optredens op het hoofdpodium dus. En zo stonden wij donderdagavond rond een uur of 10 in de rij met als einddoel het zien van Wintersleep om 23:15. Maar na anderhalf uur tussen dikke Duitse bierbuiken waren we niet eens halverwege en zijn we eruit gegaan. 5000 Man passen duidelijk niet in een spiegeltent met een capaciteit van 400. Voor het eerst hingen er prachtige enorme schermen waarop het optreden wat binnen bezig was ook buiten te zien was, maar omdat de rij in een "Efteling"-zigzag opstelling stond waren die schermen vanuit de rij dan weer niet te zien. Nadat we dus uit de rij gevlucht waren hebben we nog via de schermen naar het optreden van Wintersleep gekeken. Eerlijkheidshalve was ik door het gedrang en gedoe in de rij niet echt in de stemming voor iets wat objectief bekeken een goed optreden moet zijn geweest. De band speelde strak en het geluid was goed, ook buiten, maar ik had het gehad. Gelukkig is op Haldern je eigen kampement met biervoorraad nooit ver weg, dus mijn slechte start was weer snel vergeten en het duurde nog lang voor we onze slaapzak opzochten. (AdM)

Vrijdag

Port o'Brien weet me eerlijkheidshalve niet zo te boeien. Op een festival waar het programma voor meer dan de helft uit melancholische indie-folk bestaat leer je al snel kaf van koren te scheiden. Port o'Brien scoort wat dat betreft middelmatig. De set is rommelig en de zanger doet een beetje te veel zijn best om als Neil Young te klinken waardoor ik ging twijfelen aan de oprechtheid van het geheel, afdwaalde en uitzag naar het komende optreden van Final Fantasy. Hopelijk het bewijs dat er nog zoiets bestaat in inventiviteit. (DN)

Na dagenlang angstvallig het weer te hebben gevolgd en te zijn aangekomen onder begeleiding van verschrikkelijke regenwolken was er uiteindelijk niets gevallen. Bruin verbrand en zweterig togen we af naar het podium voor Final Fantasy. Het begin van het optreden was op zijn zachts gezegd moeizaam te noemen. Owen Pallet speelde veel nieuw en experimenteel werk, wat jammer genoeg dood sloeg bij het publiek. Ook het feit dat het geluid zo schel stond afgesteld dat zelfs met oordoppen in het niet goed klonk, hielp niet mee. Misschien miste het ook de intimiteit van het optreden van verleden jaar in de spiegeltent. Halverwege trok het bij toen hij "He Poos Clouds" inzette, een van de wat "makkelijkere" nummers van zijn gelijknamige album. Al met al was het knap om te zien hoe hij met zijn viool en sampler een heel orkest te voorschijn toverde, maar bleef het een beetje vlak. (AdM)

Als Owen Pallett één ding bewees is het dat een haastige soundcheck een slecht idee is. Het resultaat was een werkelijk oorverdovend slecht geluid. De anders zo subtiele sprookjesmuziek inspireerde menigeen tot het aanschaffen van een setje oordoppen. Ik vermoed dat Owen tijdens het schrijven van de nummers iets anders in gedachte had. In tegenstelling tot Patrick Wolf, die in 2004 al eens alleen met zijn viool op het Haldern-podium stond, is Owen bovendien behoorlijk introvert. En hoewel dit geen afbreuk doet aan zijn muzikaliteit was het wel de reden dat ik na een kwartier mijn aandacht verloor en vertrok. Erg jammer want een dosis charisma had dit optreden best kunnen redden. (DN)

Na dit optreden bleven we hangen voor Noah and the Whale, een optreden waar ik nogal naar uitgekeken had. Toen ze opkwamen zag het er precies uit zoals je verwacht bij zo’n bandnaam: prachtige jaren 80 retro maar dan op de goofy "ik-ben-er-nooit-uitgekomen-en-nu-is het-toevallig-weer-in-manier". Maar toen ze starten met "Give a Little Love" van het vorige album (het nieuwe komt 31 augustus uit) gingen ze gelijk los. Ze speelden veel nieuwe nummers die aanmerkelijk rustiger en intenser zijn dan het oude werk, maar gaf het publiek ook wat het wilde door genoeg nummers van het vorige album te spelen. De band had er in elk geval duidelijk zin in en wisten ook het publiek hierin mee te trekken. De opbouw was goed, het geluid was goed, de samenwerking tussen de bandleden was fantastisch. Kortom een geweldig optreden! Tegen de tijd dat ze afsloten met hun nieuwe single "The First Day of Spring" zweepte ze het publiek op tot een geweldig hoogtepunt om ons vervolgens totaal verdoofd in extase achter te laten. (AdM)

Gelukkig hadden we een half uurtje om bij te komen voordat Anna Ternheim zou spelen. Hoewel ze 2 jaar terug in de spiegeltent stond, kende ik haar werk enkel van cd en het baarde mij een beetje zorgen. De cd is namelijk heel intens en intiem en om dat op een festivalpodium op een fatsoenlijke manier te vertalen, daar moet je nogal wat voor in huis hebben. Nadat ze alleen opkwam en op haar mooie rooie piano ging spelen, kwamen ondertussen een voor een de overige bandleden het podium op en wat een prachtige mensen waren dat. Na verschillende nummers als band te hebben gespeeld, nummers die stuk voor stuk stonden als een huis, deden de twee backing vocals en Anna zelf op gitaar een akoestische versie van "Summerrain", een versie die mijzelf dik kippenvel gaf. Gevolgd door een doordringend "Follow You Tonight" waarbij de cellist Anna begeleidde op een zingende zaag wat een van zichzelf al prachtig nummer tot iets magisch maakte. Dat was sowieso iets dat echt opviel tijdens het optreden: Anna Ternheim gaf elk bandlid de gelegenheid om zijn of haar ding te doen waardoor het hele optreden een prachtig geheel werdt. Vervolgens werd met "Leave The Body, Leave The Mind" het hele publiek opgezweept. Om te eindigen met het hartverscheurende "Let it Rain" of zoals ze het nummer zelf noemde ‘Bend or Brake’. Ik had na afloop tranen in mijn ogen zo was ik geroerd door het intense en ongelooflijk goede optreden. (AdM)

Neem het me niet kwalijk, maar ik ben enigszins bevooroordeeld wanneer een band er uit ziet als een bende Cubaanse revolutionairen. Een Che t-shirt dragen is één ding, er uitzien als een Che tribute band oogt een beetje te bedacht. Gelukkig wint Patrick Watson's optreden het al vrij snel van mijn vooroordeel. Bevlogen werkt zich door een werkelijk epische set. En hij en zijn band spelen uitstekend. Het voor de gelegenheid meegenomen strijkkwartet voorziet de nummers van een extra lading sfeer. Het is bijzonder hoe de band steeds een bepaalde wereld weet te schetsen. De songteksten zijn niet verhalend maar toch weet de Patrick je elk nummer weer mee te nemen naar een bijzondere plek. Het is alsof je door het fotoboek van een ontdekkingsreiziger bladert. Hectisch, sereen of ontwapenend grappig, zoals in het op een kinderboek gebaseerde "Where The Wild Things Are". Het spelplezier spat er vanaf en hoewel ik me kan voorstellen dat de wat typische maniertjes van Patrick misschien op je zenuwen werken valt er muzikaal gezien zoveel te genieten dat ik dit, en de collectieve verkleedpartij, graag door de vingers zie. Een beetje jammer is de toegift. Patrick's idee om, bepakt met een vreemd ogende rugzak voorzien van speakers en lampjes, een nummer ín het publiek ten gehore te brengen is weliswaar leuk bedacht maar komt niet goed uit de verf. Het geluid is slecht, en wie een beetje uit de buurt staat krijgt werkelijk niets mee van dit schouwspel. Verder echter niets dan lof voor dit optreden. Het was de eerste keer dat ik deze Haldern écht onder de indruk was. (DN)

Zaterdag

Het is geen straf om de zaterdag te beginnen met The Vals. Sterker nog: de zorgeloze britpop van de Ieren is een prima remedie tegen de lamlendigheid waarmee ongetwijfeld menig festivalganger de zaterdag begon. Dat hun muziek totaal onpretentieus aandoet is een opluchting. Het is warm en we zijn net wakker, dus niet te moeilijk graag. Zanger / gitarist Paul Doherty nodigt het publiek uit om na afloop een pintje te drinken bij de biertent (ze hebben als Ieren een reputatie hoog te houden, grapt hij). En wanneer ik drummer Marty zaterdagnacht rond een uur 3 tegenkom is hij, ondanks zijn enigszins bedwelmde toestand, zichtbaar blij met mijn compliment. Een sympathiek bandje kortom, dat we hopelijk nog vaak tegen zullen komen. (DN)

Ookal was het rond de 28 graden, The Maccabees wisten de temperatuur nog verder op te voeren. Met strakke gitaarritmes en prachtige samenzang wisten ze het hele publiek op z’n kop te zetten. Met hun authentieke mix van britpop en indie kregen ze iedereen aan het dansen en zweten alsof er geen morgen was. Ze speelden voornamelijk nummers van hun nieuwe album, maar natuurlijk was er ook afentoe ruimte voor oudere nummers zoals "All In Your Rows" en "About Your Dress". De jongens hadden er duidelijk plezier in en datzelfde kon ook van het publiek gezegd worden. Al met al een perfecte festival band, welke gelijk de toon voor de rest van de dag zette. (AdM)


Voordat Grizzly Bear het podium betreed worden ze aangekondigd als "the next big thing". Een vreselijke stempel maar wel begrijpelijk. Hun nieuwe telg Veckatimest scoort namelijk onverwacht hoog (het album bereikte in Juni nummer 8 in de Billboard top 200) en wie zanger Edward Droste volgt op Twitter (@edwarddroste) leert dat de band de gehele zomer druk langs alle noemenswaardige festivals tourt. Waarbij Ed geregeld zijn verbazing uit over de grootte en enthousiasme van het publiek. De New Yorkers lijken zelf nog een beetje verbaasd over hun plotselinge populariteit. Gerechtigheid zeg ik. En welverdiend na twee ijzersterke albums. Ik ben echter benieuwd of hun dynamische geluid wel goed uit de verf komt op een groot buitenpodium.
Dat blijkt gelukkig het geval. Net als Vechatimest opent de set met "Southern Point" en meteen valt alles op zijn plaats. Het haast erudiete gitaarspel, de herkenbare zangstem van zowel Daniel als Ed en het gelaagde, in reverb gedrenkte geluid. En hoe uniek de band ook klinkt, het heeft iets authentieks. Nergens klinkt het vergezocht, bewust hip of pielerig. Tijdens "Two Weeks" gaan de handen in de lucht, "Ready Able", en "Knife" zorgen voor kippenvel, en dat in de brandende zon. Een absoluut hoogtepunt. (DN)

Bon Iver is een van de vele melancholische, bebaarde en in houthakkershemd gehulde, muzikanten die dit jaar het affiche sieren. Ik ben de tel kwijt maar de onderlinge inwisselbaarheid, zowel uiterlijk als muzikaal is de oorzaak van een bijna volledige onverschilligheid tegenover meneer Iver en zijn genregenoten. Overdaad schaadt en dat is een beetje oneerlijk want in een andere context hadden hij en zijn band werkelijk kunnen schijnen. Kwalitatief gezien is het namelijk allemaal dik in orde. Maar met het oog op het aankomend optreden van The Thermals is in slaap gesust worden het laatste waar ik zin in heb deze middag. Wanneer iemand me er dan ook nog op attendeert dat Justin Vernon's stem wel wat weg heeft van die van Chris Martin snak ik helemaal naar verlossing. (DN)

Die verlossing komt in de vorm van The Thermals. Hun postpunk-pop is op de plaat dan misschien wat oppervlakkig maar blijkt live behoorlijk effectief. Wat een energie! Opener "I Let It Go" verandert de eerste meters voor het podium in een moshpit die niet meer ophoud tot het laatste akkoord van afsluiter "Now We Can See" klinkt. En wat daartussenin gebeurt? Meer van het zelfde eigenlijk. Maar op een goeie, strakke en vreselijk aanstekelijke manier. Sonic Youth's "100%" komt voorbij en zo ook een schoen en zonnebril van iemand in de kolkende massa voor het podium. De sfeer is fantastisch. Het lijkt alsof de druk er eindelijk vanaf mag en dat word gevierd. (DN)

Het grote probleem bij Andrew Bird (foto) was dat hij gewisseld had met Bon Iver, hij had "vervoersproblemen", waardoor hij ná The Thermals kwam. En het optreden van The Thermals had iedereen zo opgepompt en vol energie geblazen dat het moeilijk was om de rust op te kunnen brengen om weer naar iets moois en ingetogens te luisteren. Andrew gaf een ontzettend goed optreden, het geluid was goed, hij deed zijn ding, alles was even zuiver als op de CD, maar hij wist mij er niet mee te raken. Ook dat hij eigenlijk geen contact maakte met zijn publiek, maakte het moeilijk mee te gaan met de intensiteit die hij probeerde over te brengen. Misschien toch een geval van, had beter in de spiegeltent kunnen staan. En dat is jammer, want zijn albums zijn stuk voor stuk meesterwerken. (AdM)

Door een tweede verschuiving op het programma loop ik om middernacht onverwachts binnen tijdens BLK JKS (of Black Jacks). Een voor mij onbekende naam, maar wat een kennismaking! Deze band uit Johannesburg speelt een haast ongrijpbare mix van reggae, art rock en Afrikaanse pop met een scheut soul. Een mix van TV on the Radio, Vampire Weekend, Radiohead en Hendrix. Energiek en bevlogen. Tribale ritmes, texturen, opzwepende solo's en een strak groovende bas. BLK JKS is by far het meest unieke dat ik deze Haldern heb meegemaakt. Hopelijk krijgt hun EP "Mystery" snel een full-length opvolger. (DN)

Een muur van rook, een muur van geluid. HEALTH was de reden om zaterdagnacht een bezoek te brengen aan de spiegeltent. De band speelde kort, hard en meedogenloos. Was ik tijdens Final Fantasy dan toch maar naar de oordoppenman gerend voor een setje. Terwijl bassist John Famiglietti in een constant gevecht met zijn instrument verwikkeld lijkt duikt gitarist Jupiter Keyes geregeld weg in het rookgordijn om een scheut industriële noise uit zijn synthesizer of arsenaal pedalen te toveren. Door het hoge volume en de punkattitude van de bandleden komen de nummers niet allemaal even goed uit de verf. Vaak is het simpelweg te chaotisch waardoor alle melodie verdwijnt en soms zelfs het ritme zoek is. Maar het is misschien ook wat veel gevraagd van een band als HEALTH om live netjes binnen de lijntjes te blijven. Het resultaat is niet geniaal maar toch zeker interessant. (DN)

En zo kwam er een eind aan wederom een behoorlijk geslaagde editie van Haldern-Pop. Muzikaal gezien misschien niet de meest veelzijdige maar absoluut de meest zonnige editie. Zet maar alvast in je kalender dat je rond april 2010 www.mpodia.nl een bezoekje brengt om jezelf te informeren over het hoe en wanneer van de 27e editie van dit unieke festival.

(tekst: Abigail de Munnik / Mpodia + Dave Niessen / Mpodia, fotos: Yorick de Munnik / Mpodia)

MEER FOTO'S

                                     

ARTIEST

Andrew Bird

Andrew Bird (born July 11, 1973) is an American musician, songwriter, and multi-instrumentalist. He was born in Chicago and currently spends his time between Chicago and a farm near the town of Elizabeth in northwest Illinois. He has mastered several instruments and is musically proficient on others ... »

VIDEO

FOTO'S OP FLICKR

Voeg zelf foto's toe via Flickr! Tag je foto met mpodia819 en hij wordt automatisch hier ingeladen.
(De foto moet publiek toegankelijk zijn en beschikbaar zijn via de Flickr zoekfunctie)

---

JOUW REACTIE

---

ZELF PUBLICEREN

Mpodia nodigt u uit om uw eigen concertverslag in te sturen, klik daartoe door naar zelf publiceren.