Alela Diane / Muziekcentrum Frits Philips, Eindhoven / 23 september 2009

_25-09-2009

“A Close Encounter With...” las de vlag waaronder op 23 september in een theaterzaal van het Frits Philips Muziekcentrum in Eindhoven dit concert plaatsvond. Na Antony & The Johnsons en Tindersticks was het nu de beurt aan de feeërieke en natuurminnende dreamfolk van Alela Diane.

Voor haar eerste album “The Pirate’s Gospel”, in eerste instantie uitgegeven in eigen beheer, naaide ze zelf van stof cd hoesjes die ze decoreerde met takjes, bladeren en stukjes mos. Pas na een paar jaar werd het door een klein label opgepikt wat er gelukkig voor zorgde dat de tijdloze en tand des tijds bestendige schoonheid van dit debuut z’n verdiende weg vond naar een groter publiek. Met de opvolger “To Be Still” bewees ze in het bezit te zijn van een bijzonder talent.

De wrijving tussen de grootsheid en strakke gang van zaken van het theater en de intieme sfeer die het thema van deze reeks shows van tevoren bij mij opriep, zorgt er aan het begin van het concert al voor dat verwachtingen losgelaten worden. Je voelt, en er is ook letterlijk, een flinke afstand tussen het publiek en Alela plus bandleden. Maar na even met de stroom mee te drijven word het al duidelijk dat deze ontmoeting er inderdaad een is van de categorie ‘close encounters’. Ooit in een interview gevraagd naar hoe Alela wilde dat haar muziek klonk, gebruikte ze dan ook de treffende woorden: ‘like the deeper parts of the river’, en dat is eigenlijk ook precies hoe deze avond voelt.

Er wordt strak vastgehouden aan het stramien en de flow van het album. Hier en daar een kleine rimpeling aan het oppervlak of improvisatiemoment. Normaal gesproken is deze aanpak gevaarlijk saai, maar als je de kwaliteiten hebt om je album te ontstijgen, zoals in dit geval, is het een schot in de roos. Zoals gewoonlijk word ze vergezeld door haar vader op gitaar en mandoline en Alina Hardin als tweede stem. Ook komen er voor een nummer of vier een met lang haar, baard en hoed uitgedoste drummer en bassist het podium op. De ingezette harmonieën klinken niet alleen loepzuiver maar ook simpelweg betoverend. De pure en authentieke geluiden vermenigvuldigen en transformeren zich tot bladeren, zaadjes, bergen en kustlijnen, die de enorme ruimte vullen en, net als het bestaan van Alela Diane zelf, rond blijven zwerven. Gelukkig wordt die betovering ook regelmatig weer compleet afgebroken door de puberale humor en wereldvreemde opmerkingen van de boheemse bassist.

Oud en nieuw materiaal wisselen elkaar continu af. Sommige nummers klinken heel vol en ruimtelijk door begeleiding van de band. Anderen klinken juist weer klein en sober, stripped down. Uitschieters zijn het prachtige ‘Oh! My Mama’ en het als toegift gespeelde ‘Lady Divine’. Ook ‘The Ocean’, waarin de scheiding van haar ouders, doordat haar vader naar de heuvels en haar moeder naar de kust verlangt, bezongen word, creëert kippenvel.

Als de volgende keer de gitaar van pa iets harder gezet word zodat je hem ook daadwerkelijk hoort, en er bij afsluiter ‘The Pirate’s Gospel’ niet meer gevraagd wordt om te gaan staan en te gaan klappen, is mijn avond weer gegarandeerd magisch.

(tekst: Dion Kieft / Mpodia  Foto: Robbert Batterink / Mpodia)

ARTIEST

Alela Diane

Alela Diane is (Nevada City, Californië, 20 april 1983) is een Amerikaanse singer-songwriter en gitariste. Haar muziek wordt omschreven als New Weird America, folk en "kampvuur-gospel", waarbij ze vooral erg rustige en ingetogen liedjes maakt.Diane bracht in 2003 in eigen beheer het album ... »

VIDEO

FOTO'S OP FLICKR

Voeg zelf foto's toe via Flickr! Tag je foto met mpodia897 en hij wordt automatisch hier ingeladen.
(De foto moet publiek toegankelijk zijn en beschikbaar zijn via de Flickr zoekfunctie)

---

JOUW REACTIE

---

ZELF PUBLICEREN

Mpodia nodigt u uit om uw eigen concertverslag in te sturen, klik daartoe door naar zelf publiceren.