Een debuut. Dat kan als een onervaren beginneling overkomen. Het kan ook een eerste publicatie zijn van iemand. In het geval van Fulvia houd ik het op het laatste. Een beginneling is het zeker niet. Vanaf haar jeugd is ze al met muziek bezig, en je kan zeggen: “het zit haar in het bloed”. Zo klinkt het ook. Bovendien komt ze na zelfstandig rondreizen via Zuid Amerika in 2002 naar Nederland om “Jazz and World music Vocals” te studeren aan het Rotterdams Conservatorium, waar ze in 2006 afstudeerde.

Als je er een genre aan moet geven dan zou ik denken aan Franse chansons (Doralice), aan Italiaanse liederen tot Latijns Amerikaanse invloeden als Samba. Django komt even om de hoek kijken (Samba Para O P)

Ze heeft een goed repertoire, en vanwege haar Italiaanse afkomst lijken ze haar op het lijf geschreven. Ze schrijft enkele nummers zelf, maar ook enkele samen met bandleden. 

Ze heeft een prachtige klank in haar stem. Het is haar instrument om tedere gevoelens te delen, om haar publiek iets moois te geven. Vooral in eigen nummers waaronder “La Stella Piú Brilliante” en “Il Sole Tiepido Di Primavera” komt haar temperamentvolle, opgewekte en vriendelijke natuur goed tot uitdrukking. Deze ambiance wordt in de meeste composities versterkt door Wim Dijkgraaf. Hij brengt met zijn harmonica de nodige melancholie en zachte stemming. Hij krijgt lekker de ruimte. Volgt Fulvia op de voet, maar gaat ook zijn eigen weg.  In het nummer “Via Con Me” van Paolo Conte doet ook gastmuzikant Ivan Greg Santos een gevoelig duit in het zakje met zijn accordeon. Een andere gast is Giovanni di Domenico. Hij schrijft “Giovanni’s Interlude”. Een stemmig pianostuk. Waar hij zelf de hoofdrol speelt.

Conclusie: een plaat die ik steeds zal pakken, thuis en in de auto. Zowel de muziek als haar stem heeft me even gegrepen, en ik denk dat dat anderen ook kan overkomen.

Line up:

Fulvia di Domenico: zang

Wim Dijkgraaf: harmonica

Marijn van der Linden: gitaar

Noa Stroeter: bas

Matthias Hafner: percussie

www.fulviadidomenico.com