Normaal gesproken komt deze kwaliteit muziek uit de grote steden van onze zuiderburen. Maar ditmaal komt het frisse, diverse geluid uit Amsterdam. Theo Sieben maakt melodieuze indiefolk en wordt bij het schrijven, spelen en zingen bijgestaan door vrienden. Nou ja, eigenlijk is Theo een geboren en getogen Brabander, dus is de muziek toch nog een beetje zuidelijk.

Door het geluid van de banjo’s en het harmonium geeft de sound van ‘Until Grass’ je het gevoel bij  een Texaans kampvuur te zijn aanbeland. Tegelijkertijd past de sound van ‘Until Grass’ even goed bij een muzikale sessie aan de bosrand van een braakliggende weide. Fijne akkoordschema’s en goed uitgewerkte tokkelparades worden aangevuld met energiek gefiedel. Het is even oppeppend als neerzwepend. 

Even was ik bang dat het openingsnummer ‘A Roadsong’ de toon zette. Niet dat de muziek tegenvalt, integendeel, je krijgt gelijk zin in het moment waarop je de CD weer opnieuw aan mag zetten. Maar liedjes waarbij iemand tot in detail vertelt hoe hij niets zit te doen, vind ik altijd een beetje vervelend. Hetzelfde gevoel bekruipt mij wanneer ik de vergissing maak om de moment beschrijvende ‘gedichten’ van een vijftienjarige Facebook-blogger te lezen. Toch stelt Theo Sieben ook niet echt teleur, want hij schrijft al zijn teksten poëtisch en boeiend. Zo is ‘Until Grass’ ook op tekstueel gebied enorm afwisselend. Hier een sprookje over een vuurtoren, daar een lied over het drama van 12 cafés op je weg naar huis.

Theo Sieben zou alleen wat minder moeten roken. Niet dat zijn stem zo klinkt, maar hij zingt zo vaak over het opsteken van een sigaret dat je bijna op zoek gaat naar een ‘Sponsored by Camel’-stickertje. Enfin, ik laat het roken liever over aan de barbeque en zet deze buitenplaat nog een keertje op repeat.

(label: Kletter/Dying Giraffe)