Ladytron - Gravity The Seducer

_{Door: Tibor Tóth -25-08-2011}

Ladytron moet er maar mee stoppen. Dat doe je namelijk als je op je top zit en volgens mij zit het Britse electro-kwartet daar nu na ruim twaalf jaar. Uit ‘Gravity The Seducer’, het vijfde studioalbum, blijkt wel dat creativiteit niet afneemt naarmate een band langer bestaat.

Geen eenvoudig te begrijpen, of gemakkelijk te raden, clichézinnetjes, maar sterke verwoordingen van een totaal andere wereld. In sommige liedjes komen de titels herkenbaar terug, zoals ‘Mirage’ of ‘Ace of Hz’, bij de rest is een titel meer een aanvulling op te tekst, of een verduidelijking ervan. Op muzikaal vlak heeft dit album, naar eigen zeggen, meer met het thuis luisteren en minder met optreden te maken. Is dat niet precies waar een album voor bedoeld is?

Een geoefend oor is niet nodig om te herkennen dat Ladytron weer een andere richting is ingeslagen. De basis van de muziek is nog steeds elektronisch, maar het onschuldige is er af. Niet dat de muziek schunnig is geworden, maar wel droeviger en zwaarder. Het lijkt ook minder hoopvol dan het oudere werk. Wave invloeden waren al eerder merkbaar, zoals in de ‘Little Black Angel’ cover van Death in June die moeilijk subtiel te noemen is. Toch waren vocalen altijd helder en vrolijk gemixt. Dat is nu voorbij, in plaats daarvan worden echo en galm op de stemmen van Ladytron’s zangeressen ingezet. Leuk detail is dat ze hun eigen koorgeluidjes inzingen, in plaats van dat die uit een keyboard komen. Dit is dus geen teken van gemak of verdoezeling, het dient een duidelijk doel, namelijk om de sfeer van het album meer sprookjesachtig te maken. Geen nood, er zitten nog steeds lekker grooves en meer dan genoeg meedeinstukjes op de cd, het is alleen minder meezingbaar.

De instrumentale nummers, ‘Ritual’ en ‘Transparent days’, zijn niet eenvoudig uptempo liedjes zonder tekst, maar op eigen kracht draaiende verhaaltjes. Ze hebben een duidelijk herkenbaar centraal muzikaal thema, uitgewerkt in genoeg verschillende melodische variaties om mee te slepen, met genoeg diversiteit in de gebruikte instrumenten en klanken, laagje voor laagje rijkelijk aangebracht, om te boeien en kaarsrecht overeind te blijven. Met strakke vierkwartsmaat en elektrische gitaar als basis doet deze sound op ‘Ritual’ voorkomen als rockliedje wat je op je eerste Nintendo zou kunnen horen bij het zoeken naar de laatste eindbaas van het spel. ‘Transparent Days’ heeft meer de spanningsboog van je eerste ruimtereis. Vanaf het moment dat je in je sterrenschip stapt, totdat je de dampkring verlaat, hoor je niet het geluid van rammelende machines of vuurspugende motoren. Dit alles wordt namelijk overstemd door een hevig onderbuikgevoel, rinkelende belletjes, warm gesuis in je oren, gelukzaligheid en overgave.

‘Aces High’ hoort eigenlijk ook bij de categorie instrumentaal, maar is zowel in geluid als melodie een impressie van het hele album, alle nummers door elkaar. Geen domme potpourri, geen chaotische mix, maar het onderstreept juist wat bandlid Daniel Hunt zelf zegt, namelijk dat dit album “hun meest samenhangende werk is, in emotie en thema”.
Even zwaar als krachtig is dit album van Ladytron een dikke aanrader, in het bijzonder voor de dromers onder ons.

(label: Nettwerk / Munich Records)

ARTIEST

Ladytron

Ladytron are a British electronic band formed in 1999 in Liverpool, England. The group consists of Helen Marnie (lead vocals, synthesizers), Mira Aroyo (vocals, synthesizers), Daniel Hunt (electric guitar, synthesizers) and Reuben Wu (synthesizers). Their name was taken from the song of the same nam ... »

VIDEO

FOTO'S OP FLICKR

Voeg zelf foto's toe via Flickr! Tag je foto met mpodia3602 en hij wordt automatisch hier ingeladen.
(De foto moet publiek toegankelijk zijn en beschikbaar zijn via de Flickr zoekfunctie)

---

JOUW REACTIE

---

ZELF PUBLICEREN

Mpodia nodigt u uit om uw eigen concertverslag in te sturen, klik daartoe door naar zelf publiceren.