Zuiderbuurvrouw Geike Arnaert fungeerde ruim tien jaar lang als het zwoel zingende boegbeeld van Hooverphonic. Vorig jaar maakte deze Belgische band een doorstart met een nieuwe zangeres (Noémie Wolfs) en nu keert ook Geike, onder haar eigen voornaam, terug in de muziekbusiness met een uiterst interessante en gevarieerde cd. Het enige dat aan haar solodebuut ‘For The Beauty Of Confusion’ van Hooverphonic doet denken, is de stem van Geike. Voor de rest is alles anders. Zij schroomt hierbij het avontuur zeker niet. Ze zoekt in haar akkoorden, teksten en productie continu naar de weg met de meeste weerstand, slaat linksaf wanneer je rechtsaf verwacht en tikt je op je rechterschouder terwijl ze links staat. Luisteren naar dit album is als wandelen door een stad met in alle uithoeken interessante plekken. Je moet ze alleen willen vinden en dan slaat het genot onverbiddelijk toe. Want ‘For The Beauty Of Confusion’ blijkt na enig doorzetten een dijk van een plaat van een ongrijpbaar genre. Soms poppy (‘Strange Disorder’ en ‘Blinded’), dan weer breekbaar klein (‘107 Windows’ en het titelnummer) en een volgende keer loungeachtig (‘Unlock’). Die veelzijdigheid vormt zeker geen nadeel, maar geeft juist extra kleur aan het album. Het houdt je aandacht meer dan scherp. Geike hervindt zichzelf met overtuiging en verdient ieders poging om naar dit album te luisteren.