Luis Conte is zeker de onbekendste niet. Hij heeft reeds samengewerkt met Madonna, Santana en Shakira. Zijn stijl is als ‘Afro-Cubaanse jazz’ te typeren, omdat hij de muzikale tradities van zijn geboorteland (Cuba) probeert te verenigen met de ongeremde Afrikaanse ritmes.

De cd blinkt niet echt uit in een evenwichtige relatie tussen de percussie enerzijds en zang en andere instrumenten anderzijds. De percussie blijft immer dominant. Dit is niet gek -Luis Conte is nou eenmaal een percussionist in hart en nieren- maar enigszins storend is het wel als de muzikale elementen niet goed in balans zijn. Dit is nog het meest storende in het enige ‘gecoverde nummer’ dat op het album te vinden is: ‘Fever’. De versie die door Peggy Lee is vertolkt, laat zich kenmerken door de haast seksuele spanning die door de combinatie tussen de walking bass en de zangstem tot stand komt. De harmonische structuur speelt inzake deze spanning ook een belangrijke rol. Dit alles verdwijnt, of wordt hevig ondermijnt, in de versie van Luis Conte. De drumritmes zijn veels te druk, de zang is te hortend en te stotend en de harmonische structuur raakt volledig ondergesneeuwd. De enige zaken die het origineel en deze versie gemeenschappelijk hebben zijn de tekst en de melodielijn. Het is dan een beetje raar om van een ‘gecoverde versie’ te spreken.

Natuurlijk zijn er ook goede dingen aanwezig op dit album. De voornaamste pluspunten zijn de ongeremdheid en de spontaniteit. Nergens komt het gekunsteld of bekrompen over. Dit beeld wordt nog eens bevestigd door de beschrijvingen in het bijgeleverde boekje: “I have no idea, it’s just us jamming. (…) I love when it just happens without even thinking about it”. Dit zet echter ook vraagtekens bij de inhoud; het komt een beetje oppervlakkig over; het blijft steken in algemeenheden. Zo zegt hij ook: “The addition of the electric guitar to this heavy percussion groove adds a whole other thing to the rumba and takes it to another place.” Wat hij precies met “a whole other thing” en met “to another place” bedoelt, wordt nergens echt duidelijk.   

Als je niet van percussie houdt, dan moet je sowieso met een grote boog om dit album heenlopen. Andere interessante zaken zul je niet aantreffen. De zang is matig te noemen en zoals aangegeven komen de niet-percussionistische elementen nauwelijks uit de verf. Als je graag luistert naar percussie in alle vormen en maten, dan is dit een prima album. Het is een leuke verkenning in een nog redelijk onaangetast muzikaal genre. Het is vlotte muziek, geschikt voor de minder zwaarmoedig aangelegde mensen onder ons.