R.E.M. is niet meer en komt niet meer terug. De band die sinds 1980 een niet weg te denken invloed heeft op de alternatieve rock maakte enkele maanden geleden bekend dat ze klaar is voor wat anders. Na de cult status in de beginjaren, via het megasucces begin jaren ’90, naar een voorzichtige verloedering in het laatste decennium kun je jezelf afvragen wat een mooi moment zou zijn om de plug eruit te trekken.

Het album ‘PL, PH, PT, PG’ geeft niet alleen een chronologisch overzicht, maar geeft ook een perfect zicht op de relevantie van R.E.M. door de jaren heen. Vanaf ‘Murmur’ zijn de nummers door twee, drie of zelfs vier stuks van ieder album vertegenwoordigd. ‘Automatic For The People’ is de hoogste en tevens laatste piek, met de singles ‘The Sidewinder Sleeps Tonite’, ‘Everybody Hurts’, ‘Man On The Moon’ en ‘Nightswimming’. Dat betekent dat de eerste tien jaar over de hele eerste cd zijn uitgesmeerd. Hierdoor ontstaat er ruimte voor de overige 20 jaar op de cd. Na het vertrek van drummer Bill Berry in 1997 lijkt de inspiratie moeilijker vindbaar, wat helaas een trend wordt voor de daarop volgende periode. De laatste albums ‘Accelerate’ en ‘Collapse Into Now’ lijken wat terug te grijpen op oud succes. Maar hoe graag je het ook zou willen horen en hoe goed je ook zoekt: de bezieling is verdwenen.

Niet stoppen op je hoogtepunt roept altijd vragen op. Hoeveel geniale cd’s zou Cobain er na ‘In Utero’ nog uitgeperst kunnen hebben? Moeten Stones fans nog altijd blij zijn dat er elke vijf jaar nog iets nieuws verschijnt, ook al haalt dat niet meer het niveau (lees: nostalgie) van vroeger? R.E.M. lijkt dat te dekken met ‘Part Garbage’. In een tijdspanne van meer dan eenendertig jaar hoef je niet alleen geweldigeplaten te verwachten, maar stel je jezelf ook tevreden met albumvullers. En wie bepaalt of die vullertjes inferieur zijn aan commercieel succes?

Het publiek mag R.E.M. op de blote knieën bedanken voor het feit dat ze zo lang actief zijn geweest. En de tijd maakt ieder album magisch op zijn eigen manier, op den duur. Het geluid van Stipe, Mills, Buck en Berry zal tot in de eeuwigheid hoorbaar zijn en alle generaties voorzien van toekomstige herinneringen. ‘PL, PH, PT, PG’ maakt alle voorgaande verzamel-cd’s onnodig, ondanks de onvermijdelijke gaten. Maar gelukkig hebben we de originele platen om die grote gaten op te vullen.