Against Me – White Crosses, Black Crosses

_{Door: Corné van Groenedaal -05-12-2011}

De insteek of reden om een album uit te brengen is vaak om de muziek aan je publiek te laten horen. De Amerikaanse rock/punkband Against Me voegt hier een nieuwe reden aan toe. Om het heugelijke feit te vieren dat ze hun eigen label hebben opgericht brengen ze een reissue uit van het album dat vorig jaar nog door Sire Records werd uitgebracht. Het origineel, aangevuld met 4 extra nummers zorgt voor het eerste schijfje. De tweede c d bestaat uit alternatieve en akoestische uitvoeringen van nummers die je op de eerste cd tegenkomt en enkele nog niet eerder uitgebrachte nummers. Originaliteit kun je de heren niet ontzeggen.

De aanstekelijke punkrock is het handelsmerk van de band. Hoe gestroomlijnd de muziek van Against Me ook klink, de weg naar (toekomstig) succes gaat via de nodige hobbels. De band ontstaat in 1997 in Naples, Florida, rond frontman Tom Gabel en kende de afgelopen jaren wisselende bezettingen. Het debuutalbum ‘Against Me Is Reinventing Axl Rose’ werd erg goed ontvangen en de band vestigde zijn naam. De band werd soms vergeleken met Green Day maar ontwikkelde de afgelopen jaren toch hun eigen geluid. Onder de noemer punkrock brengt de band een dosis stevige rock muziek maar hier en daar zijn de nummers toch ook weer melodieus en catchy zoals ‘Suffocation’.

De opening met de titelsong ‘White Crosses’ en de veelzeggende titel ‘I Was A Teenage Anarchist’ zijn prima. Lekker vlot en soepel lopende uptempo rocknummers. Zoals gezegd is ‘Suffocation’ één van de hoogtepunten van het album. Hier en daar doet dit nummer je denken aan werk van The Cult uit de 80er jaren. De gitaarriffs zijn lekker aanwezig en er zit genoeg variatie en spanning in dit nummer dat het je blijft boeien. Daarnaast moet je ook constateren dat Gabel vocaal prima zijn mannetje staat. Hierna trakteert de band je op ‘We’re Breaking Up’, een nummer dat een zodanige compositie en melodielijn kent dat het aanstekelijk is en je bij blijft.

Tussen al dat muzikale geweld vormt het nummer ‘Ache With Me’ een oase van rust. Een heerlijk rockballad-achtig nummer met een lui ritme. Hierna trapt de band het gaspedaal weer in met nummers als ‘Rapid Decompression’ en ‘Bamboo Bones’ voordat we aan de vier bonustracks aankomen. Opvallende toegift is ‘Bob Dylan Dream’, een nummer dat min of meer een ode is aan Bob Dylan. De band weet de sfeer prima neer te zetten, inclusief het typische geluid van de mondharmonica zoals ook Dylan deze gebruikte.

De bonus-cd ‘Black Crosses’ bevat ook 14 nummers. Alternatieve tracks maar ook diverse akoestische uitvoeringen. Hier laat de band horen ook een andere kant te hebben en ook op een prima ingetogen manier nummers ten gehore kan brengen. Kortom, het etiket punkrock is op diverse nummers helemaal niet terug te vinden en op deze manier probeert de band dan ook aan te tonen van meerdere markten thuis te zijn. Kortom, een interessant album van een interessante band dat het beluisteren meer dan waard is.

VIDEO

Tip de redactie met een youtube video die bij dit artikel past. Embed code:

FOTO'S OP FLICKR

Voeg zelf foto's toe via Flickr! Tag je foto met mpodia4094 en hij wordt automatisch hier ingeladen.
(De foto moet publiek toegankelijk zijn en beschikbaar zijn via de Flickr zoekfunctie)

---

JOUW REACTIE

---

ZELF PUBLICEREN

Mpodia nodigt u uit om uw eigen concertverslag in te sturen, klik daartoe door naar zelf publiceren.