Jim Ward - Quiet In The Valley, On The Shores The End

_{Door: Corné van Groenedaal -13-01-2012}

De Texaanse alleskunner Jim Ward verraste ons onlangs met het album “Quiet In The Valley, On The Shores The End Begins”. Twintig songs waarvan er veertien afkomstig zijn van drie afzonderlijke EP’s waarvan de titels op hun beurt weer de titel van dit album vormen. Kortom, bijzonder. De overige zes nummers staan op een bonus-cd en zijn wat meer hardere uitvoeringen van nummers die op dit album terug te zijn. Welkom in het broeierige El Paso en Austin, Texas, USA.

Jim Ward wordt in 1976 in Texas geboren. In de loop der jaren heeft hij zich tot gitaarvirtuoos ontwikkeld en speelt hij ook de piano. Rond 1993 begin zijn muziekcarrière echt vorm te krijgen als Ward de bekende rockband At The Drive-In opricht. Na enkele heftige en turbulente jaren vol shows vind er een tweedeling plaats en gaat Ward verder met zijn nieuwe band, Sparta. Ook met deze band is hij succesvol en brengt hij een aantal albums uit. Toch heeft ook dit project geen lange houdbaarheidsdatum en zelf zegt hij hierover: “After coming home from a long tour with my band, Sparta, I wanted to sit in my house and play acoustic guitar quietly. The tour had been loud and chaotic and I was simply trying to level out. I liked how things were sounding, so I began recording them in my studio”.

Eigenlijk is dit album dus een verzameling van liedjes van 3 EP’s die Ward de afgelopen vijf jaar heeft uitbracht. Met de nadruk op akoestisch en een compleet andere stijl is het een bijzonder album geworden. ‘On My Way Back Home Again’ is een meer dan prima opening. Enigszins countryachtig maar toch ook weer akoestisch. ‘Take it Back is daar een prima vervolg op en ook Mystery Talks valt onder dit genre. Het intro is wel erg fraai waarna het een mysterieus nummer wordt waarbij de stem van Ward en zijn gitaarspel een hoofdrol vertolken. Het gitaarriff is wel bijzonder. ‘Coastlines’ is een typisch singer/songwriter nummer. Het gitaarspel is pure muzikaliteit en zonder de stem van Ward zou dit nummer ook een verhaal vertellen. In het melodieuze en gevoelige “All That We Lost” staat de (verloren) liefde centraal.

Het album is eigenlijk één groot boeiend verhaal. Een soort boek waarbij alle hoofdstukken kloppen en je het niet weg kunt leggen. ‘My Town’ heeft ook weer zo’n eigen geluid waardoor het niet eenvoudig in een hokje te plaatsen is. Ward geeft met zijn akoestische gitaar een lekker “lui” ritme aan en door de mondharmonica die lekker aanwezig is krijgt het nummer een mooi eigen karakter. Zo gaat het album door en via het instrumentale ‘Lake Travis’ waar je duidelijk kunt horen dat Ward een gitaarvirtuoos is. Via het countryachtige ‘Waves in Spanish’ kom je geruisloos aan bij wat eigenlijk het einde is van deel 1. Zoals gezegd is de tweede cd eigenlijk een soort toegift met 6 nummers die in een ander jasje of een andere stijl worden uitgevoerd. Toch blijven ze overeind en dat is een compliment waard.

Het album heeft karakter, de nummers hebben subtiliteit, zijn gevoelig en zo nu en en natuurlijk hoor je de invloeden van Dylan, Young en Joel terug. Het eindresultaat is een prachtige sound, goede teksten en een album vol mooie luisterliedjes die je op een heerlijke reis door het Texaanse land meenemen. Als je van het genre singer/songwriter houdt of van Americana moet je dit album gaan beluisteren en een kans geven. Veel luisterplezier.

VIDEO

Tip de redactie met een youtube video die bij dit artikel past. Embed code:

FOTO'S OP FLICKR

Voeg zelf foto's toe via Flickr! Tag je foto met mpodia4226 en hij wordt automatisch hier ingeladen.
(De foto moet publiek toegankelijk zijn en beschikbaar zijn via de Flickr zoekfunctie)

---

JOUW REACTIE

---

ZELF PUBLICEREN

Mpodia nodigt u uit om uw eigen concertverslag in te sturen, klik daartoe door naar zelf publiceren.