Genre:  World

Label: JWA Jazz

Release: november 2011

Cijfer: 7

Tango Extremo is een tango-orkest dat afgelopen theaterseizoen met het thema ‘Viva La Vida’ over de wereld tourde. Het zijn hoofdzakelijk Nederlandse conservatorium geschoolde muzikanten die met passie de tango spelen. Violiste Tanya Schaap, bassiste Alinda Meertins, saxofonist Ben van den Dungen en Rob van Kreeveld op piano. Matias Pedrana is een Argentijnse bandoneonspeler die de Argentijnse tango van nature heeft meegekregen. 

 “Viva La Vida” staat voor de weemoed die je overal ter wereld aantreft. In Amerika is het de blues, in Spanje heet het ‘duende’, in Portugal  ‘saudade’ en  in Nederland ‘weemoed’. Je voelt je eenzaam in een melancholische stemming. Je zoekt vertroosting en vindt die vreemd genoeg in deze muziek die het dramatische gevoel versterkt. De samenstelling van het ensemble met viool, bandoneon, piano en bas in combinatie met het weemoedige, schorre geluid van Ben van den Dungen op sopraan saxofoon zijn uitermate geschikt voor het vertolken van zulke gevoelens.

Het lijkt wel alsof er in het genre tango geen nieuwe composities bijkomen. Vandaar dat een greep naar bestaande nummers voor de hand liggend is. Het album bevat, naast het nummer ‘Libertango’ van de onvervalste tangomeester Astor Piazolla, een opmerkelijke keuze van bekende en minder bekende popliedjes en klassieke stukken. ‘Meisjes van 13’ van pianist Rob van Kreeveld,  ‘Amsterdam’ van Ramses Shaffey en ‘Dr. Bernhard’ van Peter Koelewijn, je zou ze toch niet zo gauw op een album vol tangomuziek verwachten. Ook niet ‘Fool On The Hill’ van Lennon/MaCartney en klassieke titels van Beethoven en Tchaikovski. Het nummer van Jaques Brel ‘Chanson Del Vieux Amants’ is als prachtig openingsnummer gebruikt. Van over de hele wereld zijn er composities gevangen in mineur en gespeeld in een toonladder die kenmerkend is voor tango. Of liever aangeduid met subtitels als: pop-tango, klassiek-tango enzovoorts.

Dit album bevat uitermate smaakvolle, maar volstrekt uiteenlopende hits, die zijn gecultiveerd tot een muziekstijl waarin je ze niet zou verwachten. Onwennig dus, bizar. Het ensemble speelt krachtig en ondanks de weemoed, optimistisch getint. De Nederlandse titels blijken wat minder plooibaar, en meer bombastisch gearrangeerd dan die met een klassieke of Zuid-Europese invloed.  ‘Alegretto’ van Beethoven bijvoorbeeld, is voor piano en de viool qua intensiteit en melodie passender dan ‘Meisjes van 13’. Al met al een bekwaam stukje werk waarin het weemoedige karakter van de tango in alle nummers te herkennen is. 

Tip de redactie met een youtube video
die bij dit artikel past:
Embed code: