Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-15 07:00:00 • 11 min lezen

A Giant Dog - Pile

A Giant Dog - Pile

Label: Merge Records

Eindoordeel: 7/10

 

 

Dolle pret

Het is dolle pret op deze nieuwe langspeler van de band uit Austin. Wanneer het operette-achtige intro van het album je trommelvliezen beroert denk je weliswaar nog even te maken te hebben met iets van een conceptalbum, maar als nummer twee (‘Creep’) op je afgevuurd wordt, dan weet je meteen hoe de vlag erbij hangt. Dit is rauwe rock ‘n’ roll uit de garage die niets anders pretendeert dan ten doel te hebben de luisteraar eindeloos te vermaken. Simplistisch tot op het bot en schatplichtig aan zowel The Fleshtones, (oude) Blondie als The Creeps gaat het gezelschap vijftien nummers lang heerlijk los om aan het eind qua speelduur nog steeds onder de veertig minuten te klokken. We kunnen discussiëren of zelfs die lengte nog wat aan de rijke kant is, maar dat de band er zelf een hoop lol in heeft is vrijwel niet te ontkennen. En daardoor al te meer aanstekelijk, want je moet wel een aartschagarijn zijn om hier niet enorm veel “goede zin” van te krijgen (zoals de Brabo’s onder ons zouden zeggen).

 

Zoveel invloeden

De invloeden op dit album zijn te talrijk om allemaal te noemen. In ‘& Rock & Roll’ (dat na ‘Sex & Drugs’ komt; jawel!) is het zo duidelijk Thin Lizzy dat het eigenlijk schaamtevol zou moeten zijn, maar we nemen aan dat zelfs de weledelgestrenge heer Phillip Lynnot hier wel om had kunnen lachen en dan wordt het plots helemaal prima. ‘Jizzney’ is dan weer van een heel ander kaliber en is in alles een jaren ’60 song inclusief een productie waar Phil Spector z’n hand niet voor zou hebben omgedraaid. En lekker natuurlijk, laten we dat niet vergeten. Maar het meest in haar element is de band toch wel wanneer ze gewoon lekker in de vierkwarts maat rockt en rollt, zoals in ‘Sleep When Dead’ en ‘Too Much Makeup’. De stem van zangeres Sabrina Ellis leent zich daar ook uitstekend voor en in de verte doet ze wel iets denken aan Kate Pierson van de B52’s, al heeft Ellis wat meer soul en sleet in haar stem. Ze weet op een aangename manier de luisteraar bij de les te houden en het is zondermeer haar verdienste dat het album als geheel niet de anonimiteit in schiet. Luister maar eens naar hoe ze van het toch wat generieke ‘I’ll Come Crashing’ alsnog een feestje van jewelste maakt.

 

To not or to yay?

Uiteindelijk komen we echter toch weer uit op het aloude twistpunt of ‘Pile’ een essentiële aanschaf is of juist een leuke plaat die verder geen blijvende indruk achterlaat. De waarheid inzake deze casus ligt ergens in het midden van die twee uitersten, want tegenover een tiental erg puike nummers staan toch ook vijf songs (zoals ‘Birthday Song’ en ‘Seventeen’) waar je verder prima zonder kunt. En op een toch al niet erg indrukwekkende speellengte vormt dat nogal een aanslag die je kwalitatief achterlaat met iets dat meer op een uit de kluiten gewassen EP dan op een volwaardig album lijkt. Toch gelooft de band zelf hoorbaar wel in wat ze doet en het is die overtuiging die ‘Pile’ als geheel, met al haar onvolkomenheden, ruimschoots met de hakken over de sloot trekt. Is garage- of glamrock je ding, dan is dit nieuwe album van A Giant Dog helemaal geen slechte keuze en zul je hier ongetwijfeld een aantal aangename uren mee verpozen. Uw recensent heeft zich in ieder geval uitstekend met deze Amerikanen vermaakt alhoewel hij niet de illusie koestert het album binnen afzienbare tijd nog eens op te zetten. Sommige feestjes pieken nu eenmaal eenmalig en komen daarmee het beste tot hun recht.

 

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: