Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2015-09-18 07:00:00 • 7 min lezen

A-Ha - Cast In Steel

Label : Universal Eindoordeel : 8

De cirkel was nog niet rond; het laatste hoofdstuk was blijkbaar nog niet geschreven. Na de afscheidstournee van A-ha bleef het ruim 4 jaar stil. Nu is daar én een nieuw album én een wereldtournee; de heren van A-Ha hebben twee jaar uitgetrokken om het laatste, onafgemaakte hoofdstuk tot een goed einde te brengen.  

Nummer 1-hitnoteringen in meer dan 25 landen Iedereen kent A-Ha. De iconische en grensverleggende videoclip van ‘Take On Me’ was mede verantwoordelijk voor de doorbraak. ‘The Sun Always Shines On TV’ was het vervolg en daarmee was definitief de weg naar sterdom geboren. Hits als ‘I’ve Been Losing You’, de ballad ‘Stay On These Roads’, de cover ‘Crying In The Rain’ (oa. Everly Brothers) en ‘The Living Daylights’ uit de gelijknamige Bond-film zijn waarschijnlijk in ieders geheugen gegrifd, of je er nu voor warm loopt of niet. Op 4 october 2010 eindigt het verhaal van misschien wel de meest succesvolle Noorse formaties met nummer 1-noteringen in meer dan 25 landen. De band speelt een thuiswedstrijd in het uitverkochte Spektrum-stadion in Oslo waarmee de Ending On A High Note-tour en daarmee het verhaal A-Ha tot een einde komt.  

Het nieuwe album Nu is daar Cast In Steel, het nieuwe album na een stilte van enkele jaren. Twaalf karakteristieke A-Ha songs en onmiskenbaar het geluid van we allemaal kennen. Puntgave uptempo nummers worden die afgewisseld worden met subtiele, gevoelige ballads zoals de uitgebrachte single ‘Under The Makeup’. Meer dan ooit wordt het synthesizer-geluid dat toch typerend is voor de band gecombineerd met akoestische invloeden, strijkarrangementen. Titelsong ‘Cast In Steel’ is een geweldige opener. Morten Harket’s zijn stem klinkt als vanouds met een geweldig bereik al zal hij de uiterste noten tussen laag en hoog niet meer halen. ‘The Wake’ heeft een vleugje Britpop in zich en ‘Objects in The Mirror’ is wat meer gericht op het gitaarspel van Pal Waktaar.  

Typerend A-Ha Zo heb je eigenlijk heel het album een déja vu gevoel. Die warme deken die je kent van die muziek afkomstig van al die albums die de heren de afgelopen jaren uitgebracht hebben. De ballad ‘Living At The End Of The World’ is prima, intens en ook hier zijn de strijkers van het Macedonian Radio Symphony Orchestra weer te horen. ‘Forest Fire’ neemt je meer terug naar 1985 toen ‘Take On Me’ uitkwam en bij ‘Mythomania’ is het geluid van hun tweede album Scroundel Days weer voelbaar. Bij afsluiter ‘Goodbye Thompson’ komt alles samen; de synths van Furuholmen, het gitaarspel van Waaktaar en de diepe stem van Harket. Toetsenist Magne zegt hier zelf over: “This is an unashamedly passionate album; it’s uptempo but not upbeat. It’s a sad/happy kind of thing”. Het album komt uit in twee versies; de “deluxe” versie kent nog een zestal bonustracks.  

Eindoordeel De heren zijn voor 2 jaar terug met deze comeback en hiermee moet de cirkel definitief rond zijn. Een nieuw album en een twee jaar durende tour die ook Nederland zal aandoen. Cast In Steel is geen halfbakken werkje dat even in elkaar is gezet uit commercieel oogpunt. Nee, het is een uitgebalanceerd geheel dat oprecht klinkt zonder dat er één track is die er boven uit steekt. Herkenbaar, vakkundig melodieus en uiteraard wel herkenbaar als A-Ha. Maar daar is niks mis mee. Veel luisterplezier.

Deel via social media: