Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2015-11-25 07:00:00 • 4 min lezen

Al di Meola publiekstrekker in Heerlen

Jazz WoW !!! Ik wil er voor pleiten om het JazzOut festival in Heerlen deze nieuwe naam te geven. WoW!!! Wat is dit een leuk festival met ook nu weer een zeer sterke programmering. Inmiddels de 3e editie en ik hoop nog vele hierna. Iedere jazzfanaat kan zich hier laven aan verschillende stijlen en een ontspannen sfeer. Iets wat na de aanslagen in Parijs niet meer zo vanzelfsprekend meer is. In Heerlen deze avond 21 november gelukkig wel Bij vroege aankomst in het stijlvolle theater kon je gelijk kennismaken met de Feurthstreet Lumber Factory. Een tradjazz band die dichtbij de ingang haar vrolijke deuntjes speelde en je er toch aan herinnerde dat jazz zo ooit in New Orleans begonnen is.

Bert Lochs Verder het gebouw betredend is er een stijlvolle foyer waar je snel aan de bar je drankje kunt bestellen en je je meteen kunt zetelen of kunt gaan staan om de eerste act te aanschouwen : Braskiri. Braskiri is een band geformeerd rond componist en trompettist Bert Lochs en pianist Dirk Balthuis. Voor Lochs praktisch een thuiswedstrijd om in Heerlen te spelen daar hij uit de regio komt. Zijn fluwelen solo's op de flugelhorn zijn klasse en weten zelfs een enkel foutje van de tubaspeler (die inviel voor vaste tubaspeler Steffen Granly uit Noorwegen) goed te maken. Moedig spelen ze zich door hun set heen.

Glen David Andrews Intussen ben ik benieuwd wie er in de volgende zaal speelt: The Sazerack Swingers & Glen David Andrews. Wat een leuke band ! Want zoals aangekondigd spelen zij New Orleans jazz gemixt met R&B,Soul en Funk. Ik hou van alle fusion muziek en van dansen, dus ik zit hier goed. Blazers, gitaar, bas, keyboards. De heren swingen vanaf moment één en spelen de nummers in hoog tempo met genoeg ruimte voor solo's en fun. Zeker als Glen David Andrews op het podium verschijnt. Je waant je in de Cottonclub in de jaren twintig waar Cab Calloway zijn Minnie the Moocher staat te scatten. Glen David beheerst deze stijl fantastisch en weet de zaal meerdere malen mee te krijgen in meezang.

New Cool Collective De volgende keuze is voor mij een dilemma. Kiezen voor een gevestigde naam of voor een aanstormend talent. The New Cool Collective of The Cool Quest. Allebei zijn het coole bands die gedreven musiceren.The New Cool Collective is jazz beïnvloed door andere stromingen en The Cool Quest is hip hop beïnvloed door jazz. Mijn keuze gold The New Cool Collective die ik al een tijd niet gezien had en ik was benieuwd wat ze na de geweldige cd 'Bring it on' nu zouden brengen. Ondertussen hoorden we, bij het gaan van de ene zaal naar de andere via een brede trap naar een volgende verdieping, The Cool Quest in de foyer musiceren. Ik heb nog de gelegenheid gehad vanaf die eerste verdieping een tijdje naar hen te kijken en te genieten van hun geëngageerde hip hop. Maar toen brak het moment aan dat The New Cool Collective begon. Altijd leuk om naar deze band te kijken. Bekende gezichten maar ook een nieuw gezicht. De gitarist Rory Ronde. Een musicus van toegevoegde waarde, een waardig opvolger van Anton Goudsmit die zo zijn kenmerkende eigen stijl had. Rory verstaatdie kunst ook. Hij weet de groove op een hoger niveau te tillen door zijn funky spel en catchy solo's. De percussionisten zijn weer als vanouds. Swingen ! Materiaal was vnl. van de cd Electric Monkeysessions. Voor mij een onbekende cd maar na dit optreden ga ik hem zeker beluisteren.

TaxiWars Volgende band is voor mij de grote onbekende : Taxiwars met o.a.Tom Barman ( ex dEUS) en Rob Verheyen. Wat een energie heeft deze band. Inderdaad een muzikale clash van losse ideeën, jams,zang,rap en parlando zoals aangekondigd in het programma. Rob Verheyen had messcherpe Coltrane solo's als antwoord op de staccato zang van Barman. Ongetwijfeld grote klasse. Ik ervoer bij dit optreden het meest wat rock betekent in de jazz. Ongeremde energie en vernieuwingsdrang.Niet alleen muzikaal maar ook in de performance.

Al di Meola Nu staat er totaal iets anders op het programma waarbij me opviel dat er genoeg jeugdig publiek wachtte : publiekstrekker Al di Meola Ze kennen Al natuurlijk van het rock geluid uit de fusion periode. Groot was daarom de verrassing Al di Meola in een akoestische setting mee te maken met begeleiding van een drummer uit Turkije en collegagitarist uit Sardinië en dus niet een band met fusion als hoofdmenu. Al's muziek zou ik in deze akoestische set eerder Worldmusic dan jazz willen noemen maar wel met een hoog improvisatieniveau. Di Meola's bewondering voor Astor Piazzolla maakt ie kenbaar tijdens een intermezzo en dit is misschien extra bijzonder omdat de legendarische Piazzolla in 1990 in Heerlen in de Stadsschouwburg heeft opgetreden. Ik weet niet of Al zich hiervan bewust was. Di Meola's optreden was in ieder geval voor gitaarliefhebbers smullen. De fusionliefhebbers waren wellicht teleurgesteld. Na een groot deel van het Di Meola concert beluisterd te hebben werd het tijd voor iets anders:  Sabrina Starke en band.

Sabrina Starke We hoorden stomende funk en geweldige zang van Sabrina en achtergrondzangeressen. De drummer, bassist vormden hecht duo als ritmesectie. Gitarist en keyboard gaven extra dimensie aan de funk. publiek kon de ritmes niet weerstaan. Iedereen stond wel eens in zijn eentje te dansen of mee te klappen. Sabrina bleek een perfecte entertentainer te zijn en bewees groove in the heart te hebben. Ik ben ervan overtuigd dat we veel zullen van haar gaan horen in het buitenland. She's got the power !

Conclusie Het was een heerlijk avondje met vrienden. We hebben al afgesproken voor volgend jaar. We eindigden de avond in de foyer met een drankje en verantwoorde snack tegen betaalbare prijs met op de achtergrond de blues van Phil Bee's Freedom.  Wow !!!!!!

Deel via social media: