Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-08-28 07:00:00 • 9 min lezen

Alex Cameron - Jumping The Shark

Label : Secret Canadian/Konkurrent Eindoordeel : 6,5

 

In een door zichzelf gecreëerd muzikaal universum brengt de uit Australië afkomstige Alex Cameron zijn eerste debuutalbum uit onder de titel Jumping The Shark.  

De wereld volgens “Cameron” Op zijn website presenteert Cameron zich als een selfmade man die het helemaal gemaakt heeft in de pop- en muziekindustrie. Smooth, strak in het pak, haar achterover gekamd en doordrenkt met brilcrème presenteert hij zich in zijn videoclips als een soort herboren Nick Cave. Verder rept hij over zijn “goede” vriend en soul mate Roy Molloy die ook de saxofoon-partijen voor zijn rekening neemt maar op het album is geen saxofoon te horen. Kortom, de wereld zoals Cameron die schetst is er waarschijnlijk één die in zijn geest ontsproten is. Wat absoluut wel vaststaat, is dat Cameron deel uitmaakte van de Australische band Seekae die we in de hoek van de elektronische muziek moeten plaatsen. Na enkele albums die goed kritieken kregen was daar enkele jaren geleden de breuk en nu is daar dat eerste soloalbum.  

Minimalistische synthpop Het experimenteren met synthesizers is hij niet verleerd want op Jumping The Shark is het vooral de wat monotone stem van Cameron die we horen in combinatie met minimalistische synthlijntjes. Bij het luisteren zul je waarschijnlijk in gedachten terugkeert naar de jaren ’80 met muziek van OMD, Human League en Ultravox waarbij het grote verschil de al eerder genoemde minimalistische insteek van Cameron is. Voeg daarbij het door zich zelfzelf gecreëerde personage (hij noemt zichzelf Cowboy from the World Wide Web) en de verhaallijntjes en je krijgt dit resultaat. Een van de meest sprekende voorbeelden op slechts 8-tracks tellende album is ‘The Comeback’; het verhaal over een “oude” show-biz-ster die inmiddels ingehaald is door een nieuwe generatie en droomt van een comeback. Dat verpakt Cameron in een supersimpel deuntje en met die donkere stem van hem ga je er nog een gevoel bij krijgen ook. Met een openingszin als “I am the goddam drunkest ugliest girl at the bar” in ‘Real Bad Lookin’ laat de boodschap zich raden evenals bij een titel als ‘Happy Ending’. En of Cameron het geheel nu als een soort satire of zelfspot ziet is niet geheel duidelijk maar met ‘Take Care Of Business’ sluit hij in ieder geval in stijl af.  

Eindoordeel Acht tracks en een speeltijd van een half uur is natuurlijk wat mager. Los daarvan is Jumping The Shark een opmerkelijk album; grappig, minimalistisch, ietwat theatraal maar evengoed voorzien van leuke teksten en terugpakkend naar de synthpop uit de jaren ‘80. Verder heeft de Australiër een aangename stem waardoor je na het beluisteren van dit album misschien wat in verwarring achter blijft omdat het niet duidelijk wordt of we dit album nu als grap en zelfspot moeten zien of een serieuze gooi naar roem. Veel luisterplezier. 

Deel via social media: