Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-12-08 07:00:00 • 7 min lezen

Alex Izenberg - Harlequin

Label : Weird World / Domino Eindoordeel : 6

 

Het onafhankelijke muzieklabel Domino bracht onlangs het debuutalbum uit van de Amerikaanse singer/songwriter Alex Izenberg. De totstandkoming van Harlequin duurde bijna vijf jaar waarbij Izenberg diverse pseudoniemen gebruikte.

 

Klassiek instrumentarium en een falset stem Harlequin opent bijna klassiek; melancholisch, barok-achtig klinkende strijkers vormen de melodie van ‘The Farm’ waarbij Izenberg meteen zijn hoge, kopstem laat horen. Het vervolg kent al wat meer melodie. Op ‘Grace’ horen we Izenberg op de piano in een 60’er jaren melodie waarbij hij ook nu weer ondersteund wordt door strijkers en wat subtiele percussie. Halverwege kiest hij om bij een deel het nummer de vocoder te gebruiken waarbij de vraag is of dit de juiste wijze is om het contrast te schetsen tussen diverse tijdslijnen. Izenberg blijft volharden in de combinatie van strijkers, percussie en zijn falset stemgeluid,  waardoor het geheel niet altijd coherent lijkt. Zo klinken ook tracks als ‘Libra’ en ‘Archer’ als penseelstreken op een schilderij. Probeersels, muzikale experimenten en gedachtenspinsels.

 

Vaak zijn de nummers complex Bij ‘Hot Is The Fire’ horen we voor de eerste keer wat elektronica en gitaren maar nog steeds is het zoeken naar de samenhang en de boodschap. Pas bij de single ‘To Move On’ kruipt Izenberg wat uit zijn schulp waarbij nog steeds die hoge breekbare stem zijn handelsmerk is. Het nummer ‘A Bird Came Down’ kunnen we misschien het beste omschrijven als een weids klinkend meditatief moment. Ook blijkt het schrijven van diepzinnige teksten niet altijd een sterke eigenschap. Bij ‘Waltz Of the Roots’ krijgen we een interpretatie van een wals à la Izenberg voorgeschoteld en ook nu lijkt het alsof dit nummer in zijn eigen wereld is gecreëerd. ‘People’ is dan die toch wat onverwachte afsluiter, waarbij Izenberg kiest voor een minder complex arrangement en weer met beide benen op de aarde terecht komt

 

Eindoordeel Harlequin is naar mijn mening een conceptalbum; complex, vol fantasierijke melodieën waarbij vaak de piano, strijkers en hoorns voor de wat orkestrale sfeer zorgen. Daarbij is dan natuurlijk die falset-achtig klinkende stem van Alex Izenberg. Het album heeft dan ook iets weg van een muzikale paradox; eenvoud door complexiteit. Harlequin is geen album geworden dat even lekker weg luistert en ook niet altijd even toegankelijk. Maar voor de van muzikale ontdekkingsreizen wellicht iets om te gaan beluisteren. Veel luisterplezier.

 

Deel via social media: