Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-10-14 07:00:00 • 4 min lezen

Allen/Lande - The Great Divide

Allen / Lande – The Great Divide

Label: Frontiers

Eindoordeel: 8/10

 

 

Tolkki

Timo Tolkki. Toen ik deze naam zag staan bij de songschrijf- en productiecredits bekroop mij het akelige gevoel dat dit album wel eens bar tegen zou kunnen vallen. Tolkki levert namelijk al jaren middelmatige albums af en daar zouden zelfs twee meesterzangers als Russell Allen en Jorn Lande niet veel aan kunnen veranderen. Dacht ik.

 

Business as usual

Het tegendeel blijkt waar, want wie de vorige drie samenwerkingen tussen beide zangers kent (opgenomen met Magnus Karlsson, bekend van Primal Fear) zal zich aan ‘The Great Divide’ absoluut geen buil vallen. Tolkki levert eindelijk weer eens solide songmateriaal aan en in de handen van wat ongetwijfeld twee van de beste metalzangers van dit moment zijn wordt het alleen maar naar een hoger niveau getild. Met uitzondering van een klassetrack als ‘The Hymn To The Fallen’ mis ik echter in de eerste helft van de CD wel de echte krakers. De nummers die meteen in je hoofd gaan zitten. Want hoe lekker het ook allemaal wegbeukt, de memorabele melodielijnen blijven een beetje achter. Misschien eigen aan het feit dat dit voor elke betrokkene hier een side-project is en niet de voornaamste bron van inkomsten.

 

The Great Divide

De tweede helft van de CD maakt in dat opzicht een hoop goed ten opzichte van de eerste. In de tweede helft komen we namelijk in Whitesnake-achtige taferelen terecht en daarmee ook in de sterkere melodieën. Het al eerder genoemde ‘Hymn’, maar ook de heerlijk epische titeltrack en het catchy ‘Reaching For The Stars’ hadden allemaal zo een plekje kunnen hebben op ‘Slide It In’ of ‘1987’ van de band rond David Coverdale. Afsluiter ‘Bitter Sweet’ klinkt, met name door de wijze waarop Allen hier zingt, als het coda van één van de CD’s van zijn eigen bandje, Symphony X en breit een einde aan wat een prima classic hardrockplaat is

 

Aangenaam

Ik was aangenaam verrast door met name het tweede deel van de plaat waar de melodie het wint van de spierballen en de strotten van de mannen op de één of andere manier beter tot hun recht komen. Een ieder die de hardrock uit de jaren ’80 een warm hart toedraagt, of sowieso fans van Masterplan of Symphony X, kunnen deze CD met een gerust hart aanschaffen. Een klassieker is het niet, maar in zijn soort kun je ze echt een stuk beroerder treffen

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: