Zoek...
Philophobia nieuw abum voor Britste Amber Run!

Philophobia nieuw abum voor Britste Amber Run!

Label : Easy Life Records

Youtube video
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2019-10-08 07:00:00 • 3 min lezen

Indie / Pop / Rock
8

Amber Run - Philophobia

Vijf jaar geleden maakten we kennis met de Britse indierockband Amber Run. Ze scoorden een hit met ‘I Found’ en nu zijn ze terug met een nieuw album, Philophobia.

Roerige tijden
Philophobia is natuurlijk een prachtige titel. De angst om verliefd te worden of de letterlijke omschrijving " angst voor verliefdheid of emotionele gehechtheid”. Daar kun je makkelijk een plaat van vol spelen. Na het debuutalbum 5AM uit 2015 heeft de band uit Nottingham inmiddels roerige tijden meegemaakt. Twee bandleden zochten hun eigen gelukt en het platenlabel beëindigde eenzijdig het contract. Toch gingen de drie overgebleven bandleden door en zie daar; een nieuw album met die wat filmachtige, bombastische indierocksound die de band kenmerkt. 

Glamrock
De band bracht inmiddels de prachtige en meeslepende ballad ‘Affection’ uit, overigens een track die niet geheel representatief is voor het album. Wat dat betreft is ‘Carousel’, dat vorig jaar al werd gedropt, een betere graadmeter. Maar laten we terug gaan naar de intro; ‘Leader Countdown’ is de 42 seconden durende opener waar we eigenlijk alleen maar klassiek pianospel horen. Vervolgens brandt het album los met ‘Neon Circus’ en rollen gitaren en drums over elkaar heen. Een aangename mix van Glamrock, Indierock is het resultaat met de nodige portie theatrale sound waardoor het geheel best wel wat bombastisch klinkt. ‘No One Gets Out Alive’, met halverwege een gierende solo, is wat donker maar vervolgens is daar met ‘What Could Be As Lonely As Love’ een eerste hoogtepunt van Philophobia. Alleen de titel is natuurlijk geweldig maar luister maar eens naar het pakkende basloopje waardoor het nummer onder je huid kruipt.

Donker randje
Halverwege het album vinden we ‘Medicine’ terug, een nummer dat wat rustig begint maar gaandeweg wel aardig wordt opgebouwd. En ook hier horen we frontman Joe Keogh de melodramatische troefkaart trekken als we hem  “Because your touch is medicine to me / Thank God I met you, let's die old together” horen zingen. ‘I Dare You’ heeft wat dromerigs en met ‘The Darkness Has A Voice’ hebben we een nummer dat wat aan de sound van Half Moon Run doet denken. Overigens is Keogh hier vocaal ook weer sterk net zoals op het hele album. Het laatste deel bestaat uit de Indierocker ‘Entertainment’ en de indringende ballad ‘Worship’ dat ook weer dat donkere randje heeft.

Eindoordeel
Philophobia is een interessant album geworden waarmee de band vooral bewijst dat ze nog steeds Amber Run zijn. Het is misschien herkenbaar maar dat is helemaal niet vervelend bij deze band. Keogh  heeft een prima stem die past bij deze krachtige nummers die voldoende variatie brengen om meer dan één luisterbeurt aan dit album te besteden. Veel luisterplezer.

Indie / Pop / Rock

Deel via social media: