Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-25 07:00:00 • 4 min lezen

Amon Amarth - Jomsviking

Amon Amarth – Jomsviking

Label: Metal Blade

Eindoordeel: 8/10

 

 

Op de woelige baren

De tijd van de Vikingen mag dan al lang en breed achter ons liggen, maar als het aan de mannen van Amon Amarth ligt is het alsof de tijd compleet heeft stilgestaan. Ook op hun nieuwste werk is het weer van dik hout zaagt men planken en gaat men verder op de weg die men alweer twintig jaar geleden was ingeslagen. Dat betekent epische, melodische maar vooral bombastische metal die uit z’n voegen barst van de energie en aanstekelijkheid. Er leek een tijdje wat sleet op de muziek van de band te zitten en men verdiende de sporen met name nog met de zeer spectaculaire live-shows, maar op dit conceptalbum 'Jomsvinking' zit het ook weer snor met de artistieke kant van het verhaal en levert Amon Amarth met gemak haar beste plaat in ongeveer een decennium af. Zelfs Doro Pesch, de zelfgekroonde “Queen Of Metal”, zingt nog een deuntje mee op de track ‘A Dream That Cannot Be’ (dat helaas ook de minste track op dit album is). Wat wil een mens nog meer?

 

Een film die voorbij trekt

Meteen vanaf opener ‘First Kill’ zit het gebakken. Zanger Johan Hegg grunt z’n teksten verstaanbaar op de luisteraar af en je weet meteen dat je middenin een intrigerend verhaal bent beland zoals alleen de Zweden dat kunnen vertellen. Nergens hier hoor je dat beter dan in ‘Raise Your Horns’ dat een track is die het concertpubliek ongetwijfeld in extase zal brengen. Een beetje alsof je naar een wat hardere versie van de soundtrack van Game Of Thrones zit te luisteren, inclusief een koortje dat zo uit de eerste dwergenmeeting in het hol van Bilbo uit The Hobbit had kunnen komen. Hier speelt Amon Amarth echt haar beste troefkaarten uit. Ook ‘The Way Of The Vikings’ geeft je het gevoel dat je zo wilt deelnemen aan de strijd, als was je een legionair uit de film 300; in marstempo Sparta verdedigend. Dat gevoel houdt aan in het opzwepende ‘At Dawn’s First Light’ waarin Hegg ook nog eens brult dat je moet rennen voor je leven. Ja, zo voelt het muzikaal ook wel. Een momentje van bezinning, of hergroepering eerder, treft ons dan in ‘One Thousand Burning Arrows’ dat zo sterk en lyrisch is in z’n vertelling dat het je meteen vanaf de eerste noot in z’n  greep houdt; andermaal alsof je naar een film zit te kijken.

 

En dan op de planken

Het is te hopen dat de band op de komende tour dit album integraal speelt inclusief de bijbehorende podium-aankleding. Dat moest haast wel een spektakel van jewelste worden waarin het publiek vanaf de eerste noot meteen compleet in het verhaal zit. Sowieso zullen de fans dit album met open armen ontvangen omdat het hen werkelijk alles geeft waar men om heeft zitten te springen, inclusief een kraakheldere productie die er voor zorgt dat elk instrument hier goed tot z’n recht komt. Knap dat de band, toch wat onverwacht, haar mojo weer heeft hervonden. Het is allemaal niet vernieuwend of anders dan wat je van de mannen gewend bent (en het is zeker niet over de gehele linie een triomf), maar door de bank genomen is er toch alle reden om weer feestelijk het bier in de vikinghoorn te gieten. Dus, snel naar de platenboer om deze CD op te pikken en daarna als de bliksem kaarten bestellen voor Fortarock; de enige plek waar je Amon Amarth tot nader order dit jaar live zult kunnen zien.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: