Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-11-21 07:00:00 • 11 min lezen

Anathema – A Sort Of Homecoming

Anathema – A Sort Of Homecoming

Label: Kscope

Eindoordeel: 7/10

 

 

Verder op de ingeslagen weg

De koerswijziging die Anathema doorvoerde op haar comebackalbum uit 2010, ‘We’re Here Because We’re Here’, heeft de band geen windeieren gelegd. De mainstream is weliswaar nog steeds niet bereikt, maar een 2000-zitter als de Grote Zaal in TivoliVredenburg weet ze inmiddels met gemak te vullen met haar melodieus-melancholische vorm van prog rock. In die zin is de unplugged weg die op de live-registratie ‘A Sort Of Homecoming’ wordt ingeslagen ook niet een heel verrassende. Gitarist en voornaamste songschrijver Daniel Cavanagh heeft er net een akoestische soloplaat op zitten en voelde zich daarna blijkbaar gesterkt genoeg om ook de band mee op sleeptouw die richting in te nemen. En legt daarmee meteen pijnlijk duidelijk bloot op welke trucs (met name) de laatste twee studioalbums rustten. Te veel vorm, te weinig inhoud en melodieën die tot in den treure werden uitgekauwd. Roger Waters zei eens dat een liedje pas sterk is als het ook op akoestische gitaar gespeeld nog overeind blijft en in zo’n setting wordt dan ook hier het kaf van het koren gescheiden. Daniel en Vincent Cavanagh, vergezeld door zangeres Lee Douglas, zijn de voornaamste spelers hier en worden slechts sporadisch bijgestaan door andere bandleden John Douglas en (live bassist) Jamie Cavanagh. Daniel Carusso die de band vanaf de tour voor Weather Systems kwam versterken lijkt in geen velden of wegen meer te bekennen. Gastbijdragen zijn er van Anne Phoebe (viool) en David Wesling (cello).

 

Herhaling

Openers ‘The Lost Song, Part 2’ en ‘Untouchable, Part 1’ zijn mooi genoeg, maar het daarop gespeelde deel 2 van laatstgenoemde song schiet te veel in herhaling en doet je afvragen waarom men er voor gekozen heeft om bijna 13 minuten lang hetzelfde thema te blijven herhalen. In de studioversies kwam men daar wellicht nog mee weg omdat men daar middels drums en productie dat “zacht-hard-zacht-hard” effect (wat in erg veel Anathema songs van de laatste drie albums terug komt) nog voorhanden heeft. Maar hier is dat effect er niet en blijft er domweg te weinig liedje over om de gehele speelduur te rechtvaardigen. Datzelfde gebeurt in songs als ‘Thin Air’ en ‘Fragile Dreams’ die, ontdaan van hun elektrische power, bitter weinig om het lijf houden. Zelfs het emotionele ‘A Natural Disaster’, waarin Douglas veel te lang en op eenzelfde gezongen wijze “You just slipped through my fingers” blijft zingen,  verliest door het te lang oprekken van de track alle impact. En zo gaat het hier, track na track. Vaak bloedmooi en emotioneel startend om vervolgens maar van geen ophouden te weten.

 

Gemiste kans

Voor veel artiesten is de unplugged route een manier om hun bestaande materiaal eens in een wat ander daglicht te zetten. Arrangementen worden vaak radicaal omgegooid en men waakt er voor alleen de essentie van de liedjes intact te houden. Anathema doet op ‘A Sort Of Homecoming’ geen van beide en dat is best een gemiste kans. Door feitelijk de oorspronkelijke versies opnieuw uit te voeren, maar dan enkel meer sober geïnstrumenteerd, voelt het eindproduct wat onbevredigend en eigenlijk ook wel wat saai. Want erg veel gebeurt er hier niet, ook al vreet het aanwezige publiek het als zoete koek. Uw recensent werd bij het luisteren naar dit werk regelmatig herinnerd aan de ‘Unplugged’-plaat van The Corrs, maar dan net niet. En dat is wellicht wel het meest jammere, want als de band wat meer haar best op de arrangementen had gedaan, steviger het mes had gezet in de speelduur van de individuele nummers en qua repertoire wat meer diverser had gekozen had  er wel degelijk een plaat van dat kaliber kunnen ontstaan en had men wellicht toch door kunnen breken naar dat grote publiek. ‘A Sort Of Homecoming’ blijft door het ontbreken hiervan echter met name voer voor de reeds bekeerden. Zij zullen smullen van wat hier gaande is en zich andermaal laven aan de hemelse stemmen van Douglas en Cavanagh. Voor een ieder die de band echter al wat langer volgde is dit album helaas weer bewijs dat de spartaanse groei die Anathema al die tijd zo omarmde (en die haar zo interessant maakte) definitief de prullenbak in is gegaan.

 

 

Dynamic Range Value: DR10

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: