Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-06-10 07:00:00 • 3 min lezen

Anathema - Distant Satellites

Anathema – Distant Satellites

Label: Kscope

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Niet terug naar de roots

Wie had gehoopt dat de heren en dame van Anathema met hun nieuwste langspeler 'Distant Satellites' weer al gotisch gorgelend hun metal roots hadden opgeduikeld komt ook dit keer weer bedrogen uit. De band uit Liverpool gaat namelijk verder op de weg die ze met haar vorige twee albums had ingezet. En dat betekent geen songs meer over zelfmoord, spijt en de zinloosheid van het bestaan, maar juist warme, optimistische klanken (met een vleugje melancholie; dat dan nog wel). Vergezeld van lyrics met opbeurende boodschappen over de schoonheid van het leven, de kracht van de liefde, de unificatie van het universum en het opkijken naar de lucht. Je zou er voorwaar argwanend van worden.

 

Mainstream

Toch heeft de toon die voor het eerst werd ingezet met het prachtige album 'We're Here Because We're Here' de band geen windeieren gelegd. De combinatie van het melodieuze van met een vleugje bombastische prog, en het meer orkestrale dat Amerikaanse ballads zo kenmerkt, zorgde voor een exponentiële toename van de fanbase terwijl de mainstream dan weer net niet bereikt werd. En op zich is dat dan wel weer vreemd, want een track op dit nieuwe album als 'The Lost Song, Part II' klinkt bijvoorbeeld als een tearjerker die zo op een album van Katy Perry had kunnen staan (en dan waarschijnlijk nog een hit was geworden ook). En ook een track als 'Ariel' had in een duet tussen mevrouw Perry en bijvoorbeeld John Mayer ongetwijfeld erg hoge ogen in de hitlijsten gegooid.

 

Safe

Maar het algehele gevoel dat achterblijft na het luisteren van 'Distant Satellites' is er eentje van een band die wel heel erg op safe speelt. Het klinkt allemaal wel mooi en groots, maar voortdurend bekruipt je het gevoel dat je versies van de tracks al eens op de voorgaande twee cd's voorbij hoorde komen. En voor een band die altijd de neiging had zichzelf om de twee platen weer opnieuw uit te vinden is dat toch wat ondermaats. Verder merk je dat de voornaamste schrijvers in de band, gitarist Danny Cavanagh en  drummer John Douglas, stilistisch wat vastzitten. De songs kennen veelal een wat voorspelbare opbouw en dat is, andermaal, louter omdat je die op de vorige twee platen ook al hoorde. Alleen een track als 'You're Not Alone' doet met z'n drum ’n bass-achtige feel een ampele poging om de strak aangetrokken songconstricties te ontsnappen. Dat de song op zich dan weer niet zo bijzonder is, is dan eigenlijk van ondergeschikt belang.

Zangers Vincent Cavanagh en Lee Douglas doen vocaal hun best met wat er is en met name Douglas klinkt een stuk krachtiger en gegroeid in haar rol als frontvrouw. Terwijl nieuwkomer Daniel Caruso helaas toch niet de broodnodige schop in de kont die de band zo nodig had blijkt te zijn.

 

Het venijn in de staart

Voorganger 'Weather Systems' was een duidelijk signaal voor mij als luisteraar dat Anathema hun pas ontdekte sound eigenlijk alweer was ontgroeid, maar nog niet klaar was om haar te laten gaan. Het is teleurstellend dat de band ook met haar nieuwste werk die stap nog niet compleet heeft durven zetten. Toch lijkt er hoop te gloren aan het einde van de tunnel en als de band het lef heeft om het op een volgende plaat eens helemaal over de elektronische boeg te gooien zou het nog wel weer eens heel spannend kunnen worden. Het titelnummer, maar ook afsluiter 'Take Shelter', laten dat namelijk als geen ander horen en zijn daarmee onbetwiste hoogtepunten van wat een voor de rest in schoonheid gestorven en door stilstand geplaagd werk is.

 

 

 

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: