Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-05-05 07:00:00 • 6 min lezen

And So I Watch You From Afar – Heirs

And So I Watch You From Afar – Heirs

Label: Sargent House

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Supportersvak

Het Ierse And So I Watch You From Afar staat bekend om haar halsbrekende muzikale capriolen zowel op de plaat als in een live setting. Waar haar eerste drie albums een schoolvoorbeeld waren van hoe math-rock, post-rock en prog-rock samen konden komen, gooit de band het hier op haar vierde plaat over een iets meer melodieuze bocht en zet ze samenzang in als extra wapen. Een moedige stap die echter niet over de gehele linie goed uitpakt, want het meest spannende blijven de Ieren als ze hun instrumenten laten spreken, zoals op het volledig instrumentale ‘People Not Sleeping’ dat klinkt als een kruising tussen King Crimson en Mahavishnu Orchestra. Wanneer de mannen daarna hun samenzang weer inzetten op een song als ‘Fucking Lifer’ waan je je toch onbedoeld in het supportersvak van een voetbalteam en dat lijdt jammerlijk af van wat er in de arrangementen allemaal gebeurd.

 

Als zichzelf.

Meerdere draaibeurten leren je als luisteraar hoe waanzinnig gelaagd en knap deze muziek is opgebouwd. Soms klinkt de band zelfs wat als Oceansize, op songs  als ‘A Beacon, A Compass, An Anchor’ of de titeltrack bijvoorbeeld. Maar met name klinkt ASIWYFA als zichzelf en dat doet ze met verve. De tweede helft van de plaat klinkt daarin beter ontwikkeld dan de eerste helft en het is ook hier dat de band haar ware kunnen vol op tafel gooit. ‘Animal Ghosts’ uit die tweede helft,met z’n Spaanse trompetten, is één van de weinige plekken (samen met het nummer ‘Wasps’ uit de eerste helft) op dit album waar de samenzang de muziek echt siert. Op het openingsnummer ‘Run Home’ werkt ze eerder op de lachspieren ondanks dat het speltechnisch vernuft hier een genot voor het oor is. En dat geldt eigenlijk ook voor ‘These Secret Kings I know’.

 

Moeilijk

Moeilijk dus, deze nieuwe ASIWYFA. Enerzijds mooi om te zien dat de band nog steeds nieuwe wegen zoekt om haar horizon te verbreden, anderzijds zo jammer dat dit juist afleidt van de grootste kracht van de mannen. Het is dan ook te hopen dat de heren hebben geleerd van het spelen met de stemmen en dat ze deze truc op een volgend album wat meer gedoseerd zullen toepassen zodat er een iets beter balans ontstaat tussen muziek en vocalen. Beoordeeld op z’n eigen merites is ‘Heirs’ een gevalletje van ‘net niet, net wel’. Net niet sterk genoeg om een klassieker te zijn en veel te sterk om tot de middenmoot te behoren. De heren verdienen beter.

 

Adel verplicht nu eenmaal.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: