Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-20 07:00:00 • 11 min lezen

Andy Black - The Shadow Side

Andy Black – The Shadow Side

Label: Spinefarm

Eindoordeel: 7/10

 

 

Naamsverandering

Andy Biersack (ja, je zult maar zo’n achternaam hebben) verdient z’n brood in de regel bij de Amerikaanse rockband Black Veil Brides, maar voor dit solo-uitstapje gooit hij het over een hele andere boeg. En dat is eigenlijk maar goed ook, want solo-artiesten die in hun uppie alsnog proberen het geluid van hun broodheer te emuleren hebben we al genoeg in de wereld. Daarom veranderde hij z’n naam, z’n imago en z’n sound voor een album dat bol staat van de op elektronische leest geschoeide popmuziek waarbij meteen opvalt hoezeer Biersack hier vocaal klinkt als Chad Kroeger van Nickelback. Die gedachte is met name hilarisch als je luistert naar het ultra-dansbare ‘We Don’t Have To Dance' waarbij uw recensent Kroeger al in een knickerbocker gangnam style op de dansvloer van één of andere hippe club in L.A. voor zich zag. Wie weet ooit.

 

Rockers links

Hoe dan ook is dit niet een album voor de rockliefhebbers onder ons. ‘The Shadow Side’ grossiert in catchy popliedjes die eerder in de platenverzameling van acts als Pink, Kensington of (moderne) Coldplay past dan in die van mensen die rondlopen met een verwassen Thin Lizzy t-shirt. En daarmee is, zoals gememoreerd, ook niets mis. Biersack mikt duidelijk op een ander publiek en dat doet hij bewonderenswaardig goed. Songs als ‘Stay Alive’ en ‘Beautiful Pain’ zijn vrijwel niet van “echt” te onderscheiden en hebben alles in zich om succesvol een weg te kunnen banen naar de mainstream radio outlets alwaar miljoenen tieners deze muziek dorstig op zullen lepelen. Toch zit de muziek van Biersack net even iets knapper in elkaar dan veel van de andere vissen in de vijver waarin hij zich begeeft waardoor je hoort dat hier een artiest aan het werk is en niet enkel van een producer. Dat gezegd hebbende: John Feldmann, die hier de productie voor z’n rekening neemt, heeft wel degelijk goed geluisterd naar wat hot and happening is in popland en past dat met brede stroken van zijn kwast toe over de gehele linie.

 

Achilleshiel

De achilleshiel van het album is echter dat het maar niet wil ontsnappen aan een knagend gevoel van familiariteit. De combinatie Biersack en Feldmann had namelijk tot iets heel eigens kunnen leiden, maar net zoals de samenwerking tussen Chris Cornell en Timbaland indertijd ontstaat er maar geen symbiose. Hierdoor valt ‘The Shadow Side’ toch wat tussen wal en schip, want de rocker kan er niets mee en Biersack is vermoedelijk al "te oud" voor het tienerpubliek (alhoewel zijn vers aangemeten hartenbrekerimago hem wel uitstekend staat). Verder mist de plaat tracks die je even doen opspringen van je stoel. Het is een coherent en stijlvast geheel, maar naarmate de speelduur vordert begint het wat vlak aan te voelen. De drummachines, het diepe bass-geluid vlak voordat de chorus erin knalt,  de “whohoho”-koortjes, de bliepjes en piepjes: ze komen in vrijwel elk nummer terug. Alleen ‘Louder Than Love’ breekt met het recept en is de song die nog het meest doet denken aan het werk van z’n eigen broodheer, maar dan met ietsje meer Nickelback in de mix. Het is echter niet genoeg om tot de slotsom te komen dat, ondanks z’n succesvolle geluidswissel, Biersack met ‘The Shadow Side’ de plank een beetje misslaat en de luisteraar met een album laat zitten dat barst van de onvervulde potentie. En dat zeg ik niet omdat ik het niet kan uitstaan dat de rocker een gooi doet naar de mainstream, maar juist omdat ‘ie dat niet op z’n eigen termen lijkt te doen.

 

‘The Shadow Side’ is in alle opzichten een uitstekende popplaat zonder eigen smoel.

 

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: