Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-10-26 07:00:00 • 9 min lezen

Anouk - Fake It Till We Die

Label : Universal Eindoordeel : 8,5

 

Anouk is terug! Er is nog geen jaar voorbij sinds Queen For A Day en nu is daar alweer een nieuw album van misschien wel Neerlands beste zangeres Anouk.  

Anouk is als een reptiel Anouk kunnen we het beste omschrijven als een reptiel; beter nog, een kameleon. Als we terugkijken op haar carrière kunnen we niet anders concluderen dat werkelijk alle muzikale jassen haar passen. Op Graduated Fool toonde ze haar “rockside” met stoere tracks en op Hotel New York was daar ineens de popkoningin. Tussendoor trakteerde ze ons nog met ‘Birds’ op een bijdrage aan het Eurovisie Songfestival en met ‘Dominique’ was daar ineens dat Nederlandstalige niemendalletje. Kortom, wat Anouk ook aanraakt, inzingt of doet; ze heeft er al bijna twintig jaar succes mee. Op Fake It Till We Die pakt ze terug naar de soul, de funk waarbij vooral de blazers een prominente rol innemen.  

Soul en funk passen Anouk het beste Het album opent knetterend met het swingende ‘There He Goes’ en meteen is de soul voelbaar in al je vezels. Dit is mede te danken aan de alom aanwezige blazers en misschien denken we bij het horen van deze opener wel aan de hit ‘Move On Up’ van Curtis Mayfield. Dat de soul en funk haar echt goed liggen blijkt verder uit nummers als ‘I Just Met A Man’, ‘Blue Motel’ en het heerlijk dansbare ‘Waste Your Water’ waar ook de disco uit de seventies terug te horen is. Overigens koos Anouk ook nu weer voor de samenwerking met haar vaste “vrienden” Martin Gjerstad en Torre Johansson.  

Anouk zingt weer wat expliciete teksten Dat Anouk niet bang is om haar mening te geven is ook alom bekend, mede naar aanleiding van haar rol als jurylid in TVOH. Ook haar teksten zijn af en toe redelijk expliciet te noemen. In afsluiter ‘Down Daddy Down’ zingt ze “You sure love my legs and what is in between”/ “Just open that mouth and give that tongue some exercise”. Een ander voorbeeld is op het wat rauwer klinkende ‘Burn’  waar we Anouk “burn, motherfucker, burn” horen zingen. Maar goed, terug naar de muziek. ‘My Man’ klinkt lekker groovy en titeltrack ‘Fake It Till We Die’ is waarschijnlijk het meest mainstream/popachtige nummer van het album. Bij ‘Handyman’, waar Anouk laat horen vocaal toe in staat te zijn (en dat is veel) en ‘Take It Slow’ wordt het gaspedaal losgelaten. Het zijn de twee mooie, rustige nummers waarbij vooral de ballad ‘Take It Slow’ van een zeer hoge standaard is.

 

Eindoordeel Anouk is op Fake It Till We Die weer op haar best. Pakkende composities die heerlijk zijn verpakt in een jasje van soul en funk met een krans van blaaswerk om haar heen. Het geheel swingt en het wordt weer duidelijk waarom Nederland die stem van Anouk collectief omarmt. Een prachtplaat en één van haar beste tot op heden. Veel luisterplezier.

 

Anouk Live: 24 en 27 mei zijn inmiddels uitverkocht maar voor 31 mei in de Ziggo Dome zijn nog kaarten beschikbaar.

Deel via social media: