Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-11 07:00:00 • 3 min lezen

Ansatz Der Machine – Tattooed Body Blues

Ansatz Der Machine – Tattooed Body Blues

Label: Eigen Beheer

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

En weer terug!

De bandnaam “Ansatz Der Machine” zal niet bij iedereen een belletje doen laten rinkelen, maar toch is dit project rond de Belg Mathijs Berkel alweer een decennium lang min of meer actief. ‘Tattooed Body Blues’ is het vierde werkstuk van het gezelschap dat op deze CD wordt bijgestaan door enkele gastzangeressen waaronder onze eigen Bloem De Ligny. De muziek van ADM laat zich ruwweg omschrijven als de trip-hop versie van Novastar met hier en daar een beetje new age. Elektronica speelt de hoofdrol, maar nergens klinkt het kil of vervreemdend zoals dat bijvoorbeeld bij Portishead en Massive Attack nog wel eens het geval wil zijn. Nee, dit muzikale palet klinkt eerder warm, poppy en “positief weemoedig” (zoals Berkel het zelf omschrijft) met slechts hier en daar een vleugje verdriet zoals in het mooie, maar veel te kort durende ‘Narodnaja’, dat in de verte wel wat weg heeft van Air.  Ook het instrumentale ‘Woolf’ is zo’n song waarbij je in gedachten traag het landschap aan je voorbij ziet glijden in de trein op een verstilde, stille lentedag.

 

Sfeer

Het titelnummer daarentegen lijkt meer op iets van Björk, niet in de laatste plaats vanwege de zang van De Ligny die hier wel haar uiterste best doet om als de IJslandse artiest te klinken. Succesvol, dat moet gezegd worden. Het zal, samen met ‘Cold’ en het slotnummer ‘Highlands’ het enige wat meer experimentele werkstuk blijken op het album. De rest van de songs zijn sfeerbeelden die, op zichzelf staand, niet overal even veel impact hebben. Maar als geheel werkt het uitstekend en dompelt het je als luisteraar een kleine veertig minuten onder in een bijna magische, maar vooral dromerige, wereld waarin alles zo z’n plekje lijkt te hebben. De keuze van de zangeressen getuigt ook van goede smaak en elk van de dames verrijkt de muziek met precies het juiste geluid. Karakteristiek klinkt alleen De Ligny waar de andere vier juist zalvend hun magie over de noten uit sprenkelen zonder dominant te zijn. Alles dient de sfeer hier en sfeer is er dan ook voldoende.

 

Indruk

Zoals gezegd is het niet een album met echte hoogtepunten, maar meer een aaneenschakeling van impressies. Prima voor op de achtergrond of om juist onderuitgezakt op de bank naar te luisteren. Productioneel staat het verder ook als een huis, maar toch is dit er niet eentje voor de eeuwigheid. Juist omdat het zo effen is in z’n kleurstelling. Een beetje meer durf en experiment (of in ieder geval meer contrast) hadden een meer spannende plaat opgeleverd en een beetje spanning wordt dan ook node gemist hier. “In schoonheid ten onder gaan” is zo’n uitspraak die voor de volle 100% op dit werk van de West-Vlamingen van toepassing lijkt. Desalniettemin is het een aangenaam werkstuk dat nergens beledigt of provoceert maar wel vredig wiegt en koestert. Als dat ook de missie is geweest van de mannen, dan zijn ze daarin glansrijk geslaagd.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

 

Deel via social media: