Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-05-23 07:00:00 • 8 min lezen

Anti-Flag - American Spring

Anti-Flag – American Spring

Label: Spinefarm

Eindoordeel: 7/10

 

 

Al twintig jaar boos

De Pittsburgse punk-legende Anti-Flag maakt zich nu al een decennia of twee goed kwaad over de stand van zaken in de wereld. Ook het ironisch getitelde ‘American Spring’ (ongetwijfeld een variatie op de Arabische Lente) doet wat dat aangaat weer een duit in het zakje, waarbij de band zich tegenwoordig grofweg laat luisteren als een combinatie van (oude) Goo Goo Dolls, The Clash en de Dropkick Murphies. De mannen weten onderhand hoe ze een song moeten bouwen en dit nieuwe album stelt daarin andermaal niet teleur. Misschien is het vuur van weleer hier en daar een beetje gedimd (wat zich in de punk-sfeer vaak laat zien door composities die net ietsje knapper in elkaar zitten en, jawel, gitaarsolo’s; muzikanten worden beter immers en straatpunk was nooit bedoeld voor echt goede muzikanten), maar wat de mannen daar laten liggen maken ze goed met een oor voor melodie.

 

Van de rups en de vlinder

‘Sky Is Falling’ is zo’n song die de Anti-Flag van twintig jaar geleden nooit had kunnen maken bijvoorbeeld, maar die als rocksong an sich prima z’n mannetje staat. Dichterbij de roots is het meezingbare ‘Brandenburg Gate’ dat zo uit de koker van Joe Strummer cs. had kunnen komen en dat eigenlijk een punksong pur sang is. Daar zijn er overigens niet veel van hier, want Anti-Flag is langzaam aan het transformeren in een echte, snelle rockband waarbij punk veel meer een invloed is dan een hoofdmoot. En die transformatie voert de band eigenlijk heel erg gracieus en volkomen natuurlijk klinkend uit. Als compleet album voelt ‘American Spring’ wellicht als te lang aan, maar wanneer je de songs apart neemt dan is er geen zwakke broeder te bekennen. Wellicht een les voor het volgende album: of meer variatie aanbrengen (en stevig minderen met de “whoho hoho” koortjes), of je album korter houden. Een song als ‘Without End’, die op zichzelf staand uitstekend en knap werkt, “verzuipt” nu een beetje tussen de rest en dat is gewoon jammer. Een album met een intense energie als deze had niet langer dan een dik halfuur mogen duren in plaats van de bijna drie kwartier die ze nu toebedeeld krijgt.

 

De dikte van de koffie

‘Low Expectations’ grijpt weer wat terug naar de beginjaren als om aan te tonen dat de mannen nog niet helemaal klaar zijn met het “oude” geluid en is een song om van te smullen. Zo is ook ‘The Debate Is Over’ een song met het hart op de juiste plaats en een uitstekende afsluiter van een album dat eigenlijk van alles wil en dat daardoor als geheel z’n doel wat voorbij schiet. Zulks is het lot van de transitieplaat. Het is koffiedik kijken welke richting de mannen na dit ‘American Spring’ gaan inzetten, maar als dit werk één ding duidelijk maakt dan is het dat er keuzes gemaakt dienen te worden. Of we blijven punken en dan kieperen we de rest overboord, of we maken de oversteek en kijken niet meer terug. De toekomst zal leren welke van de twee het gaat worden, maar voor nu geniet dit negende werk van de Amerikanen het positieve voordeel van de twijfel. Al betekent dat als luisteraar met name dat je de twee EP’s  moet kunnen horen die samen dit album maken. De punkers van weleer en de rockers van de toekomst. Wil de echte Anti-Flag gaan opstaan s.v.p.

 

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: