Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-25 07:00:00 • 7 min lezen

AOR - L.A. Darkness

AOR – L.A. Darkness

Label: Escape Records

Eindoordeel: 3/10

 

 

Barry Manilow

Wat is dit? Heeft Barry Manilow de oversteek naar de melodische rock gemaakt? Het is een indruk waaraan bijna niet te ontkomen valt als je de ontzettende cheesy openingstrack  van ‘L.A. Darkness’ hoort; het nieuwste album van de Franse band AOR. Het gezelschap schijnt er al 14 albums op te hebben zitten en het doet je afvragen waar ze die in vredesnaam mee gevuld hebben als je dit 15e werk aanhoort. Alles aan dit album refereert aan de muziek zoals je die in B-films uit de jaren ’80 nog wel eens wilde horen, inclusief zangers die niet altijd even lekker op de maat meezingen. De drums lijken zo uit een computer te komen en het enige dat hier nog een beetje indruk maakt zijn de gitaarpartijen. En dat is bijzonder, want dit project rond de multi-instrumentalist Frederic Slama kent een niet misselijke gastenlijst als het om juist de vocalen gaat. Jeff Scott Soto bijvoorbeeld, nu niet bepaald een kleintje. En toch gaat het allemaal gigantisch mis.

 

Horen is geloven

Luister maar eens naar ‘One Foot In Heaven’ en vraag je af hoeveel keer Roxette een track als die al niet heeft gemaakt in haar carrière.  Of het vreselijk formalistische ‘Desire Turning Into Dust’ waar de pastiche gewoon vanaf druipt (en dat nog dik zes minuten moet duren ook; gevoelsmatig een eeuwigheid). Misschien was dit nog leuk toen Miami Vice ooit op de televisie te zien was, maar kom op mensen: anno 2016, dit? En dan zitten we nog maar aan het begin van dit bijna een uur durende experiment in luisteraargeduld. Naarmate het album vordert vechten tranen van het lachen en diepe zuchten van verveling dan ook om een plek in het gevoelsspectrum bij uw recensent. En ongeloof ook. Met al het talent dat er rondloopt in de melodic rock scene heeft uitgerekend dit project een platencontract weten te bemachtigen. Niet te bevatten. En net als je denkt alles nu wel gehoord te hebben komt ‘Seven Storms’ voorbij en tart elke ondergrens waarvan je meende dat ‘ie toch echt wel moest bestaan. Die norm waarbij een artiest tegen zichzelf zegt “ok, dit kan echt niet meer”. Maar nee hoor, op ‘L.A. Darkness’ kan blijkbaar alles. Alle schaamte voorbij.

 

Uit het raam

Nee, uw reviewer heeft geen goed woord over voor dit misbaksel en raadt u ook aan vooral niet te luisteren naar enkele muzieksites die claimen dat dit toch wel een bijna meesterwerk is. Kom op, zeg. Dat is het niet. In de verste verte niet. Dit album staat op vrijwel gelijke hoogte (of diepte) met Boston’s laatste CD; inclusief dito productiekwaliteiten. Tegen de tijd dat je bij de Quasimodo komt die ‘Why Girls Say No’ is heb je de onbedwingbare neiging om je hele audio installatie uit het raam te flikkeren om maar van de ellende af te zijn. Totdat de ratio even snel komt kijken en je vertelt dat het allemaal niet aan je apparatuur ligt maar aan de bagger die uit je speakers komt. Daar tegen helpt maar één remedie en dat is je oren uit hun lijden te verlossen door dit album ritueel te verbranden in de achtertuin. En daarna maar hopen dat de geest je niet al te lang zal blijven achtervolgen.

 

‘L.A. Darkness’ is bedroevend slecht. In alle opzichten. Verspil er tijd noch geld aan.

 

 

Eindoordeel: 3/10

Deel via social media: