Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-20 07:00:00 • 3 min lezen

Arbor Labor Union – I Hear You

Arbor Labor Union – I Hear You

Label: Sub Pop

Eindoordeel: 5,5/10

 

 

Anarchie

Stel je voor dat de Duitse krautrockband Can was opgegroeid in het Amerikaanse Atlanta op een dieet van The Velvet Underground en Johnny Dowd. Zie je het voor je? Mooi, want dat is ongeveer hoe dit tweede album van Arbor Labor Union klinkt. Monotone, dreunende liedjes met een “zanger” die de grootste moeite heeft om zich aan een melodielijn te houden. Liberale expressie, of iets dergelijks.  Doet het ongetwijfeld erg goed als je met je maten een avondje aan de blow bent onder het licht van een op hol geslagen stroboscoop, maar werkt aanmerkelijk minder in een nuchtere staat van zijn. Er zullen critici zijn die dit helemaal het summum van artisticiteit vinden, maar uw recensent vindt het voor een groot deel maar een oeverloos soepzootje. Niets mis met een beetje muzikale anarchie, maar je kunt het natuurlijk overdrijven wanneer het een dekmantel wordt voor het niet kunnen schrijven van fatsoenlijke liedjes met kop en staart.

 

Onheil

Al meteen vanaf de openingstrack ‘Mr. Birdsong’ slaat het onheil toe en zal het daarna een groot deel van de plaat genadeloos plagen. Ergens onder het veneer van ‘I Am You’ schuilt nog wel iets van een fatsoenlijke song, maar enige hoop op redemptie wordt door het wanhopige wauwelen van Bo Orr subiet de grond ingeboord. Alleen ‘Volume Peaks’ en ‘Silent Oath’ weten precies het juiste evenwicht te bewaren tussen gebrek aan rode draad en hypnotiserende kwaliteiten. Het is hier dat Arbor Labor Union de luisteraar bij de kladden pakt, haar dieper de muziek in zuigt en haar doet vergeten waar het ook alweer allemaal om draaide. Bepaald geen geringe opgave en het zou mooi zijn geweest als er meer van dit soort muziek op het album te vinden was geweest. Helaas blijken het twee kortstondige oplevingen, want voor de rest gaat de plaat weer haar eigen eigenwijze gang en dwarrelt ze in haar eigen vreemde tempo naar een onbevredigend einde dat bepaald niet uitnodigt om nog een keer te komen buurten.  

 

De nek uitsteken

Het valt het Sub Pop label te prijzen dat ze haar nek uitsteekt voor artiesten die aan de zelfkant van de muziek opereren al levert dat niet altijd opzienbarende werken op. ‘I Hear You’ is zo’n geval en zal daardoor slechts een heel select gezelschap aanspreken. Ik kan me indenken dat de band op de planken best een diepe indruk kan achterlaten en een publiek helemaal mee weet te zuigen in haar hypnotiserende groef. In de huiskamer komt die bezwering echter een stuk minder tot z’n recht waardoor het album als geheel geen sterke impact achterlaat. Het is niet eens dat de “zang” irriteert (ze past namelijk wel degelijk uitstekend bij de muziek) maar er is gewoon niets dat echt pakt, niets dat echt tot je spreekt. Daardoor lijkt ‘I Hear You’ gedoemd tot een enkeltje vergetelheid en, wie weet, was dat ook wel de bedoeling. “Zichzelf vernietigende kunst”. Op zich kan ik daar de schoonheid nog wel van inzien. Een missie die de muziek overstijgt.

 

Een middel tot.

 

 

Eindoordeel: 5,5/10

 

Deel via social media: