Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-04-26 07:00:00 • 9 min lezen

Arena - The Unquiet Sky

Arena – The Unquiet Sky

Label: Verglas

Eindoordeel: 7/10

 

 

Terug het duister in

Het Britse Arena, de band rond Clive Nolan en Mick Pointer, is zo’n band uit de neo-progstal die op haar debuut de template voor haar sound al volledig ontwikkeld had en die daar de rest van haar carrière ook niet al te veel meer aan gesleuteld heeft. Zangers en bassisten sleet men bij de vleet, maar de muziek was altijd van constante kwaliteit. De ene keer net wat beter dan de andere, meer echt slechte platen maakte men niet. Hooguit wat mindere, zoals de voorganger van dit nieuwe album ‘The Unquiet Sky’; de eerste met zanger Paul Manzi en een poging wat meer mainstream en wat meer metal te klinken. Nolan en Pointer moeten zich hebben gerealiseerd dat dit toch niet de weg was en dus stelt men op TUS weer gedeeltelijk orde op zaken. Er is weer een concept van stal gehaald en de muziek kent weer het gebruikelijke theatrale, duistere en bombastische dat we van de mannen gewend zijn.

 

Kenmerken

In termen van stijl ligt TUS tussen het debuut, Pepper’s Ghost en het laatste studioalbum in. De stem van Manzi is en blijft een beetje wennen al kwijt hij zich verder uitstekend van zijn taak. Ook gitarist John Mitchell en toetsenist Nolan zetten hun beste beentje voort in speltechnisch opzicht maar desondanks komt het allemaal wel erg bekend voor. Mooi zijn de ballad ‘How Did It Come To This’, de mini-opera ‘What Happened Before’, het pompende ‘Traveller Beware’ (met een excellerende Manzi) en ‘Time Runs Out’ vanwege de kekke orgelsolo en dito maatsoort. Voor de rest is het hier business as usual en als je een fan van deze band bent is dat natuurlijk uitstekend nieuws.

 

Mineure verschillen

Toch maakt ‘bekend’ hier voor mij wat ‘onbemind’. Net als bij artiesten als IQ, Flower Kings, Neal Morse en Pendragon lijkt het alsof Arena keer op keer dezelfde plaat in de markt zet met alleen mineure verschillen in de nuances. ‘The Unquiet Sky’ is hierop geen uitzondering en als dusdanig bekeken is dit eigenlijk helemaal geen spectaculaire plaat. Zou het wel zijn geweest als er niet al zeven redelijk identiek klinkende studioalbums aan vooraf waren gegaan, maar die zeven zijn er wel. Dat in ogenschouw nemende maakt de band dus weer een stevige pas op de plaats. Weliswaar een verbetering ten opzichte van het laatste album, maar niet een progressie op kroonjuwelen uit de catalogus als ‘The Visitor’ of ‘Contagion’. Stilstand dus. Of consolidatie. In beide gevallen kan niet anders geconcludeerd worden dan dat Arena’s achtste met name een geval is van preaching to the converted. Met progressieve rock als muzikale filosofie heeft dit album dus niets te maken. Met progressieve rock, als regressief en nostalgisch genre dat het is geworden: alles.

 

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: