Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-05-23 07:00:00 • 7 min lezen

Ash – Kablammo!

Ash – Kablammo!

Label: earMusic

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

‘No More Albums!’ said the president

In 2007 gaven Tim Wheeler en zijn Ash de wereld te kennen dat men zou ophouden met het maken van albums. De wereld gaf niet zoveel meer om een compleet werk, zou alleen nog maar klaar zijn voor singles en als zodanig boog Ash dienovereenkomstig. Natuurlijk is Ash niet de enige band die dit soort statements heeft gemaakt en net zoals menig andere band is ook Ash er achter gekomen dat een album nu eenmaal een soort van artistiek statement is voor creatieve musici. Veel meer dan een single ooit zou kunnen zijn. Wat anders is bij Ash, is dat deze mannen het eigenlijk altijd al van hun singles moesten hebben en dat hun albums als heel geheel in de regel iets minder impact hadden. Het is dan ook met optimistische nieuwsgierigheid dat we doken in hun eerste studioplaat in acht jaar, ‘Kablammo!’ getiteld.

 

Het oude, vertrouwde recept

De wereld mag dan verder zijn gegaan: in de wereld van Ash is niet zo schokkend veel veranderd. Nog steeds maken Wheeler cs. vrolijk rockende niemendalletjes die zich bewegen op het snijvlak van de indie, de pop en de punk. Een song als ‘Machinery’ transporteert je meteen weer terug naar de beginjaren van de band en herinnert je eraan waarom deze heren hier in Nederland altijd een graag geziene gast waren op de festivals. Catchy als wat en ontdaan van alle vet is ze met haar vier minuten speelduur bijna de langste track op het album en een geheide, eh, single. Sowieso is de band op haar best als ze wat op snelheid is, want vier van de drie ballads op dit album (‘Free’, ‘For Eternity’ en ‘Moondust’) komen niet echt lekker uit de verf en zijn eigenlijk wat zeikerig. Alleen afsluiter ‘Bring Back The Summer’ is een leuke ode aan de geest van The Beach Boys en tevens de enige ballade die slaagt hier. Veel leuker is de knipoog naar Muse’s ‘Knights Of Cydonia’ in ‘Evil Knievel’ die wel wat langer had mogen duren dan de ruim anderhalve minuut die ze toebedeelt krijgt en die uitstekend had kunnen overgaan in het furieuze ‘Dispatch’ (maar dat helaas niet doet). Sterker dan de eerste drie nummers (‘Cocoon’, ‘Let’s Ride’ en het al eerder genoemde ‘Machinery’) op deze plaat wordt het echter nergens.

 

Het bouwen op wat al was

Het gevoel dat achterblijft na het luisteren van dit album-comeback van Ash is met name in hoeverre deze band niet iets van een anachronisme is. Erg veel toevoegen aan wat al was doet het niet en qua schrijfstijl is Wheeler nog steeds blijven hangen in de tijd dat een band als Weezer de wereld domineerde. Dat kon toen ook nog met zo’n bandnaam. Ook legt ‘Kablammo!’ andermaal bloot dat de singles van Ash betere zaken doen dan hun albums. In die zin kun je je afvragen of Ash niet gewoon bij haar beslissing had moeten blijven louter nog losse tracks uit te brengen. Hoe dan ook zal deze band ongetwijfeld weer veel applaus binnenhalen op de festivals deze zomer en daarvoor heeft ze ook voldoende sterk materiaal in huis. ‘Kablammo’ voegt aan dat reeds bestaande rijtje slechts een handjevol nieuwe krakers toe waardoor dit album-comeback van Ash een duidelijk gevalletje is geworden van “alles is bij het oude gebleven”. Zowel kwantitatief als muzikaal. 

 

 

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: